Νέα τμήματα υποκριτικής ερασιτεχνικού θεάτρου 2020-2021

Το εργαστήρι θεάτρου Καταπactή ανοίγει της πύλες του για νέες εγγραφές!

Το εργαστήρι θεάτρου Καταπactή, συνεχίζει τη δημιουργική του πορεία με τη δημιουργία δύο νέων τμημάτων υποκριτικής ερασιτεχνικού θεάτρου που θα διδάξουν ο Σωτήρης Δούβρης και η Χρυσούλα Παπαδοπούλου. 

Τα μαθήματα απευθύνονται σε αυτούς που αγαπάνε την υποκριτική και τον χώρο του θεάτρου και θέλουν να παίξουν σε μια ολοκληρωμένη θεατρική παράσταση. Οι συμμετέχοντες μέσα στη χρονιά λαμβάνουν την βασική και απαιτούμενη τεχνική, μέσα από ασκήσεις υποκριτικής και σωματικού θεάτρου, έτσι ώστε στο τέλος να είναι σε θέση να δομήσουν οι ίδιοι τον ρόλο τους με την καθοδήγηση του δασκάλου τους ο οποίος θα έχει μετατραπεί σε σκηνοθέτης! Με αυτόν τον τρόπο ο ερασιτέχνης ηθοποιός γίνεται ο ίδιος δημιουργός και όχι απλά εκτελεστικό όργανο στα χέρια του σκηνοθέτη!

Η Καταπactή, λειτουργώντας πλέον στα πρότυπα μιας θεατρικής ακαδημίας, προσφέρει ένα άρτιο παραστασιακό αποτέλεσμα, εξ’ ολοκλήρου από τις δημιουργίες των μαθητών της. Στο εργαστήρι πραγματοποιούνται μαθήματα για όλες τις ειδικότητες που απαιτούνται για το ανέβασμα μιας θεατρικής παράστασης. Έτσι λοιπόν έχουμε εργαστήρι συγγραφής θεατρικού έργου, σκηνογραφίας, ενδυματολογίας, σχεδιασμού φωτισμών και σε συνεργασία με το Fakanas Music School μουσική για θέατρο. Οι παραστάσεις που ανεβαίνουν στο τέλος της χρονιάς είναι αποτέλεσμα της συνεργασίας των μαθητών όλων των εργαστηρίων, υπό την επίβλεψη των δασκάλων τους και φυσικά του σκηνοθέτη.

Φέτος με χαρά ανακοινώνουμε την νέα μας συνεργασία με την ,ταλαντούχα ηθοποιό και έμπειρη διδάσκουσα υποκριτικής, Χρυσούλα Παπαδοπούλου που έρχεται να δώσει μια νέα πνοή στην διδασκαλία της υποκριτικής. Χρησιμοποιώντας σαν βάση τις τεχνικές του θεατρικού παιχνιδιού, βάζει σε κίνηση την δημιουργική φαντασία των συμμετεχόντων έτσι ώστε να ανακαλύψουν πλευρές του εαυτού τους που έχουν βαθιά κρυμμένες μέσα τους. Παίζοντας με τις ενέργειες,  τα αντικείμενα, τις ποιότητες και τους ρυθμούς οι μαθητές φτάνουν στο ανέβασμα του έργου έχοντας συμμετάσχει στο καλλιτεχνικό αποτέλεσμα με όλο τους το είναι! 

 

Ο Σωτήρης Δούβρης δημιουργεί ένα καινούριο τμήμα υποκριτικής ερασιτεχνικού θεάτρου, έχοντας σαν οδηγό την εμπειρία και τις πολύ επιτυχημένες παραστάσεις των τελευταίων χρόνων με τους μαθητές της Καταπactής! Οι συμμετέχοντες , μέσα από μια πολύ συγκεκριμένη πρακτική μέθοδο, μαθαίνουν πώς να διαχειρίζονται τα εργαλεία που έχει στη διάθεση του ο ηθοποιός (σώμα, φωνή, έμπνευση) και πώς να τα χρησιμοποιήσουν για να ερμηνεύσουν έναν χαρακτήρα. Το μάθημα χωρίζεται σε δύο μέρη. Το πρώτο περιλαμβάνει ασκήσεις υποκριτικής τεχνικής και σωματικού θεάτρου που δίνουν τη δυνατότητα στους συμμετέχοντες να χαλιναγωγήσουν τα εκφραστικά τους μέσα, ενώ στο δεύτερο γίνεται πρακτική εφαρμογή πάνω σε κείμενα του ελληνικού αλλά και του διεθνούς θεατρικού ρεπερτορίου.

Αν ενδιαφέρεσαι να συμμετάσχεις, δήλωσε συμμετοχή σε ένα δωρεάν μάθημα γνωριμίας. Εκεί θα σου δοθεί η ευκαιρία να παρακολουθήσεις ενεργά ασκήσεις υποκριτικής, να γνωρίσεις τους διδάσκοντες και τον χώρο μας αλλά και να λύσεις οποιαδήποτε άλλη απορία μπορεί να έχεις!

 

Πληροφορίες – δηλώσεις συμμετοχής:

2168096448

https://katapacti.gr/contact/

 

Σύντομο βιογραφικό Χρυσούλας Παπαδοπούλου

 Γεννήθηκε στην Αθήνα. Αποφοίτησε από την  δραματική σχολή Μαίρης Βογιατζή- Τράγκα καθώς και το τμήμα θεάτρου της σχολής καλών Τεχνών Α.Π.Θ.

Παρακολούθησε σεμινάρια υποκριτικής και φωνητικής με τους Μάγια Λυμπεροπούλου, Νίκη Τριανταφυλλίδη, Θωμά Μοσχόπουλο, Δημήτρη Μαυρίκιο, Σπύρο Σακκά, Νικόλα Παγούνη, Νάνσυ Παπακωνσταντίνου και σεμινάριο Physical Theatre με τον Κώστα Φιλίππογλου.

Συνεργάστηκε με τους σκηνοθέτες Γ. Νικολαΐδης, Δ.Βούλτσος, Σ. Τσόγκας , Γ Στεφόπουλος ,Ι. Βαρδάκης, Κ. Τσώνος, Φ Μακρής, Γ.Καλατζόπουλος, Δ. Ποταμίτης, Α. Γκίκας, Γ. Ιορδανίδης, Μ. Ζαρόκωστα, Δ. Κωστής, Γ. Ρεμούνδος, Γ. Νικολαΐδης, Δ.Βούλτσο. Στα έργα, Το δωμάτιο με τους μανδαρίνους, του Ρ.Τομά, Η Φόνισσα, του Παπαδιαμάντη, Άι Καρμέλα, του Σινιστέρα, La Lupa, Χωρίς Τίτλο Λόγω Αμνησίας, Έκβους,Το Επάγγελμα της κυρίας Γουώρρεν ,Ο Τελευταίος Φλογερός Εραστής ,,Χάρβεϋ, Εγώ και το Κουνέλι, Το Κορίτσι από την Άνδρο ,Σπερματογονία, Δον Κιχώτης ,Η Παράσταση… Συνεχίζεται… ,Στάση Λεωφορείου , Ο Μπήντερμαν και οι εμπρηστές, Ο Πρίγκιπας και η Χορεύτρια,Το Μπαλκόνι ,Φάουστ ,Ο Φίλος μου Tζό, Όρνιθες, Πέερ Γκυντ, Η Τούρτα στον ουρανό.

Εργάστηκε στο Ραδιόφωνο και στην τηλεόραση δίνοντας την φωνή της σε κινούμενα σχέδια και σειρές.

Παραδίδει σεμινάρια θεατρικού παιχνιδιού σε ενήλικες και παιδιά.

Σκηνοθέτησε την ερασιτεχνική ομάδα ΘΕΑ Αιγίου στις παραστάσεις: Με τα δόντια Θόρτον Ουάιλντερ σε διασκευή Γ.Καλατζόπουλου Το Ημερολόγιο της Άννας Φρανκ των Φράνσις Γκουντριχ και Άλμπερτ Χάκετ, Το Ξενοδοχείο των Δύο Κόσμων  του Ε.Ε. Σμιτ, Ρούμι, Λεμόνι και Λευκό Κρασί του Ρ. Τομά, Πώς ένας Γάτος έμαθε σε ένα Γλάρο να Πετάει του Λ. Σεπούλβεδα, σε διασκευή για παιδιά, Ο Άνθρωπος, το Κτήνος και η Αρετή του Λ. Πιραντέλλο.

Από το Σεπτέμβριο του 2014 συνεργάζεται με το θέατρο Επίκεντρο+ όπου σκηνοθέτησε τα έργα: Τζέλα, Λέλα, Κόρνας και ο Κλεομένης, σε μετάφραση κ διασκευή Β. Κουκαλάνι, Προσοχή, άνθρωπος δαγκώνει! Διασκευή σε έργο του Μπουλγκάκοφ, Παραμύθια φύτρωσαν στον κήπο των Κοραλία Τσόγκα και Έυη Μητσοπούλου, Η Σολομώντεια Λύση του Γιάννη Καλατζόπουλου. 

 

Σύντομο βιογραφικό Σωτήρη Δούβρη

Γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Πάτρα το 1982. Από το 2005 μέχρι και σήμερα βρίσκεται στην Αθήνα κάνοντας το επάγγελμα που ήθελε από τα εφηβικά του χρόνια, αυτό του ηθοποιού. Ασχολείται ακόμα με την μεταγλώττιση και φλερτάρει με την σκηνοθεσία και τη συγγραφή. Τελευταίες του θεατρικές δουλειές είναι: «12 ένορκοι» στο θέατρο Αλκμήνη, σε σκηνοθεσία Κωνσταντίνας Νικολαΐδη, «Όλη η Βίβλος (λέμε τώρα)» σε σκηνοθεσία Αθανασίας Καραγιαννοπούλου, «Interview» σε σκηνοθεσία Χρήστου Θάνου και άλλες, ενώ έχει πάρει μέρος και σε πολλές τηλεοπτικές σειρές όπως «Γυναίκα χωρίς όνομα» «Η Επιστροφή», «Πέτα τη φριτέζα», «Το Νησί», «Μαύρα Μεσάνυχτα», «Οι Ιστορίες του Αστυνόμου Μπέκα» και άλλες.

 Από το 2013 έχει ιδρύσει το “Εργαστήρι Ερασιτεχνικού θεάτρου με τον Σωτήρη Δούβρη”, μετεξέλιξη του οποίου είναι η Καταπactή. Για το εργαστήρι έχει διδάξει και σκηνοθετήσει τα έργα «Κοίτα τους» του Μάριου Ποντίκα, «Δεσποινίς Τζούλια» του Αουγκούστ Στριντμπεργκ, «Σεμινάριο Βλακείας» του Σάκη Σερέφα, «Ποιος ανακάλυψε την Αμερική» της Χρύσας Σπηλιώτη, «Οι Ηλίθιοι» του Νηλ Σάιμον, «Η Διαθήκη» του Μάριου Ποντίκα, «Ματωμένος Γάμος» του Λόρκα, «Ντέστινυ» του Άκη Δήμου, «Αγαπητέ Θεέ» Σμιτ, «Παντρολογήματα» του Γκόγκολ, Μπλανς Ντυμπουά» βασισμένο στο ‘Λεωφορείο ο Πόθος’ του Ουίλλιαμς. Έχει διδάξει σεμινάριο στα μέλη της ερασιτεχνικής θεατρικής ομάδας Πάτρας ‘Υποκριτές’ με τίτλο ‘Προσέγγιση θεατρικού χαρακτήρα σε στάδια’. Έχει σκηνοθετήσει, συγγράψει και συνθέσει κείμενα για τη συμμετοχή της θεατρικής ομάδας Πάτρας «Υποκριτές» στο πανελλήνιο φεστιβάλ ερασιτεχνικών θιάσων ‘Μώμος ο Πατρεύς (2012)’, το σατυρικό δεκάλεπτο ‘Καμία Σχέση’, που τιμήθηκε με έπαινο πρωτότυπου θεατρικού κειμένου και με τα βραβεία 1ου ανδρικού και 1ου γυναικείου ρόλου. Έχει σκηνοθετήσει το ‘Μίλα μου σαν τη βροχή κι άσε με ν’ ακούω’ στον πολυχώρο ‘Obi Uptown’ και το ‘Δωμάτιο 101’ στο θέατρο ‘Ειλισσός’ και στο θέατρο ‘Λιθογραφείον’.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Προετοιμασία για εισαγωγικές εξετάσεις δραματικών σχολών


με τον Σωτήρη Δούβρη

Νέο καλοκαιρινό τμήμα προετοιμασίας για τις εισαγωγικές εξετάσεις της δραματικής σχολής του Εθνικού θεάτρου αλλά και των ιδιωτικών δραματικών σχολών δημιουργείται στην Καταπactή! Ο Σωτήρης Δούβρης, μέσα από μια σειρά μαθημάτων καθοδηγεί βήμα – βήμα τους υποψήφιους από την πρώτη τους επαφή με έναν μονόλογο έως και την παρουσίαση του στην επιτροπή!

Συμμετέχοντας σε ένα ολιγομελές τμήμα, ο υποψήφιος σπουδαστής θα έχει την ευκαιρία να προετοιμαστεί σωστά για τις εξετάσεις της σχολής που τον ενδιαφέρει, με αποτέλεσμα όταν θα φτάσει σε αυτές να έχει ετοιμάσει με τον καλύτερο δυνατό τρόπο τους μονολόγους και τα ποιήματα που απαιτούνται αλλά και να έχει την αυτοπεποίθηση που προσφέρει η σωστή προετοιμασία και είναι απαραίτητη τη στιγμή της εξέτασης.

Τα μαθήματα δεν περιλαμβάνουν απλά τη σκηνοθεσία των μονολόγων. Η δουλειά ξεκινάει από την σωστή επιλογή τους.  Ζητούμενο είναι, εκτός από το να ταιριάζουν στην ιδιοσυγκρασία του υποψηφίου, να του δίνουν τη δυνατότητα να εκθέσει όλη την γκάμα των δυνατοτήτων του. Ας μην ξεχνάμε ότι η επιτροπή των εξετάσεων, δεν περιμένει να δει έτοιμους ηθοποιούς στις εισαγωγικές εξετάσεις της, αλλά τις δυνατότητες και τα εφόδια που έχει κάθε υποψήφιος. 

Τα μαθήματα περιλαμβάνουν:

  • σωματικό ζέσταμα και ασκήσεις συγκέντρωσης
  • σωματικές ασκήσεις εκμάθησης του κειμένου έτσι ώστε ο συμμετέχων να εκφέρει το κείμενο οργανικά
  • ορθοφωνικές ασκήσεις για σωστή αναπνοή και άρθρωση
  • θεατρολογική ανάλυση κειμένου
  • ανάλυση δράσης κειμένου και σωματοποίηση του
  • διερεύνηση τρόπων σωματοποίησης συναισθηματικών καταστάσεων
  • αυτοσχεδιασμούς διαφορετικών φανταστικών σεναρίων πάνω στο ίδιο κείμενο.

 

Η έναρξη μαθημάτων θα γίνει στα μέσα Ιουνίου. Για περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να τηλεφωνήσετε στο 2168096448.

 

Σύντομο βιογραφικό Σωτήρη Δούβρη

Είναι απόφοιτος της “Ανώτερης σχολής δραματικής τέχνης Αθηνών Γ. Θεοδοσιάδης“. Έχει παρακολουθήσει σεμινάρια του Ανδρέα Μανωλικάκη με θέμα “Ανάλυση θεατρικού κειμένου και εφαρμογή στην θεατρική πρακτική και εκπαίδευση”, της Αθανασίας Καραγιαννοπούλου με θέμα “θεατρικές ειδικότητες: ρόλοι – επαγγελματίες και σωματική έκφραση” και “σώμα και σκηνική πρακτική” και musical με τη μέθοδο P.M.T.P. (Professional Musical Theater Performance).

Από το 2007 δουλεύει ως ηθοποιός στο θέατρο, στην τηλεόραση, σε μεταγλωττίσεις και ενίοτε στον κινηματογράφο. Τελευταία του θεατρική δουλειά είναι στην παράσταση “12 ένορκοι” του Reginald Rose σε σκηνοθεσία Κωνσταντίνας Νικολαΐδη, ενώ στην τηλεόραση στις σειρές “Η Επιστροφή” και “Πέτα τη Φριτέζα” στον ΑΝΤ1.

  Από το 2013 έχει ιδρύσει το “Εργαστήρι Ερασιτεχνικού θεάτρου με τον Σωτήρη Δούβρη”, μετεξέλιξη του οποίου είναι η Καταπactή, όπου διδάσκει και σκηνοθετεί. Τα καλοκαίρια αναλαμβάνει τα τμήματα προετοιμασίας για εισαγωγικές εξετάσεις δραματικών σχολών με πολύ υψηλό ποσοστό επιτυχίας. Έχει διδάξει σεμινάριο στα μέλη της ερασιτεχνικής θεατρικής ομάδας Πάτρας ‘Υποκριτές’ με τίτλο ‘Προσέγγιση θεατρικού χαρακτήρα σε στάδια’. Έχει σκηνοθετήσει, συγγράψει και συνθέσει κείμενα για τη συμμετοχή της θεατρικής ομάδας Πάτρας «Υποκριτές» στο πανελλήνιο φεστιβάλ ερασιτεχνικών θιάσων ‘Μώμος ο Πατρεύς (2012)’, το σατυρικό δεκάλεπτο ‘Καμία Σχέση’, που τιμήθηκε με έπαινο πρωτότυπου θεατρικού κειμένου και με τα βραβεία 1ου ανδρικού και 1ου γυναικείου ρόλου. Έχει σκηνοθετήσει το ‘Μίλα μου σαν τη βροχή κι άσε με ν’ ακούω’ στον πολυχώρο ‘Obi Uptown’ και το ‘Δωμάτιο 101’ στο θέατρο ‘Ειλισσός’ και στο θέατρο ‘Λιθογραφείον’.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Μήνυμα παγκόσμιας ημέρας θεάτρου 2020

  Το Διεθνές Ινστιτούτο Θεάτρου τιμά κάθε χρόνο αυτή την παγκόσμια γιορτή, καλώντας μια διεθνώς αναγνωρισμένη προσωπικότητα του θεάτρου για να γράψει το μήνυμα. Το μήνυμα μεταφράζεται σε περισσότερες από 20 γλώσσες, δημοσιοποιείται μέσα από το δίκτυο του Διεθνούς Ινστιτούτου Θεάτρου και τα Εθνικά του Κέντρα (περισσότερα από 90 Εθνικά Κέντρα και πολλά Συνεργαζόμενα Μέλη) αλλά και θεατρικούς οργανισμούς σε όλο τον κόσμο, διαβάζεται σε όλα τα θέατρα και μεταδίδεται από τα Μ.Μ.Ε σε όλο τον κόσμο. Φέτος που τα περισσότερα θέατρα ανά τον κόσμο είναι κλειστά, ας διαδώσουμε αυτό το μήνυμα μέσω του διαδικτύου όσο περισσότερο μπορούμε!

    Ο εορτασμός της Παγκόσμιας Ημέρας Θεάτρου καθιερώθηκε το 1962 από το ΔΙΘ, με την έναρξη της σεζόν του «Θεάτρου των Εθνών» στο Παρίσι και με το πρώτο μήνυμα να γράφεται από τον Ζαν Κοκτώ. Έκτοτε, η Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου εορτάζεται στις 27 Μαρτίου από την παγκόσμια θεατρική κοινότητα, εκπροσωπώντας μια ευκαιρία υπενθύμισης της ετερότητας αυτής της καλλιτεχνικής έκφρασης και προώθησης του αντίκτυπου που έχει στις σύγχρονες κοινωνίες.

Άρθουρ Μίλλερ, Πήτερ Μπρουκ, Ιάκωβος Καμπανέλλης, Αριάν Μνουσκίν, Αουγκούστο Μπόαλ, Ντάριο Φο, Ανατόλι Βασίλιεφ, μερικοί μόνο από τους συγγραφείς των μηνυμάτων της Παγκόσμιας Ημέρας Θέατρου από το 1962. Το Εκτελεστικό Συμβούλιο του Διεθνούς Ινστιτούτου Θεάτρου (ΔΙΘ), επέλεξε φέτος για τη συγγραφή του Μηνύματος της Παγκόσμιας Ημέρας Θεάτρου 2020 τον Shahid Nadeem, θεατρικό συγγραφέα του Πακιστάν και επικεφαλής του φημισμένου Θεάτρου Ajoka.

Παρακάτω παρουσιάζεται η σύντομη εκδοχή του: 

Το Θέατρο ως Βωμός

Στο τέλος μιας παράστασης ενός έργου για τον Ποιητή Σούφι[1] Bulleh Shah[2] από το Θέατρο Ajoka[3], ένας ηλικιωμένος άντρας συνοδευόμενος από ένα νεαρό αγόρι πλησίασε τον ηθοποιό που έπαιζε τον ρόλο του σπουδαίου Σούφι, «Ο εγγονός μου δεν είναι καλά, θα μπορούσατε σας παρακαλώ να τον ευλογήσετε;» Ο ηθοποιός εκπλάγηκε και είπε, «Δεν είμαι ο Bulleh Shah, είμαι απλώς ένας ηθοποιός που παίζει αυτόν τον ρόλο». Ο ηλικιωμένος είπε, «Γιε μου, δεν είσαι ηθοποιός, είσαι η μετενσάρκωση του Bulleh Shah, η Αβατάρα[4] του». Αίφνης, μας αποκαλύφθηκε μια ολάκερη καινούρια έννοια του θεάτρου όπου ο ηθοποιός γίνεται η μετενσάρκωση του ρόλου που παίζει. Η εξερεύνηση ιστοριών όπως αυτής του Bulleh Shah, και υπάρχουν τόσες πολλές σε όλες τις κουλτούρες, μπορεί να αποτελέσει μια γέφυρα μεταξύ μας, των θεατρικών δημιουργών και ενός ανεξοικείωτου αλλά ενθουσιώδους κοινού. Όταν ερμηνεύουμε στη σκηνή, ορισμένες φορές παρασυρόμαστε από τη δική μας φιλοσοφία για το θέατρο, από το ρόλο μας ως προάγγελοι της κοινωνικής αλλαγής και αφήνουμε πίσω μια μεγάλη μερίδα της μάζας. Κατά την ενασχόλησή μας με τις προκλήσεις του παρόντος, αποστερούμε τους εαυτούς μας από τις δυνατότητες μιας βαθειά συγκινητικής πνευματικής εμπειρίας που μπορεί να προσφέρει το θέατρο. Στον κόσμο του σήμερα όπου η μισαλλοδοξία, το μίσος και η βία ακολουθούν ανοδική πορεία και ο πλανήτης μας βυθίζεται όλο και πιο βαθιά στην κλιματική καταστροφή, πρέπει να αναπληρώσουμε την πνευματική μας δύναμη. Πρέπει να καταπολεμήσουμε την απάθεια, το λήθαργο, την απαισιοδοξία, την απληστία και την αδιαφορία προς τον κόσμο μέσα στον οποίο ζούμε, προς τον πλανήτη πάνω στον οποίο ζούμε. Το θέατρο έχει ρόλο, έναν ευγενή ρόλο, στην ενεργοποίηση και κινητοποίηση της ανθρωπότητας ώστε να ανυψώσει τον εαυτό της από αυτή την κατάβαση προς την άβυσσο. Μπορεί να ανυψώσει τη σκηνή, τον παραστατικό χώρο, σε κάτι ιερό. Στη Νότιο Ασία, οι καλλιτέχνες αγγίζουν με ευλάβεια το πάτωμα της σκηνής προτού πατήσουν πάνω σ’ αυτό, μια αρχαία παράδοση όπου το πνευματικό και το πολιτισμικό συνυφαίνονται. Είναι καιρός να ανακτήσουμε αυτή τη συμβιωτική σχέση μεταξύ καλλιτέχνη και κοινού, παρελθόντος και μέλλοντος. Η θεατρική δημιουργία μπορεί να γίνει μια ιερή πράξη και οι ηθοποιοί μπορούν πράγματι να γίνουν οι αβατάρες των ρόλων που παίζουν. Το Θέατρο έχει τη δυνατότητα να καταστεί ένας βωμός και ο βωμός ένας παραστατικός χώρος.

1. Σουφισμός: Η Ισλαμική μυστικιστική παράδοση, η Ποίηση Σούφι, που αποδίδεται κυρίως με μουσική, εκφράζει την μυστικιστική ένωση μέσω των μεταφορών της εγκόσμιας αγάπης.

2. Bulleh Shah (1680-1757): Σημαντικός Πουντζάμπι Σούφι Ποιητής ο οποίος έγραψε για πολύπλοκα φιλοσοφικά ζητήματα σε απλή γλώσσα, κατέκρινε έντονα τη θρησκευτική ορθοδοξία, κατηγορήθηκε ως αιρετικός και του αποστερήθηκε η ταφή στο δημοτικό κοιμητήριο. Ήταν δημοφιλής σε όλη την έκταση των θρησκευτικών διαιρέσεων.

3. Θέατρο Ajoka: Ιδρύθηκε το 1984. Η λέξη Ajoka σημαίνει «Σύγχρονο» στη γλώσσα Πουντζάμπι. Το ρεπερτόριό του περιλαμβάνει έργα με θέματα όπως η ανεξιθρησκία, η ειρήνη, η έμφυλη βία και τα ανθρώπινα δικαιώματα.

4. Αβατάρα: Μετενσάρκωση ή μεταφυσική παρουσία στη Γη ενός Θείου δασκάλου σύμφωνα με την Ινδουιστική παράδοση.

Το παρόν κείμενο αποτελεί απόσπασμα της μεγαλύτερης εκδοχής του μηνύματος για την Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου 2020 που είναι διαθέσιμη στο www.world-theatre-day.org.
Ελληνική μετάφραση του αγγλικού πρωτότυπου: Γιόλα Κλείτου

 

Ο Shahid Nadeem γεννήθηκε το 1947 στο Κασμίρ. Έγινε πρόσφυγας στην τρυφερή ηλικία του ενός έτους όταν η οικογένειά του αναγκάστηκε να μεταναστεύσει στο νεοϊδρυθέν Πακιστάν μετά τον πόλεμο του 1948 μεταξύ Ινδίας και Πακιστάν για την επίμαχη περιοχή του Κασμίρ. Έζησε στη Λαχώρη στο Πακιστάν όπου απέκτησε Μεταπτυχιακό στη Ψυχολογία από το Πανεπιστήμιο Punjab. Έγραψε το πρώτο του θεατρικό έργο ενώ ήταν φοιτητής αλλά αφοσιώθηκε στη συγγραφή θεατρικών έργων ενώ ήταν πολιτικός εξόριστος στο Λονδίνο.
Ο Shahid Nadeem έχει γράψει περισσότερα από πενήντα πρωτότυπα έργα και έχει κάνει αρκετές διασκευές έργων του Μπρεχτ. Έχει συνεργαστεί με την Πακιστανική Τηλεόραση ως παραγωγός και μέλος της ανώτερης διοίκησης. Έχει φυλακιστεί τρεις φορές υπό διάφορες στρατιωτικές κυβερνήσεις εξαιτίας της αντίστασής του προς το στρατιωτικό καθεστώς και υιοθετήθηκε ως κρατούμενος συνείδησης από τη Διεθνή Αμνηστία.
Υπήρξε υπότροφος του Ερευνητικού Ινστιτούτου Γκέτι (Getty Research Institute), της Διεθνούς Pen, Η.Π.Α. (International Pen, USA) και του Εθνικού Κληροδοτήματος για τη Δημοκρατία (National Endowment for Democracy). Είναι επίσης μέλος του δικτύου Θέατρο χωρίς Σύνορα (Theatre without Borders). Τα έργα του Shahid Nadeem είναι ευρέως διαδεδομένα στο Πακιστάν και την Ινδία. Έργα του έχουν επίσης ανέβει σε ολόκληρο τον κόσμο (Ηνωμένο Βασίλειο, Σκωτία, Δανία, Η.Π.Α., Νορβηγία). Έχουν μεταφραστεί στα αγγλικά και έχουν δημοσιευτεί από τους εκδοτικούς οίκους Oxford University Press και Nick Hern Publishers και σε αρκετές ανθολογίες. Το 2009 του απονεμήθηκε το Προεδρικό Μετάλλιο του Πακιστάν για την Υπερηφάνεια της Ερμηνείας (President of Pakistan’s Medal for the Pride of Performance).
Τα έργα του Shahid Nadeem αναγνωρίζονται ευρέως για την τολμηρή κοινωνική τους θεματολογία που μερικές φορές περιλαμβάνει και θέματα ταμπού όπως ο θρησκευτικός εξτρεμισμός, η βία κατά των γυναικών, οι διακρίσεις κατά των μειονοτήτων, η ελευθερία της έκφρασης, το κλίμα, η ειρήνη και ο Σουφισμός. Αρκετά από τα έργα του ασχολούνται με το ζήτημα της Διχοτόμησης της Νότιας Ασίας και της κοινής πολιτιστικής κληρονομιάς της περιοχής. Συνδυάζει επιδέξια τα σύγχρονα κοινωνικά και πολιτικά ζητήματα με παραδοσιακές φόρμες και τη λαϊκή κληρονομιά για να παρουσιάσει ένα ψυχαγωγικό θέατρο που διεγείρει την ευφυΐα. Διδάσκει συγγραφική τέχνη στο Ινστιτούτο Παραστατικών Τεχνών Ajoka και το Ινστιτούτο Τέχνης και Πολιτισμού της Λαχώρη.

 

 

 

Ήξερες ότι: Στις πρεμιέρες ευχόμαστε… σκατά!

Το “Ήξερες ότι:” δίνει τις απαντήσεις σε όλες τις πιθανές ερωτήσεις που έχεις γύρω από τον κόσμο του θεάτρου, τους όρους και τις ειδικότητές του!

Σε μία ώρα έχει πρεμιέρα ηθοποιός, φίλος σου αγαπημένος, στην καινούρια παράσταση που παίζει. Θες να του στείλεις ένα μήνυμα για να του δώσεις κουράγιο, αλλά και να μην τον ενοχλήσεις στην προετοιμασία του. Μην κάνεις το λάθος και του γράψεις “καλή επιτυχία”. Είναι γρουσουζιά! Η ενδεδειγμένη ευχή σύμφωνα με το παραδοσιακό θεατρικό Savoir Vivre  είναι “Σκατά“!!!

Πότε ακριβώς δόθηκε για πρώτη φορά αυτή η … αρκετά πρωτότυπη ευχή δεν είναι γνωστό. Είναι γνωστό όμως ότι ειπώθηκε στη Γαλλία (Merde) και σίγουρα θα πρέπει να ήταν πριν εμφανιστούν και χρησιμοποιηθούν ευρέως τα αυτοκίνητα. Το γιατί είναι απλό:

Όταν είχε πρεμιέρα μια θεατρική παράσταση στο Παρίσι, έξω από το θέατρο συγκεντρωνόταν ένας μεγάλος αριθμός από άμαξες με άλογα που μετέφεραν τους θεατές. Παρέμεναν έξω από το θέατρο για όσο διαρκούσε η παράσταση.

Την εποχή που συζητάμε, οι θεατές δεν ήταν τόσο ευγενικοί όσο στις μέρες μας, οπότε αν δεν τους άρεσε η παράσταση αποχωρούσαν κατά τη διάρκειά της και πήγαιναν κάπου αλλού να συνεχίσουν τη βραδιά τους. Κάθονταν μέχρι τέλους μόνο αν τους άρεσε. Στη δεύτερη περίπτωση λοιπόν που τα άλογα περίμεναν μέχρι το τέλος, ήταν λογικό να κάνουν την ανάγκη τους. Το αποτέλεσμα ήταν ο χώρος μετά την αποχώρηση των θεατών να είναι γεμάτος από κοπριά!

Αν είχε λίγη κοπριά, αυτό ήταν ένδειξη ότι η παράσταση δεν ήταν πολύ επιτυχημένη. Αν είχε πολλή σήμαινε… Θρίαμβος!

Τι καλύτερο λοιπόν, αν είσαι ηθοποιός, από το να σου ευχηθούν να γεμίσει το θέατρο που παίζεις… “Σκατά”!

 

 

 

 

 

Γνώρισε τη βιβλιοθήκη του Εθνικού θεάτρου



Στο ισόγειο του θεάτρου Ρεξ, με είσοδο από το πίσω μέρος του, στεγάζεται ίσως το πιο χρήσιμο και φιλικό μέρος για όσους ασχολούνται με το θέατρο!

Ηθοποιός ή σκηνοθέτης, σκηνογράφος ή ενδυματολόγος, μουσικός ή συγγραφέας, επαγγελματίας ή ερασιτέχνης, όλοι κάποια στιγμή έχουν χρειαστεί τις υπηρεσίες μιας καλά ενημερωμένης βιβλιοθήκης. Αν εκτός από άπειρα θεατρικά έργα και βιβλία για το θέατρο, στη βιβλιοθήκη ανακαλύψεις και ένα τεράστιο αρχείο οπτικοακουστικού υλικού παραστάσεων που έχει συγκεντρωθεί προσεκτικά εδώ και πολλά πολλά χρόνια, τότε σίγουρα βρίσκεσαι στη βιβλιοθήκη του Εθνικού Θεάτρου, στη Φειδίου 5, στο πίσω μέρος του θεάτρου “Ρεξ”!

Πραγματικά το αρχείο που βρίσκεται εκεί είναι τεράστιο, ειδικά από θεατρικά έργα. Αρκεί μόνο να σκεφτούμε ότι υπάρχουν κείμενα από όλες τις παραστάσεις που έχουν ανέβει στο Εθνικό, από την ίδρυση του έως και σήμερα. Το προσωπικό είναι πάρα πολύ ευγενικό, εξυπηρετικό αλλά και πολύ ενημερωμένο. Είτε τηλεφωνικά, είτε περνώντας από εκεί, ζητάς το βιβλίο που χρειάζεσαι και μπορείς να το μελετήσεις εκεί στο μικρό και ζεστό αναγνωστήριο που διαθέτει ο χώρος ή να το πάρεις μαζί σου για κάποιες ώρες και να το επιστρέψεις αργότερα. Εκτός από κείμενα, μπορείς να χρησιμοποιήσεις τον υπολογιστή του χώρου, έτσι ώστε να παρακολουθήσεις βιντεοσκοπημένες παραστάσεις από το 1995 έως και σήμερα, αλλά και πλούσιο φωτογραφικό υλικό παραστάσεων, σκηνικών, κοστουμιών κλπ…

Συγκεκριμένα στη βιβλιοθήκη του Εθνικού μπορείς να βρεις:

  • Ξενόγλωσσα και ελληνικά βιβλία για το θέατρο.
  • Ξενόγλωσσα και ελληνικά βιβλία και εγκυκλοπαίδειες γενικού περιεχομένου. 
  • Παλιά βιβλία και σπάνιες εκδόσεις. 
  • Ξενόγλωσσες και ελληνικές σειρές λογοτεχνικών και θεατρικών περιοδικών. 
  • Προγράμματα από όλες τις παραστάσεις του Εθνικού Θεάτρου από το 1932 ως σήμερα. 
  • Προγράμματα από διάφορες άλλες εκδηλώσεις και συνεργασίες του Εθνικού Θεάτρου. 
  • Ανέκδοτα ελληνικά θεατρικά έργα και ανέκδοτες μεταφράσεις θεατρικών έργων. 
  • Ειδικούς καταλόγους και κείμενα για την ιστορία, τους συντελεστές και το ρεπερτόριο του Εθνικού Θεάτρου. 
  • Αντίγραφα των θεατρικών έργων που έχουν παιχθεί από τις σκηνές του Εθνικού Θεάτρου. 
  • Παρτιτούρες από τη μουσική ορισμένων έργων που παίχθηκαν στο Εθνικό Θέατρο. 
  • Κριτικές και αποκόμματα τύπου από όλες τις παραστάσεις του Εθνικού Θεάτρου στην Ελλάδα και το Εξωτερικό. 
  • Ντοσιέ με φωτογραφίες- πορτρέτα ηθοποιών και βιογραφικά σημειώματα. 
  • Βιντεοσκοπήσεις θεατρικών παραστάσεων του Εθνικού Θεάτρου (από το 1995 και εφεξής.) 
  • Ειδικό αρχείο φωτογραφιών. 

Επίσης στη βιβλιοθήκη υπάρχουν αρχεία παλιών ηχογραφήσεων, μουσικής, σκηνογραφικών σχεδίων, μακετών, φροντιστηριακών ειδών, κοστουμιών καθώς και ένα εξαιρετικά πλούσιο φωτογραφικό αρχείο. 

Info

Βιβλιοθήκη Εθνικού Θεάτρου

Φειδίου 5 (πίσω από Ρεξ)

Ώρες λειτουργίας: Καθημερινά 8:00 – 16:00

Τηλέφωνο επικοινωνίας: 210-3820525

 

 

Ήξερες ότι: Ο σκηνοθέτης σαν ειδικότητα εμφανίστηκε μόλις τον 19ο αιώνα



 Το “Ήξερες ότι:” δίνει τις απαντήσεις σε όλες τις πιθανές ερωτήσεις που έχεις γύρω από τον κόσμο του θεάτρου, τους όρους και τις ειδικότητές του!

Η έννοια της σκηνοθεσίας είναι πολύ πρόσφατη. Η λέξη απαντάται για πρώτη φορά σε κείμενα μόλις το 1820. Εκείνη ακριβώς την εποχή ο σκηνοθέτης γίνεται επισήμως ο υπεύθυνος για τη διάταξη της παράστασης.  Μέχρι τότε ο διευθυντής του θεάτρου ή ο πρωταγωνιστής επιφορτιζόταν με την ευθύνη να τη διαμορφώσει σύμφωνα με την προϋπάρχουσα φόρμα.

Πριν από το 1820 με τον όρο σκηνοθεσία εννοούσαν την στοιχειώδη τεχνική τοποθέτησης των υποκριτών στη σκηνή. Στο ευρύ κοινό επικρατεί ακόμα η αντίληψη για τον σκηνοθέτη, ότι η μοναδική του ευθύνη είναι απλώς να ρυθμίζει τις κινήσεις των ηθοποιών και τους φωτισμούς.

Η ανάγκη του να αναλάβει κάποιος τη σκηνοθεσία προέκυψε από το γεγονός ότι τον 19ο αιώνα, το θέατρο άρχισε να βγαίνει από τα βασιλικά ανάκτορα και να παρουσιάζεται σε πλατείες και δημόσιους χώρους. Αυτό σήμαινε ότι πια άρχισε να απευθύνεται σε πιο ευρύ και ανομοιογενές κοινό. Ήταν αναγκαίο λοιπόν κάποιος να αναλάβει να βρει τους τρόπους να περάσει τα μηνύματα του εκάστοτε έργου με τρόπο ταυτόχρονα καλλιτεχνικό αλλά και αντιληπτό από όλους, ανεξαρτήτως κοινωνικού επιπέδου και μόρφωσης.

Ο σκηνοθέτης επίσης είναι ο υπεύθυνος να συντονίσει τις διάφορες συνιστώσες της παράστασης που οφείλονται στην παρέμβαση πολλών και διαφορετικών καλλιτεχνικών ειδικοτήτων (συγγραφέας, σκηνογράφος, ενδυματολόγος, μουσικός, κλπ) για τη δημιουργία μιας παράστασης. Πρέπει να σχηματίσει ένα πλήρες οργανικό σύστημα, μια δομή, όπου κάθε στοιχείο ενσωματώνεται στο σύνολο, χωρίς να αφήνεται τίποτα στην τύχη.

Μπορούμε να πούμε ότι η εμφάνιση του σκηνοθέτη στην εξέλιξη του θεάτρου εκφράζει μια νέα στάση απέναντι στο δραματικό κείμενο: Για πολύ καιρό το κείμενο θεωρούνταν κλειστή περιοχή, όπου δεν υπάρχει παρά μόνο μία δυνατή ερμηνεία, η οποία πρέπει να αποκαλυφθεί. Σήμερα, αντίθετα, θεωρείται ότι το κείμενο απευθύνει μια πρόσκληση να αναζητηθούν οι πολλαπλές σημασίες του, ακόμα και οι αντιφάσεις του. Προσφέρεται δηλαδή σε νέες ερμηνείες. Ο σκηνοθέτης πια παίζει έναν θεμελιακό ρόλο: την απαραίτητη διαμεσολάβηση  ανάμεσα στο κείμενο και την παράσταση.

Κλείνοντας, πρέπει να πούμε ότι παρά το γεγονός ότι ο σκηνοθέτης είναι ακρογωνιαίος λίθος της παράστασης, ο ηθοποιός παραμένει, και έτσι πρέπει, καλλιτέχνης – δημιουργός. Αυτό σημαίνει ότι δέχεται τα πλαίσια και την οπτική που δίνει ο σκηνοθέτης και του δίνεται ο χώρος να το εκφράσει με τον καλλιτεχνικό τρόπο που προτείνει ο ίδιος και όχι να του επιβάλλεται κάποιος τρόπος.

 

*Για το άρθρο αυτό χρησιμοποιήθηκαν αποσπάσματα από το “Λεξικό του θεάτρου” του Patrice Pavis σε μετάφραση Αγνής Στρουμπούλη

 

 

Εγώ. Η Ξαπλώστρα!

 Ο Τζίμης Πολίτης μας γράφει την ιστορία μιας ξαπλώστρας όπως του την αφηγήθηκε η ίδια στις καλοκαιρινές του διακοπές!

Γεια σας!!! Είμαι η ξαπλώστρα! Μια ξαπλώστρα θαλάσσης, κάπου σε μια παραλία νησιού του Ιονίου. Όπως καταλαβαίνετε, δεν είμαι πρώτης ποιότητας, ξύλινη με έξτρα μαξιλάρι κλπ… γιατί τότε, πολύ πιθανόν, να ήμουν σε κάποιο καλό ξενοδοχείο ή σε παραλία στο  Αιγαίο. Παρόλα αυτά δεν είμαι τελείως για «πέταμα»! Είμαι από αλουμίνιο με γερό δικτυωτό πλαστικοποιημένο πράσινο πανί, με όλα τα πριτσίνια μου στην θέση τους και όλα τα λάστιχα στις – συγγνώμη κιόλας – τρύπες μου επίσης, για να μην μπαίνουν χαλίκια.  

Εξ άλλου είμαι φετινή παράγωγη! Και μάλιστα «ελληνικό προϊόν»  Το γράφει με ετικέτα πιασμένη στο ύφασμα στα πόδια μου: «Made in Greece»!!!  Έχω λίγες μέρες που βγήκα από την παραγωγή και αμέσως έπιασα δουλειά! Σ αυτή την παραλία έκανα «σεφτέ» Πολύ ωραίο συναίσθημα στις ημέρες μας μόλις βγαίνεις στην αγορά, αμέσως να σε… αγοράζουν και να μην μένεις στοιβαγμένος στην αποθήκη, περιμένοντας να βρεις  αφεντικό.

Η πλάκα είναι ότι σε αντίθεση με τους ανθρώπους, εμείς οι ξαπλώστρες, πιάνουμε πιο γρήγορα δουλειά! Δουλειά μας είναι να ξαπλώνουν πάνω μας και να χαίρονται, την θάλασσα και τον ήλιο, άνθρωποι που έχουν άδεια από την δουλειά τους ή δεν έχουν καμία δουλειά. Όχι «καμία δουλειά» να ξαπλώνουν πάνω μας! Γενικά… δουλειά, ΚΑΜΜΙΑ!!! Τώρα πως γίνεται χωρίς δουλειά να κάνεις διακοπές και να είσαι ξάπλα όλη μέρα, είναι μια άλλη ιστορία που δεν αφορά εμάς, τις ξαπλώστρες…

Στην συγκεκριμένη παραλία που εργάζομαι-αν και υψηλής επικινδυνότητας- είναι πολύ όμορφα!!! Σημείωση: Παραλίες «υψηλής επικινδυνότητας», για τις ξαπλώστρες, λέγονται οι παραλίες με πέτρα. «Χαμηλής επικινδυνότητας» είναι οι αμμουδερές παραλίες. Ο λόγος προφανής… Αν μας έβαζαν ένσημα, θα είχα «βαρέα»!!! Αλλά περιττό, γιατί εμείς μόλις σταματάμε μετά από χρόνια δουλειάς, μας πετούν ή μας ανακυκλώνουν. Οι άνθρωποι που βάζουν ένσημα, μόλις συμπληρώσουν χρόνια δουλειάς, νομίζουν πως τους δίνουν σύνταξη! Και αυτό χρήζει ανάλυσης, αλλά όχι από εμάς, τις ξαπλώστρες…

Παρ όλες τις δυσκολίες λοιπόν, η παραλία που εργάζομαι,  μ αρέσει!! Δεν είναι ακριβή, είναι κατάλληλη για οικογένειες, δεν είναι τεραστία, με πεντακάθαρα νερά, όχι πολύ κρύα και  με μαγευτικό φυσικό τοπίο!!! Θα μου πείτε «so what?» Δίκιο έχετε, αυτό ενδιαφέρει τους λουόμενους που κάνουν μπάνιο και όχι εμάς, τις ξαπλώστρες… Βέβαια, τα τελευταία χρόνια από ότι μαθαίνω από μεγαλύτερες σε ηλικία συναδέλφους, οι άνθρωποι χρησιμοποιούν περισσότερο την παραλία και λιγότερο την θάλασσα, αλλά αυτό είναι ίσως το μοναδικό από τα παράξενα των ανθρώπων που ενδιαφέρει εμάς τις ξαπλώστρες, γιατί μας συμφέρει!!! Γινόμαστε πιο απαραίτητες, αρά αυξάνεται η παράγωγη μας… Πολύ πιθανόν αν δεν υπήρχε αυτή η τάση,  να μην είχα παραχθεί ποτέ!!! Μπρρρρ! Τρίζουν τα αλουμίνια μου,  μονό που το σκέπτομαι!!!.

Κάθε μέρα, με το που βγαίνει ο ήλιος και αρχίζει και ζεσταίνει τις πέτρες από κάτω μου, εγώ με το ταίρι μου, δεξιά και αριστερά από την ξερακιανή και ιδιότροπη ομπρέλα μας, περιμένουμε τους λουόμενους να μας… απολαύσουν, με την καλή έννοια. Έτσι και σήμερα, περιμένω τον πελάτη μου… ξάπλα – τι ξαπλώστρα θα ήμουν άλλωστε – με ακουμπισμένες τις πατούσες και τους αγκώνες μου στα βότσαλα. Περιμένοντας, αγναντεύω την, όχι ακόμη για πολύ, ήσυχη θάλασσα ώσπου, ξαφνικά μπραφ!, μια πετσέτα μου κρύβει την θέα! «Τέρμα η ρομαντζάδα! Δουλειά τώρα!», λέω  μέσα μου. Η πετσέτα έκτος από γεύση αλατιού, που είναι φυσιολογικό να έχει, μου φέρνει στα μούτρα και μια απαίσια ποδαρίλα, ανακατεμένη με φτηνό αντηλιακό! Αμάν !! Ανάποδα την έβαλε την πετσέτα ο μάγκας!! «Είπαμε ρε φιλαράκι..αλάτι και αντηλιακό,  οκ! Και ποδαρίλα; Σφάλμα! Άλλη πετσετούλα παίζει;»

Μέχρι να τελειώσω την σκέψη μου ένας τεράστιος όγκος… «έδρας» μου κάθεται στην κοιλιά. Μου πετάει πάνω στο στήθος ένα αντηλιακό, ένα κινητό, τσιγάρα με αναπτήρα, μπρελόκ με  κλειδιά αυτοκίνητου  και γυρίζει να φτιάξει την πετσέτα, που από τα κιλά του έχασε την ισορροπία της και μου έφτασε στο λαιμό. Τον παρακολουθώ… Ένα τσιγάρο που στην άκρη του κρέμεται ένα χοντρό στόμα, μέρος μιας μεσόκοπης, φάτσας, με τεράστια μάγουλα, με περισσότερο αλάτι και λιγότερο πιπέρι στο μούσι του, που μέσω του χοντρού λαιμού συνδέεται με ένα χοντρό στήθος και μια κοιλία αναλόγων κυβικών. Για την… έδρα τα είπαμε και τα πόδια που δεν βλέπω φαντάζομαι τις προδιαγραφές τους. Ιδίως τις πατούσες! Που είναι υπεύθυνες για τον ιδρώτα του, λόγω της  προσπάθειας που έκανε πάνω στις πέτρες, για να φτάσει ξυπόλυτος  μέχρι εδώ. Σκέφτομαι, ότι θα χόρεψε το.. «ζεϊμπέκικο της Ευδοκίας»! Ελπίζω να του φέρουν πατούμενα γιατί αν πάει έτσι μέχρι την θάλασσα, θα το γυρίσει σε.. καρσιλαμά. Υπολογίζω ότι με  το βαρύ φορτίο που μου έτυχε σήμερα, θα υποφέρουν τα πριτσίνια μου, να συγκρατήσουν το πανί μου στην θέση του!

Τις σκέψεις μου αυτές διακόπτει η μπάσα και βραχνή τσιγαροφωνή του, μιλώντας στην δημοφιλή γλώσσα του Ιουλίου για τα Ιόνια νησιά, καταλήγοντας σε ένα κοινότυπο γυναικείο όνομα: Νατάσσα, με παχύ, πολύ παχύ σίγμα. Κατάλαβα! Σε σλάβο-βαλκάνιο-ρώσο πέσαμε πάλι!! Συγχωρέστε με, αλλά παρ όλο που λόγω συχνότητας ακούσματος της γλώσσας έχουμε αρχίσει και τους καταλαβαίνουμε, πιο συγκεκριμένες πληροφορίες καταγωγής, δεν μπορώ να σας δώσω. Η Νατάσσα με το παχύ σίγμα και το ανάλογα παχύ σώμα,  εμφανίζεται σε λίγο σέρνοντας στις πέτρες, τα τεράστια πόδια της, χωρίς πρόβλημα,  αφού φορά  σαγιονάρες διχαλωτές, που έχουν γίνει στις φτέρνες  σαν φέτα ζαμπόν για τοστ, από την πίεση που δέχονται καθημερινά και  η οποία  πετάει και αυτή, στο στήθος μου ένα καπέλο, ένα μανταλάκι πετσέτας και δυο ορθοπεδικές σαγιονάρες-βάρκες,  47 νούμερο, για τον καλό της. Να πως μένει η ποδαρίλα στην πετσέτα λέω μέσα μου και λες και μ άκουσε, για να με τιμωρήσει,  κάθεται πλασάροντας το τεράστιο κορμί της στην κοιλιά μου και αρχίζει να καλύπτει τα στρέμματα τριχωτής πλάτης του συζύγου της του Ντιμίτρι, αν κατάλαβα καλά, με το φτηνό του αντηλιακό! Ωχ βαστάτε ποδαράκια μου! «Συγγνώμη!!!κυρία Νατάσσα, Δημητράκη, «καλέ μου άνθρωπε»…. «πελάτες μου» που θα λέγε και ο Θου-Βου θεός σχωρέστον, «όρθιοι βάζουμε αντηλιακό, όρθιοι, ή ο ένας ξάπλα κι ο άλλος πασαλείβει, γαμώ τα βαρέα μου, μέσα!!» Η συνάδελφος δίπλα, απαλλαγμένη καθηκόντων, ακόμα έχει ξελιγωθεί στα γέλια. «Τώρα μωρή, θα σου κάτσει η σύζυγος που είναι σας ολυμπιονίκης σφαιροβόλος και θα σου πω εγώ.»

Σαν να με λυπήθηκαν; Ξαφνικά, σηκώνει η σφαιροβόλος τον… Τάρας Μπούλμπα όρθιο και συνεχίζει να τον πασαλείβει από πάνω μου με το ξευτίλα αντηλιακό από τα Lidl που έχουν πάρει. «Την γλυτώσαμε προσωρινά» σκέφτομαι. Έρχεται η Μαίρη η  «pda» του μαγαζιού για να πάρει παραγγελία. Όμορφη κοπέλα, δεν λέω, αλλά εμένα μ αρέσει ο  Μηνάς  ο «runner»,  που στο τέλος της ημέρας μας περιποιείται! Καταλαβαίνετε τώρα, μας χαϊδεύει να φύγουν τα βότσαλα, μας καθαρίζει από λεκέδες καφέ ή αντηλιακού, μας βάζει στην σωστή θέση κλπ.  Παρένθεση για τους αδαείς:  «pda» λέμε τον σερβιτόρο που χειρίζεται το μηχανάκι που παίρνει την ηλεκτρονική παραγγελία και φυσικά πληρώνεται από τον πελάτη και  «runner» λέμε τον βοηθό του που φέρνει την παραγγελία.

Η Μαίρη προσπαθεί να συνεννοηθεί με τον Οστρογότθο πελάτη μας, για την τιμή μας και ευτυχώς, όχι ακόμη,  για την υπόληψη μας!. Μετά από κάνα τέταρτο έχουν καταφέρει να τα βρουν: Θα πιει  μπύρα – 10.30 πρωινιάτικα – ο Κόναν και φραπέ γλυκό με γάλα ο γιούκος με τα ρούχα δίπλα, η κυρία του!! 17 € όλα, μαζί με την ενοικίαση την δική μας.  Φεύγει η Μαίρη και ανοίγει μια συζήτηση παύλα γκρίνια απ ότι κατάλαβα γιατί άργησαν και δεν βρήκαν στην πρώτη σειρά ξαπλώστρες και φταίει ο… Μήτσος γιατί δεν ξύπναγε κλπ… Άλλη μια παραξενιά των ανθρώπων: Μόνο οι μπροστινές ξαπλώστρες είναι κίνητρο για να έρθεις νωρίς στην παραλία! Λες και εμάς στις πίσω σειρές δεν μας έκανε… μηχανή! Φυτρώσαμε μόνες μας!. Δύο  μέτρα πιο μακριά απ την θάλασσα!! Αλλά είπαμε: Οι άνθρωποι δεν πάνε στη θάλασσα γιατί είναι θαλασσινοί, αλλά γιατί είναι «παραθαλάσσιοι»!!

Οι ώρες περνούν. Ο ήλιος φλογισμένος έχει πάρει την μεγαλύτερη του απόσταση από την επιφάνεια της γης και βαράει κατακέφαλα τον κόσμο που έχει γεμίσει την παραλία . Η θάλασσα φιλοξενώντας, στην δροσερή αγκαλιά της, έστω και για τακτά μικρά χρονικά διαστήματα, όλο  αυτό το πολύβουο μελίσσι, προσπαθεί με βοηθούς τα υπόγεια ρεύματα να κρατήσει την δροσιά της και την καθαρότητα της, κόντρα  στις… φυσιολογικές «ανακουφίσεις» όλου αυτού του κόσμου. Έτσι και εμείς! Τα πριτσίνια μας ανακουφίζονται κάθε φορά που οι σημερινοί επισκέπτες μας, αποφασίζουν να δροσίσουν τα φλογισμένα από τον ήλιο υπέρβαρα κορμιά τους. Μέχρι να επιστρέψουν, θα έχουμε πάρει δυνάμεις, όσο κρατά το μικρό αυτό time out.  Μαζί με εμάς time out  κάνουν και η Μαίρη με τον Μηνά γιατί  όση ώρα τα κορμιά τους είναι σωριασμένα  στα πανιά μας, τα παιδιά πηγαινοέρχονται για να τους ικανοποιούν τις ιδιότροπες επιθυμίες τους. Ο Γαργαντούας και η συμβία του έχουν φάει τον άμπακο και έχουν πιει τον αγλέουρα αφού έχουν ξεσολιάσει  τα παιδιά, προς τέρψη του αφεντικού, με  συμπληρωματικές παραγγελίες. Μιας και η κουβέντα πήγε στις επιθυμίες, να σημειώσω ότι στο τραπεζάκι-φούστα της στριμμένης, γεροντοκόρης, ομπρέλας μας, υπάρχει τασάκι, το οποίο έμεινε αχρείαστο, γιατί ο Όλυμπος και η Γκιώνα, τα αποτσίγαρα τους, τα πέταξαν στις πέτρες σε μια άκαρπη προσπάθεια τους, να φυτέψουν μια «γοπιά», πράγμα αδύνατο, αλλά πως να το εξηγήσει αυτό, μια ταπεινή ξαπλώστρα σε λογικά όντα, όπως είναι οι  άνθρωποι …

Ο Ήλιος, έχοντας πάρει την απόφαση του να ξεκουραστεί για σήμερα, αποχαιρετά θερμά την φίλη του,  την θάλασσα,  καθώς την αφήνει πίσω του, έχοντας ήδη ειδοποιήσει τη Σελήνη να ετοιμαστεί για την νυκτερινή της έξοδο. Το ίδιο κάνουν και οι περισσότεροι από τους τουρίστες, πελάτες μας. Αποχαιρετούν βιαστικά την θάλασσα, ανακουφίζοντας παράλληλα τα πάνινα κορμιά μας και πηγαίνουν να ετοιμαστούν και αυτοί για την νυκτερινή τους έξοδο. Οι περισσότεροι… Γιατί υπάρχουν και μερικοί από αυτά τα… λογικά όντα που – άκουσον, άκουσον – θα αρκεστούν μόνο σε ένα δείπνο και σε απλή παρακολούθηση από το κατάλυμα τους, της εξόδου της Σελήνης! Το ίδιο θα κάνουμε κι εμείς! Απαλλαγμένοι από τα λογικά υπέρβαρα όντα, θα ξεκουραστούμε παρακολουθώντας την, στην νυκτερινή έξοδο της, αφού δεχθούμε πρώτα τις περιποιήσεις και την τακτοποίηση του αγαπημένου Μηνά. Ο οποίος, παρεμπιπτόντως, ξεμεσιάστηκε να καθαρίσει το σκουπιδομάνι από το ολοήμερο φαγοπότι που έγινε  κάτω από την  ομπρέλα μας έχοντας ήδη διαπιστώσει, ότι οι γνωστοί μας πελάτες πιστεύουν, ότι  το «πουρμπουάρ» είναι νησί της Γαλλίας…

Αγαπημένε μας Μήνα και σεβαστή μας Μαρία…  Χαίρομαι ιδιαίτερα που εγώ και οι συνάδελφοι  μου  δεν είμαστε λογικά όντα… άνθρωποι!!! Γιατί στον ταπεινό αλουμινένιο κόσμο μας, η λογική δεν είναι τόσο άδικη, αχάριστη και… απάνθρωπη.

*Ο Τζίμης Πολίτης είναι ερασιτέχνης ηθοποιός, σκηνοθέτης και παρουσιαστής

 

 

Αλληλεγγύη. Ευκολότερη στην πράξη.

 Δυο περιστατικά που αποδεικνύουν ‘του λόγου το αληθές’ – από τον Σωτήρη Δούβρη

 

 

 

 

Λατρεύω τα δίκυκλα! Πάνε παντού, γρήγορα, οικονομικά και παρκάρονται εύκολα! Το μόνο που πρέπει να προσέξεις είναι να μην κάνεις επικίνδυνους ελιγμούς γιατί δυσκολεύεις τη ζωή των αυτοκινητιστών και των πεζών, να μην παρκάρεις παράνομα και να φοράς πάντα κράνος. Όλα αυτά αναλογίζομαι φέτος το καλοκαίρι που κλείνω οκτώ χρόνια ως δικυκλιστής!

 

Με γοητεύει αφάνταστα αυτό το αίσθημα αλληλεγγύης που υπάρχει μεταξύ όλων αυτών που οδηγούν μηχανή. Πρόσφατα βρέθηκα σταματημένος στο φανάρι, πάνω σε κομμάτι του οδοστρώματος που ήταν βρεγμένο. Μετά από λίγο σταματάει δίπλα μου μια άλλη μηχανή, πολύ μεγαλύτερου κυβισμού από τη δικιά μου και ο οδηγός της ξύνει με το πόδι του το μουσκεμένο σημείο. Αυτός ο άνθρωπος με ενημέρωσε ότι πατούσα πάνω σε λάδια μηχανής και ότι φυσικά, αν το φανάρι γινόταν πράσινο και εγώ άνοιγα το γκάζι για να ξεκινήσω, το πιθανότερο ήταν να χάσω τον έλεγχο του δίτροχού μου και να πέσω γλιστρώντας πάνω στα λάδια. Έτσι λοιπόν κατέβηκα, έσυρα τη μηχανή μου με τα χέρια για να φύγω από το σημείο των λαδιών και αφού στέγνωσα τα λάστιχα, πήγα στη δουλειά μου ευγνωμονώντας τον άνθρωπο που με ειδοποίησε.

Τον περασμένο χειμώνα, πάλι σταματημένος σε φανάρι με τη μηχανή, έγινα μάρτυρας ενός άλλου συγκινητικού περιστατικού. Δρόμος κεντρικός, δύο λωρίδων, πηγμένος από αυτοκίνητα, σταματημένοι όλοι στο κόκκινο φανάρι. Ένας κατά πάσα πιθανότητα πρόσφυγας, καθαρίζοντας παρμπρίζ αυτοκινήτων προσπαθεί να μαζέψει το ένα δέκατο ενός κανονικού μεροκάματου για να φάει και αυτήν την ημέρα. Δεξιά μου ένα νέο παιδί με το αυτοκίνητου του, μάλλον φοιτητής, ακούει δυνατά μουσική και παίζει, με ένα αίσθημα ενοχής, με το κινητό του. Αριστερά, επίσης αυτοκίνητο με δυνατή μουσική αποτελούμενη από μπουζούκι και φωνή που κλαίει τον στίχο και ο οδηγός γύρω στα 50 και μερακλωμένος φουλ. Είμαι ανάμεσα από τρεις εντελώς διαφορετικούς ανθρώπους που δύσκολα θα έβρισκαν κοινό κώδικα επικοινωνίας μεταξύ τους. Ενώ τους παρατηρώ και σκέφτομαι τη διαφορετικότητα των χαρακτήρων τους ακούγεται πίσω μου σειρήνα ασθενοφόρου.

Κοιτάζω από τον καθρέπτη και βλέπω όντως ένα ασθενοφόρο να κάνει γρήγορους και επικίνδυνους ελιγμούς προσπαθώντας να περάσει ανάμεσα από τις δύο ουρές των οχημάτων που σχηματίζονταν πίσω μας. Η πρώτη μου σκέψη ήταν να κάνω στην άκρη για να ανοίξω δρόμο. Με μεγάλη συγκίνηση παρατήρησα και τους οδικούς μου «γείτονες» να προσπαθούν, όχι μόνο να κάνουν στην άκρη, αλλά να συνεργάζονται πολύ καλά μεταξύ τους έτσι ώστε να ανοίξει ο δρόμος για το νοσοκομειακό αυτοκίνητο! Ο άνθρωπος στα φανάρια, βάζοντας σε κίνδυνο τη σωματική του ακεραιότητα, εκτελούσε χρέη τροχονόμου και έκοβε την κίνηση στην κάθετη λεωφόρο! Ο μερακλωμένος οδηγός και ο φοιτητής καβάλησαν νησίδα και πεζοδρόμιο αντίστοιχα για να μην ενοχλούν, κατέβηκαν από τα οχήματα τους και επικοινωνώντας μεταξύ τους μόνο με τα μάτια, διέτρεχαν πεζοί το κενό ανάμεσα στις δύο ουρές και παρότρυναν τους οδηγούς να κάνουν το ίδιο με τα οχήματα τους, έτσι ώστε να δώσουν χώρο στο ασθενοφόρο να περάσει! Να σημειώσω επίσης ότι οι οδηγοί που ήταν σταματημένοι λόγω της υπόδειξης του πρόσφυγα-τροχονόμου, περίμεναν υπομονετικά, χωρίς κόρνες και φωνές, παρά το ότι το φανάρι τους είχε ήδη γίνει πράσινο! Μέσα σε τρία λεπτά το ασθενοφόρο είχε περάσει ανάμεσα από τουλάχιστον πενήντα αυτοκίνητα και συνέχιζε ταχύτατα τον προορισμό του!

 

Αυτοί οι τρεις άνθρωποι, οι τόσο διαφορετικοί μεταξύ τους, συνεργάστηκαν άψογα κάτω από έναν κοινό στόχο. Να βοηθήσουν έναν συνάνθρωπό τους που πιθανότατα η ζωή του εξαρτιόταν από το πόσο γρήγορα θα έφθανε στο νοσοκομείο.

 Το λάθος που κάνουμε είναι να σκεφτόμαστε, να συζητάμε και να αναλωνόμαστε τελικά σε αυτά που μας χωρίζουν με τους συνανθρώπους μας. Αν όμως κάνουμε ελάχιστη προσπάθεια και σκεφτούμε λίγο περισσότερο θα διαπιστώσουμε ότι είναι πολύ περισσότερα αυτά που μας ενώνουν. Και πιστέψτε με είναι από τις πιο απελευθερωτικές σκέψεις που μπορεί να κάνει κανείς!

 

 

 
 

 

 

Το φετινό μήνυμα για την παγκόσμια ημέρα θεάτρου

  Το Διεθνές Ινστιτούτο Θεάτρου τιμά κάθε χρόνο αυτή την παγκόσμια γιορτή, καλώντας μια διεθνώς αναγνωρισμένη προσωπικότητα του θεάτρου για να γράψει το μήνυμα. Το μήνυμα μεταφράζεται σε περισσότερες από 20 γλώσσες, δημοσιοποιείται μέσα από το δίκτυο του Διεθνούς Ινστιτούτου Θεάτρου και τα Εθνικά του Κέντρα (περισσότερα από 90 Εθνικά Κέντρα και πολλά Συνεργαζόμενα Μέλη) αλλά και θεατρικούς οργανισμούς σε όλο τον κόσμο, διαβάζεται σε όλα τα θέατρα και μεταδίδεται από τα Μ.Μ.Ε σε όλο τον κόσμο. Το ΔΙΘ έχει ως στόχο να προωθεί τις εθνικές και διεθνείς δραστηριότητες που διοργανώνονται στο πλαίσιο των εορτασμών για την Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου.

    Ο εορτασμός της Παγκόσμιας Ημέρας Θεάτρου καθιερώθηκε το 1962 από το ΔΙΘ, με την έναρξη της σεζόν του «Θεάτρου των Εθνών» στο Παρίσι και με το πρώτο μήνυμα να γράφεται από τον Ζαν Κοκτώ. Έκτοτε, η Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου εορτάζεται στις 27 Μαρτίου από την παγκόσμια θεατρική κοινότητα, εκπροσωπώντας μια ευκαιρία υπενθύμισης της ετερότητας αυτής της καλλιτεχνικής έκφρασης και προώθησης του αντίκτυπου που έχει στις σύγχρονες κοινωνίες.

Άρθουρ Μίλλερ, Πήτερ Μπρουκ, Ιάκωβος Καμπανέλλης, Αριάν Μνουσκίν, Αουγκούστο Μπόαλ, Ντάριο Φο, Ανατόλι Βασίλιεφ, μερικοί μόνο από τους συγγραφείς των μηνυμάτων της Παγκόσμιας Ημέρας Θέατρου από το 1962. Το Εκτελεστικό Συμβούλιο του Διεθνούς Ινστιτούτου Θεάτρου (ΔΙΘ), επέλεξε φέτος για τη συγγραφή του Μηνύματος της Παγκόσμιας Ημέρας Θεάτρου 2019 τον διακεκριμένο Κουβανό σκηνοθέτη, θεατρικό συγγραφέα, θεατροπαιδαγωγό και καθηγητή, Carlos Celdrán.

Μήνυμα για την Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου 2019
Carlos Celdrán, Κούβα
Σκηνοθέτης, θεατρικός συγγραφέας, θεατροπαιδαγωγός, καθηγητής

  Πριν την αφύπνισή μου στο θέατρο, οι δάσκαλοί μου ήταν ήδη εκεί. Είχαν κτίσει τα σπίτια τους και την ποιητική προσέγγισή τους πάνω στα ερείπια της δικής τους ζωής. Πολλοί από αυτούς είναι άγνωστοι ή ελάχιστα τους θυμόμαστε: εργάζονταν σιωπηρά, στην ταπεινότητα των δωματίων πρόβας τους και στις γεμάτες από θεατές θεατρικές αίθουσες τους και σιγά-σιγά, μετά από χρόνια δουλειάς και εξαιρετικών επιτευγμάτων, αποσύρθηκαν σταδιακά από αυτά τα μέρη και εξαφανίστηκαν. Όταν κατάλαβα ότι το προσωπικό μου πεπρωμένο ήταν να ακολουθήσω τα βήματά τους, κατάλαβα επίσης ότι είχα κληρονομήσει αυτή την καθηλωτική, μοναδική παράδοση που ζούσε στο παρόν χωρίς καμία προσδοκία, πέρα από την επίτευξη της διαφάνειας μιας μη επαναλαμβανόμενης στιγμής· μιας στιγμής συνάντησης με κάποιον άλλο στο σκοτάδι ενός θεάτρου, χωρίς καμία άλλη προστασία πέρα από την αλήθεια μιας χειρονομίας, μιας αποκαλυπτικής λέξης.
Η θεατρική μου πατρίδα βρίσκεται σε εκείνες τις στιγμές της συνάντησης με τους θεατές που έρχονται κάθε βράδυ στο θέατρό μας, από τις πιο διαφορετικές γωνιές της πόλης μου, για να ενωθούν μαζί μας και να μοιραστούμε μερικές ώρες, μερικά λεπτά. Η ζωή μου είναι φτιαγμένη από αυτές τις μοναδικές στιγμές όταν παύω να είμαι ο εαυτός μου, όταν παύω να υποφέρω για τον εαυτό μου και ξαναγεννιέμαι και κατανοώ το νόημα του θεατρικού επαγγέλματος: το να ζούμε στιγμές αγνής εφήμερης αλήθειας, όπου γνωρίζουμε ότι αυτό που λέμε και κάνουμε, εκεί κάτω από τα φώτα σκηνής, είναι αλήθεια και αντανακλά το πιο βαθύ, το πιο προσωπικό, μέρος των εαυτών μας. Η θεατρική μου χώρα, η δική μου και αυτή των ηθοποιών μου, είναι μια χώρα που υφαίνεται από τέτοιες στιγμές, όπου αφήνουμε πίσω μας τις μάσκες, τη ρητορική, το φόβο του να είμαστε αυτοί που είμαστε και ενώνουμε τα χέρια στο σκοτάδι.
Η θεατρική παράδοση είναι οριζόντια. Δεν υπάρχει κανείς που να μπορεί να επιβεβαιώσει ότι το θέατρο βρίσκεται σε οποιοδήποτε κέντρο του κόσμου, σε οποιαδήποτε πόλη ή προνομιούχο κτίριο. Το θέατρο, όπως το έχω λάβει, εξαπλώνεται μέσα από μια αόρατη γεωγραφία που συνδυάζει τις ζωές εκείνων που το υπηρετούν με την ίδια τη θεατρική τέχνη σε μια χειρονομία ενοποίησης. Όλοι οι μεγάλοι δάσκαλοι του θεάτρου πεθαίνουν μαζί με τις στιγμές τους, στιγμές ανεπανάληπτης διαύγειας και ομορφιάς· όλοι ξεθωριάζουν με τον ίδιο τρόπο, χωρίς καμία άλλη υπεροχή για να τους προστατεύσει και να τους καταστήσει ενδόξους. Οι θεατρικοί δάσκαλοι το γνωρίζουν, καμία αναγνώριση δεν είναι έγκυρη όταν αντιμετωπίζεται με αυτή τη σιγουριά, η οποία είναι η ρίζα του έργου μας: η δημιουργία στιγμών αλήθειας, ασάφειας, δύναμης, ελευθερίας εν μέσω μεγάλης αβεβαιότητας. Τίποτα από αυτά δεν επιβιώνει, εκτός από τα δεδομένα ή τα αρχεία της δουλειάς τους σε βίντεο και φωτογραφίες που θα αποτυπώσουν μόνο μια ωχρή ιδέα για το τι έπραξαν. Ωστόσο, αυτό που θα λείπει πάντα από αυτά τα αρχεία είναι η σιωπηλή ανταπόκριση από το κοινό που καταλαβαίνει σε μια στιγμή ότι αυτό που συμβαίνει δεν μπορεί να μεταφραστεί ή να βρεθεί έξω, ότι στην αλήθεια που μοιράζεται εκεί υπάρχει μια εμπειρία ζωής, για λίγα δευτερόλεπτα, πιο διάφανη ακόμη και από την ίδια τη ζωή.
Όταν συνειδητοποίησα ότι το θέατρο ήταν μια χώρα από μόνο του, μια μεγάλη επικράτεια που καλύπτει ολόκληρο τον κόσμο, ένας προσδιορισμός γεννήθηκε μέσα μου, ο οποίος ήταν και η συνειδητοποίηση μιας ελευθερίας: δεν χρειάζεται να πάτε μακριά ή να φύγετε από όπου και αν βρίσκεστε, δεν χρειάζεται να τρέξετε ή να μετακινηθείτε. Το κοινό είναι οπουδήποτε υπάρχετε. Έχετε τους συναδέλφους που χρειάζεστε στο πλευρό σας. Εκεί, έξω από το σπίτι σας, έχετε όλη την αδιαφανή, αδιαπέραστη καθημερινή πραγματικότητα. Έπειτα, δουλεύετε από αυτή τη φαινομενική ακινησία για να σχεδιάσετε το μεγαλύτερο ταξίδι απ’ όλα, να επαναλάβετε την Οδύσσεια, το ταξίδι των Αργοναυτών: είστε ένας ακίνητος ταξιδιώτης που δεν παύει να επιταχύνει την πυκνότητα και την ακαμψία του πραγματικού του κόσμου. Το ταξίδι σας είναι προς το στιγμιαίο, προς το παρόν, προς την άνευ προηγουμένου συνάντηση ενώπιον των συνανθρώπων σας. Το ταξίδι σας είναι προς αυτούς, προς την καρδιά τους, προς την υποκειμενικότητά τους. Ταξιδεύετε μέσα τους, στα συναισθήματά τους, στις αναμνήσεις τους που εσείς ξυπνάτε και κινητοποιείτε. Το ταξίδι σας είναι ιλιγγιώδες, και κανείς δεν μπορεί να το μετρήσει ή να το αποσιωπήσει. Ούτε κανείς μπορεί να το αναγνωρίσει στο σωστό βαθμό, είναι ένα ταξίδι μέσα από τη φαντασία του λαού σας, ένας σπόρος που σπέρνεται στα πιο απομακρυσμένα εδάφη: την πολιτική, ηθική και ανθρώπινη συνείδηση των θεατών σας. Επομένως, δεν κινούμαι, θα παραμείνω στο σπίτι, ανάμεσα στους πιο κοντινούς μου ανθρώπους, σε φαινομενική ακινησία, μέρα και νύχτα να εργάζομαι, επειδή κατέχω το μυστικό της ταχύτητας.
Μετάφραση από την αγγλική: Δώρα Νικολάου
Κυπριακό Κέντρο του Διεθνούς Ινστιτούτου Θεάτρου (ΚΚΔΙΘ)                          
Βιογραφικό Σημείωμα
Carlos Celdrán
Ο Carlos Celdrán είναι ένας βραβευμένος και πολύ σεβαστός σκηνοθέτης, θεατρικός συγγραφέας, ακαδημαϊκός και καθηγητής, ο οποίος ζει και εργάζεται στην Αβάνα της Κούβας, παρουσιάζοντας το έργο του σε όλο τον κόσμο.
Γεννηθείς το 1963 στην Αβάνα, ο Carlos Celdrán εμπλούτισε αρχικά την αγάπη και την εξειδίκευσή του στο θέατρο στο Ανώτερο Ινστιτούτο Τέχνης στην Αβάνα, όπου έλαβε πτυχίο στις Παραστατικές Τέχνες (Performing Arts Studies). Αφού αποφοίτησε με τιμητική διάκριση το 1986, ασχολήθηκε επαγγελματικά με τον τομέα εκπαίδευσής του, εργαζόμενος αρχικά ως σύμβουλος και αργότερα ως σκηνοθέτης για το Teatro Buendía στην Αβάνα.
Κατείχε το ρόλο αυτό μέχρι το 1996, όταν αποφάσισε ότι ήταν η σωστή στιγμή να δημιουργήσει τη δική του θεατρική ομάδα, την πλέον παγκοσμίως γνωστή και εξαιρετικά αξιόλογη Argos Teatro. Έχοντας ως βάση την Αβάνα, το Argos Teatro έχει κερδίσει μεγάλη φήμη μέσα από την παρουσίαση ευρωπαϊκών κλασικών, σύγχρονων λατινοαμερικανικών θεατρικών έργων και πρωτότυπων παραγωγών υπό την ειδική επίβλεψη του Carlos Celdrán ως σκηνοθέτη.
Οι παραστάσεις του Argos Teatro έχουν ως στόχο να δώσουν νέα πνοή μέσα στον κανόνα του σύγχρονου ευρωπαϊκού θεάτρου, με παραστάσεις των Μπρεχτ, Μπέκετ, Ίψεν και Στρίντμπεργκ φέρνοντας τον ευρωπαϊκό πολιτισμό και τις προτιμήσεις, στο κοινό της Λατινικής Αμερικής. Το Argos Teatro επικεντρώθηκε στο έργο Κουβανών θεατρικών συγγραφέων, παρουσιάζοντας παραγωγές ντόπιων καλλιτεχνών όπως ο Gonzalez Melo, σε πολλές περιπτώσεις. Είναι αυτή η συνύφανση διαφορετικών πολιτισμών που βοήθησε το Argos Teatro, μία από τις κορυφαίες θεατρικές ομάδες της Κούβας, να αναγνωριστεί πέρα από τα σύνορα. Το περίφημο εργαστήρι υποκριτικής του Argos Teatro, το οποίο επιδιώκει να βρει μια κοινή γλώσσα για τους καλλιτέχνες, έχει θεωρηθεί και ανακηρυχθεί ως μια πρωτοβουλία που ενώνει τον κόσμο.
Η σημαντικότερη στιγμή στην πορεία του θιάσου μέχρι σήμερα, αποτελεί η παραγωγή Δέκα Εκατομμύρια, που έγραψε και σκηνοθέτησε ο ίδιος ο Carlos Celdrán. Αυτή η παραγωγή απέσπασε εγκωμιαστικές κριτικές και παρουσιάστηκε επί σκηνής τόσο στην Κούβα όσο και διεθνώς. Η πιο πρόσφατή του παραγωγή, Misterios y pequeñas piezas (Μυστήρια και μικρά κομμάτια) το 2018, επίσης σε κείμενο και σκηνοθεσία του Carlos Celdrán, έτυχε κι αυτό θερμής υποδοχής.
Αυτές οι προσπάθειες του Carlos Celdrán, για την Κούβα και το διεθνές θέατρο, τον έχουν αναδείξει σε διακεκριμένο άνθρωπο του θεάτρου με αμέτρητα βραβεία και επαίνους. Έλαβε το Βραβείο Θεατρικών Κριτικών Κούβας στην κατηγορία «Καλύτερη Σκηνοθεσία», 16 φορές από το 1988 έως το 2018. Πέρα από αυτή τη σημαντική επιβράβευση, έχει κερδίσει επίσης την αναγνώριση της χώρας του και του κόσμου, αποσπώντας την Εθνική Διάκριση του Κουβανικού Πολιτισμού το 2000 και το Εθνικό Βραβείο Θεάτρου της Κούβας το 2016, μεταξύ πολλών άλλων.
Κατά τη διάρκεια της αξιοσημείωτης αυτής καριέρας, ο Carlos Celdrán παρέμεινε αφοσιωμένος στο να εμπνέει και να βοηθά άλλους, ως καθηγητής σε ιδρύματα υψηλού επιπέδου στην Κούβα, τη Νότια Αμερική και την Ευρώπη. Ο ίδιος στη συνεχή προσπάθεια του να βελτιώσει και να εμβαθύνει τις γνώσεις του, έλαβε το μεταπτυχιακό του δίπλωμα το 2011 από το Πανεπιστήμιο Rey Juan Carlos της Μαδρίτης.
Οι ικανότητες διδασκαλίας του Carlos Celdrán τον ανέδειξαν σε διδακτικό μέλος του Ανώτατου Ινστιτούτου Τεχνών της Κούβας για περισσότερο από 20 χρόνια και υπήρξε επικεφαλής του μεταπτυχιακού μαθήματος σκηνοθεσίας από το 2016, κληροδοτώντας τις γνώσεις του στις επόμενες γενιές των Κουβανών θεατρικών δημιουργών. Την ίδια στιγμή βρίσκει την διέξοδό του για καλλιτεχνική έκφραση στη σκηνοθεσία και τη δραματουργία με το Argos Teatro.

 

 

 

 

“On stage” musical theater – open workshop στην Καταπactή

Ένα σεμινάριο για τους ερασιτέχνες λάτρεις του musical που δεν έχουν τίποτα να φοβηθούν και τολμούν να το ζήσουν!

    Χορεύετε αλλά θέλετε μαζί να παίξετε και θέατρο; Παίζετε θέατρο αλλά νομίζετε ότι δεν τραγουδάτε; Τραγουδάτε αλλά σιγά μην χορεύετε; Για όλους εσάς, για όλους τους πιθανούς συνδυασμούς σας, αλλά και για τους λάτρεις του musical. Αυτό είναι Το Σεμινάριό σας!
Γιατί το μουσικό θέατρο είναι και τα τρία μαζί!
Ένα σεμινάριο για τους ερασιτέχνες λάτρεις του musical που δεν έχουν τίποτα να φοβηθούν και τολμούν να το ζήσουν!

16 ώρες, 2 Σαββατοκύριακα, ένα σεμινάριο.

*Διδασκαλία: Κατερίνα Δούμα (Χορός), Παναγιώτης Κραμπής (Μουσική),
Στέλλα Κωνσταντάτου (Θέατρο)

Πρόγραμμα:

 Σάββατο 30/3
10:00 – 11:15 Θέατρο
11:20 – 12:35 Χορός
12:40- 13:55 Τραγούδι
Κυριακή 31/3
10:00 – 11:00 Χορός
11:00 – 12:00 Τραγούδι
12:00 -13:00 Θέατρο
13:00 – 14:00 Performing
Σάββατο 6/4
10:00 – 11:15 Θέατρο
11:20 – 12:35 Χορός
12:40- 13:55 Τραγούδι
Κυριακή 7/4
10:00 – 11:00 Θέατρο – Χορός
11:00 – 12:00 Θέατρο – Τραγούδι
12:00 -13:00 Χορός – Τραγούδι
13:00 – 14:00 Performing

Σύνολο ωρών: 16

Χώρος διεξαγωγής Καταπactή – Εργαστήρι Θεάτρου (Λάμπρου Κορομηλά 19, 11745 – Νέος Κόσμος, www.katapacti.gr)

Κόστος εργαστηρίου 90 ευρώ +ΦΠΑ

Δηλώσεις συμμετοχής ως Τρίτη 27/3

Παρακαλούμε πολύ συμπληρώστε την αίτηση στο: https://goo.gl/forms/LAEQAHT0oR6XqIqD2

Για οποιαδήποτε πληροφορία επικοινωνήστε μαζί μας στο
6970635976 ή στο onstagemusical@gmail.com

Περιορισμένος αριθμός θέσεων.

Θα βιντεοσκοπηθεί μέρος του σεμιναρίου για λόγους αρχείου και προώθησης.

* Κατερίνα Δούμα (χορός)
Η Κατερίνα Δούμα βρίσκεται ενεργά στο χώρο των παραστατικών τεχνών από το 2000 μέσα από όλες τις εκπαιδευτικές βαθμίδες μάθησης. Συνεργάζεται με ιδιωτικά και δημόσια εκπαιδευτήρια, σχολές χορού, οργανισμούς και εταιρίες παραγωγής ως χορογράφος και καλλιτεχνική επιμελήτρια. Διασκευάζει στα Ελληνικά έργα ρεπερτορίου (Grease, High School Musical κ.α.) Έχει χορογραφήσει εθελοντικά σε σεμινάρια με στόχο την ανεύρεση νέων ταλέντων και την εκπαίδευση επιλεγμένων καλλιτεχνικών ομάδων.
Ορισμένες δουλειές ρεπερτορίου είναι Mary Poppins, West Side Story, Chorus Line, Chicago, Hairspray, Phantom of the Opera, Singing in the rain, Anything goes κ.α.
Έχει σπουδές στο σύστημα ISTD στα είδη tap, modern, jazz, latin και Masterclasses από τη σχολή Jacobs Pillow σχετικά με τη χορογραφία και την ερμηνεία στο μουσικό θέατρο. Τα περισσότερα πτυχία της κρίνονται ως highly recomended. Το 2010 ίδρυσε το On Stage Musical Theater και πραγματοποιεί σεμινάρια και εκπαιδευτικά προγράμματα εξειδικευμένα στο μουσικό θέατρο. Μέσα από αυτό έχει προετοιμάσει καλλιτέχνες για τα πανεπιστήμια του Ηνωμένου Βασιλείου και έχει καταφέρει την εισαγωγή τους με πολύ καλές κριτικές. (Bird, Chichester) Από τα προγράμματα αυτά έχουν επίσης αποφοιτήσει αρκετοί ερμηνευτές που εργάζονται στο εγχώριο μουσικό θέατρο.(Evita, Sweet Charity, Mamma Mia, Sound of Music κ.α.)

Στέλλα Κωνσταντάτου (θέατρο)
Η Στέλλα είναι απόφοιτος του θεατρικού εργαστηρίου «Βασίλης Διαμαντόπουλος» και την Ανώτερης δραματικής σχολής «Βεάκη». Έχει κάνει σεμινάρια υποκριτικής σε
Ελλάδα και Γαλλιά (Ecole Florent, Theatre of the oppressed, European dramatherapy, Θέατρο της σιωπής κα), χορού (musical studio Kay Holden, tango, African dance κα),μονωδίας (Βαρβάρα Γκαβάκου). Παίζει πιάνο και κρουστά. Από το 1995 εργάζεται ως ηθοποιός στο θέατρο, σε ΔΗΠΕΘΕ και στην Αθήνα στοελεύθερο θέατρο (ενδεικτικά: Χειμωνιάτικο Παραμύθι, Οι Δουβλινέζοι, Μάνα κουράγιο, Παράπλευρες απώλειες κα). Έχει συμμετάσχει σε ταινίες και τηλεοπτικές σειρές (ενδεικτικά: Αλλεμάγια, Κόκκινο Φεγγάρι, Μαύρος ωκεανός κα). Από το 2003 είναι δασκάλα θεάτρου σε όλες τις βαθμίδες εκπαίδευσης στην τυπική και μη τυπική εκπαίδευση και σε ενήλικες (ενδεικτικά: Comenius multilateral, school partnership, ομάδα Θεατροσβουρίσματα, Δήμος ΕλληνικούΑργυρούπολης, Ευρωπαϊκό Πρότυπο κ.α.). Από το 2010 σκηνοθετεί επαγγελματικές και ερασιτεχνικές παραστάσεις. (ενδεικτικά: Χανσελ και Γκρέτελ, Ο πεπονοκέφαλος και το διαμάντι του, Έγκλημα στο Νείλο, Το Κύμα, Οι κυρίες της αυλής κ.α.)

Παναγιώτης Κραμπής (μουσική)
Ο Παναγιώτης Κραμπής δραστηριοποιείται ως πιανίστας, συνδημιουργός και εθελοντής σε φεστιβάλ, σεμινάρια και masterclasses, μουσικές, θεατρικές, χορευτικές και εκπαιδευτικές παραστάσεις στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Ειδικεύεται στη συνοδεία τραγουδιστών και κλασικών οργάνων και το ρεπερτόριό του εκτείνεται από την μπαρόκ μέχρι τη μοντέρνα μουσική και τη σύγχρονη ελληνική δημιουργία. Έχει Bachelor of Arts στη Μουσική και τη Φιλοσοφία από το Deree College, δίπλωμα στο κλασικό πιάνο και πτυχίο αρμονίας.
Παρακολουθεί μαθήματα αντίστιξης και συνοδείας κλασικού τραγουδιού και έχει
λάβει μέρος σε σεμινάρια ερμηνείας και τεχνικής του κλασικού πιάνου, αρμονίας στο
πιάνο, καθώς και ανάλυσης και ρεπερτορίου της μουσικής του 20ου και 21ου αιώνα.
Διδάσκει πιάνο και θεωρητικά στο Ωδείο Μουσικής Πράξης και σε σεμινάρια στην
Αθήνα.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Επισκεφθειτε μας

Λάμπρου Κορομηλά 19, 11745 –  Νέος Κόσμος.

Contact

E: info@katapacti.gr
P: 216 80 96 448

Connect

Privacy Settings
We use cookies to enhance your experience while using our website. If you are using our Services via a browser you can restrict, block or remove cookies through your web browser settings. We also use content and scripts from third parties that may use tracking technologies. You can selectively provide your consent below to allow such third party embeds. For complete information about the cookies we use, data we collect and how we process them, please check our Privacy Policy
Youtube
Consent to display content from Youtube
Vimeo
Consent to display content from Vimeo
Google Maps
Consent to display content from Google