Εγώ. Η Ξαπλώστρα!

 Ο Τζίμης Πολίτης μας γράφει την ιστορία μιας ξαπλώστρας όπως του την αφηγήθηκε η ίδια στις καλοκαιρινές του διακοπές!

Γεια σας!!! Είμαι η ξαπλώστρα! Μια ξαπλώστρα θαλάσσης, κάπου σε μια παραλία νησιού του Ιονίου. Όπως καταλαβαίνετε, δεν είμαι πρώτης ποιότητας, ξύλινη με έξτρα μαξιλάρι κλπ… γιατί τότε, πολύ πιθανόν, να ήμουν σε κάποιο καλό ξενοδοχείο ή σε παραλία στο  Αιγαίο. Παρόλα αυτά δεν είμαι τελείως για «πέταμα»! Είμαι από αλουμίνιο με γερό δικτυωτό πλαστικοποιημένο πράσινο πανί, με όλα τα πριτσίνια μου στην θέση τους και όλα τα λάστιχα στις – συγγνώμη κιόλας – τρύπες μου επίσης, για να μην μπαίνουν χαλίκια.  

Εξ άλλου είμαι φετινή παράγωγη! Και μάλιστα «ελληνικό προϊόν»  Το γράφει με ετικέτα πιασμένη στο ύφασμα στα πόδια μου: «Made in Greece»!!!  Έχω λίγες μέρες που βγήκα από την παραγωγή και αμέσως έπιασα δουλειά! Σ αυτή την παραλία έκανα «σεφτέ» Πολύ ωραίο συναίσθημα στις ημέρες μας μόλις βγαίνεις στην αγορά, αμέσως να σε… αγοράζουν και να μην μένεις στοιβαγμένος στην αποθήκη, περιμένοντας να βρεις  αφεντικό.

Η πλάκα είναι ότι σε αντίθεση με τους ανθρώπους, εμείς οι ξαπλώστρες, πιάνουμε πιο γρήγορα δουλειά! Δουλειά μας είναι να ξαπλώνουν πάνω μας και να χαίρονται, την θάλασσα και τον ήλιο, άνθρωποι που έχουν άδεια από την δουλειά τους ή δεν έχουν καμία δουλειά. Όχι «καμία δουλειά» να ξαπλώνουν πάνω μας! Γενικά… δουλειά, ΚΑΜΜΙΑ!!! Τώρα πως γίνεται χωρίς δουλειά να κάνεις διακοπές και να είσαι ξάπλα όλη μέρα, είναι μια άλλη ιστορία που δεν αφορά εμάς, τις ξαπλώστρες…

Στην συγκεκριμένη παραλία που εργάζομαι-αν και υψηλής επικινδυνότητας- είναι πολύ όμορφα!!! Σημείωση: Παραλίες «υψηλής επικινδυνότητας», για τις ξαπλώστρες, λέγονται οι παραλίες με πέτρα. «Χαμηλής επικινδυνότητας» είναι οι αμμουδερές παραλίες. Ο λόγος προφανής… Αν μας έβαζαν ένσημα, θα είχα «βαρέα»!!! Αλλά περιττό, γιατί εμείς μόλις σταματάμε μετά από χρόνια δουλειάς, μας πετούν ή μας ανακυκλώνουν. Οι άνθρωποι που βάζουν ένσημα, μόλις συμπληρώσουν χρόνια δουλειάς, νομίζουν πως τους δίνουν σύνταξη! Και αυτό χρήζει ανάλυσης, αλλά όχι από εμάς, τις ξαπλώστρες…

Παρ όλες τις δυσκολίες λοιπόν, η παραλία που εργάζομαι,  μ αρέσει!! Δεν είναι ακριβή, είναι κατάλληλη για οικογένειες, δεν είναι τεραστία, με πεντακάθαρα νερά, όχι πολύ κρύα και  με μαγευτικό φυσικό τοπίο!!! Θα μου πείτε «so what?» Δίκιο έχετε, αυτό ενδιαφέρει τους λουόμενους που κάνουν μπάνιο και όχι εμάς, τις ξαπλώστρες… Βέβαια, τα τελευταία χρόνια από ότι μαθαίνω από μεγαλύτερες σε ηλικία συναδέλφους, οι άνθρωποι χρησιμοποιούν περισσότερο την παραλία και λιγότερο την θάλασσα, αλλά αυτό είναι ίσως το μοναδικό από τα παράξενα των ανθρώπων που ενδιαφέρει εμάς τις ξαπλώστρες, γιατί μας συμφέρει!!! Γινόμαστε πιο απαραίτητες, αρά αυξάνεται η παράγωγη μας… Πολύ πιθανόν αν δεν υπήρχε αυτή η τάση,  να μην είχα παραχθεί ποτέ!!! Μπρρρρ! Τρίζουν τα αλουμίνια μου,  μονό που το σκέπτομαι!!!.

Κάθε μέρα, με το που βγαίνει ο ήλιος και αρχίζει και ζεσταίνει τις πέτρες από κάτω μου, εγώ με το ταίρι μου, δεξιά και αριστερά από την ξερακιανή και ιδιότροπη ομπρέλα μας, περιμένουμε τους λουόμενους να μας… απολαύσουν, με την καλή έννοια. Έτσι και σήμερα, περιμένω τον πελάτη μου… ξάπλα – τι ξαπλώστρα θα ήμουν άλλωστε – με ακουμπισμένες τις πατούσες και τους αγκώνες μου στα βότσαλα. Περιμένοντας, αγναντεύω την, όχι ακόμη για πολύ, ήσυχη θάλασσα ώσπου, ξαφνικά μπραφ!, μια πετσέτα μου κρύβει την θέα! «Τέρμα η ρομαντζάδα! Δουλειά τώρα!», λέω  μέσα μου. Η πετσέτα έκτος από γεύση αλατιού, που είναι φυσιολογικό να έχει, μου φέρνει στα μούτρα και μια απαίσια ποδαρίλα, ανακατεμένη με φτηνό αντηλιακό! Αμάν !! Ανάποδα την έβαλε την πετσέτα ο μάγκας!! «Είπαμε ρε φιλαράκι..αλάτι και αντηλιακό,  οκ! Και ποδαρίλα; Σφάλμα! Άλλη πετσετούλα παίζει;»

Μέχρι να τελειώσω την σκέψη μου ένας τεράστιος όγκος… «έδρας» μου κάθεται στην κοιλιά. Μου πετάει πάνω στο στήθος ένα αντηλιακό, ένα κινητό, τσιγάρα με αναπτήρα, μπρελόκ με  κλειδιά αυτοκίνητου  και γυρίζει να φτιάξει την πετσέτα, που από τα κιλά του έχασε την ισορροπία της και μου έφτασε στο λαιμό. Τον παρακολουθώ… Ένα τσιγάρο που στην άκρη του κρέμεται ένα χοντρό στόμα, μέρος μιας μεσόκοπης, φάτσας, με τεράστια μάγουλα, με περισσότερο αλάτι και λιγότερο πιπέρι στο μούσι του, που μέσω του χοντρού λαιμού συνδέεται με ένα χοντρό στήθος και μια κοιλία αναλόγων κυβικών. Για την… έδρα τα είπαμε και τα πόδια που δεν βλέπω φαντάζομαι τις προδιαγραφές τους. Ιδίως τις πατούσες! Που είναι υπεύθυνες για τον ιδρώτα του, λόγω της  προσπάθειας που έκανε πάνω στις πέτρες, για να φτάσει ξυπόλυτος  μέχρι εδώ. Σκέφτομαι, ότι θα χόρεψε το.. «ζεϊμπέκικο της Ευδοκίας»! Ελπίζω να του φέρουν πατούμενα γιατί αν πάει έτσι μέχρι την θάλασσα, θα το γυρίσει σε.. καρσιλαμά. Υπολογίζω ότι με  το βαρύ φορτίο που μου έτυχε σήμερα, θα υποφέρουν τα πριτσίνια μου, να συγκρατήσουν το πανί μου στην θέση του!

Τις σκέψεις μου αυτές διακόπτει η μπάσα και βραχνή τσιγαροφωνή του, μιλώντας στην δημοφιλή γλώσσα του Ιουλίου για τα Ιόνια νησιά, καταλήγοντας σε ένα κοινότυπο γυναικείο όνομα: Νατάσσα, με παχύ, πολύ παχύ σίγμα. Κατάλαβα! Σε σλάβο-βαλκάνιο-ρώσο πέσαμε πάλι!! Συγχωρέστε με, αλλά παρ όλο που λόγω συχνότητας ακούσματος της γλώσσας έχουμε αρχίσει και τους καταλαβαίνουμε, πιο συγκεκριμένες πληροφορίες καταγωγής, δεν μπορώ να σας δώσω. Η Νατάσσα με το παχύ σίγμα και το ανάλογα παχύ σώμα,  εμφανίζεται σε λίγο σέρνοντας στις πέτρες, τα τεράστια πόδια της, χωρίς πρόβλημα,  αφού φορά  σαγιονάρες διχαλωτές, που έχουν γίνει στις φτέρνες  σαν φέτα ζαμπόν για τοστ, από την πίεση που δέχονται καθημερινά και  η οποία  πετάει και αυτή, στο στήθος μου ένα καπέλο, ένα μανταλάκι πετσέτας και δυο ορθοπεδικές σαγιονάρες-βάρκες,  47 νούμερο, για τον καλό της. Να πως μένει η ποδαρίλα στην πετσέτα λέω μέσα μου και λες και μ άκουσε, για να με τιμωρήσει,  κάθεται πλασάροντας το τεράστιο κορμί της στην κοιλιά μου και αρχίζει να καλύπτει τα στρέμματα τριχωτής πλάτης του συζύγου της του Ντιμίτρι, αν κατάλαβα καλά, με το φτηνό του αντηλιακό! Ωχ βαστάτε ποδαράκια μου! «Συγγνώμη!!!κυρία Νατάσσα, Δημητράκη, «καλέ μου άνθρωπε»…. «πελάτες μου» που θα λέγε και ο Θου-Βου θεός σχωρέστον, «όρθιοι βάζουμε αντηλιακό, όρθιοι, ή ο ένας ξάπλα κι ο άλλος πασαλείβει, γαμώ τα βαρέα μου, μέσα!!» Η συνάδελφος δίπλα, απαλλαγμένη καθηκόντων, ακόμα έχει ξελιγωθεί στα γέλια. «Τώρα μωρή, θα σου κάτσει η σύζυγος που είναι σας ολυμπιονίκης σφαιροβόλος και θα σου πω εγώ.»

Σαν να με λυπήθηκαν; Ξαφνικά, σηκώνει η σφαιροβόλος τον… Τάρας Μπούλμπα όρθιο και συνεχίζει να τον πασαλείβει από πάνω μου με το ξευτίλα αντηλιακό από τα Lidl που έχουν πάρει. «Την γλυτώσαμε προσωρινά» σκέφτομαι. Έρχεται η Μαίρη η  «pda» του μαγαζιού για να πάρει παραγγελία. Όμορφη κοπέλα, δεν λέω, αλλά εμένα μ αρέσει ο  Μηνάς  ο «runner»,  που στο τέλος της ημέρας μας περιποιείται! Καταλαβαίνετε τώρα, μας χαϊδεύει να φύγουν τα βότσαλα, μας καθαρίζει από λεκέδες καφέ ή αντηλιακού, μας βάζει στην σωστή θέση κλπ.  Παρένθεση για τους αδαείς:  «pda» λέμε τον σερβιτόρο που χειρίζεται το μηχανάκι που παίρνει την ηλεκτρονική παραγγελία και φυσικά πληρώνεται από τον πελάτη και  «runner» λέμε τον βοηθό του που φέρνει την παραγγελία.

Η Μαίρη προσπαθεί να συνεννοηθεί με τον Οστρογότθο πελάτη μας, για την τιμή μας και ευτυχώς, όχι ακόμη,  για την υπόληψη μας!. Μετά από κάνα τέταρτο έχουν καταφέρει να τα βρουν: Θα πιει  μπύρα – 10.30 πρωινιάτικα – ο Κόναν και φραπέ γλυκό με γάλα ο γιούκος με τα ρούχα δίπλα, η κυρία του!! 17 € όλα, μαζί με την ενοικίαση την δική μας.  Φεύγει η Μαίρη και ανοίγει μια συζήτηση παύλα γκρίνια απ ότι κατάλαβα γιατί άργησαν και δεν βρήκαν στην πρώτη σειρά ξαπλώστρες και φταίει ο… Μήτσος γιατί δεν ξύπναγε κλπ… Άλλη μια παραξενιά των ανθρώπων: Μόνο οι μπροστινές ξαπλώστρες είναι κίνητρο για να έρθεις νωρίς στην παραλία! Λες και εμάς στις πίσω σειρές δεν μας έκανε… μηχανή! Φυτρώσαμε μόνες μας!. Δύο  μέτρα πιο μακριά απ την θάλασσα!! Αλλά είπαμε: Οι άνθρωποι δεν πάνε στη θάλασσα γιατί είναι θαλασσινοί, αλλά γιατί είναι «παραθαλάσσιοι»!!

Οι ώρες περνούν. Ο ήλιος φλογισμένος έχει πάρει την μεγαλύτερη του απόσταση από την επιφάνεια της γης και βαράει κατακέφαλα τον κόσμο που έχει γεμίσει την παραλία . Η θάλασσα φιλοξενώντας, στην δροσερή αγκαλιά της, έστω και για τακτά μικρά χρονικά διαστήματα, όλο  αυτό το πολύβουο μελίσσι, προσπαθεί με βοηθούς τα υπόγεια ρεύματα να κρατήσει την δροσιά της και την καθαρότητα της, κόντρα  στις… φυσιολογικές «ανακουφίσεις» όλου αυτού του κόσμου. Έτσι και εμείς! Τα πριτσίνια μας ανακουφίζονται κάθε φορά που οι σημερινοί επισκέπτες μας, αποφασίζουν να δροσίσουν τα φλογισμένα από τον ήλιο υπέρβαρα κορμιά τους. Μέχρι να επιστρέψουν, θα έχουμε πάρει δυνάμεις, όσο κρατά το μικρό αυτό time out.  Μαζί με εμάς time out  κάνουν και η Μαίρη με τον Μηνά γιατί  όση ώρα τα κορμιά τους είναι σωριασμένα  στα πανιά μας, τα παιδιά πηγαινοέρχονται για να τους ικανοποιούν τις ιδιότροπες επιθυμίες τους. Ο Γαργαντούας και η συμβία του έχουν φάει τον άμπακο και έχουν πιει τον αγλέουρα αφού έχουν ξεσολιάσει  τα παιδιά, προς τέρψη του αφεντικού, με  συμπληρωματικές παραγγελίες. Μιας και η κουβέντα πήγε στις επιθυμίες, να σημειώσω ότι στο τραπεζάκι-φούστα της στριμμένης, γεροντοκόρης, ομπρέλας μας, υπάρχει τασάκι, το οποίο έμεινε αχρείαστο, γιατί ο Όλυμπος και η Γκιώνα, τα αποτσίγαρα τους, τα πέταξαν στις πέτρες σε μια άκαρπη προσπάθεια τους, να φυτέψουν μια «γοπιά», πράγμα αδύνατο, αλλά πως να το εξηγήσει αυτό, μια ταπεινή ξαπλώστρα σε λογικά όντα, όπως είναι οι  άνθρωποι …

Ο Ήλιος, έχοντας πάρει την απόφαση του να ξεκουραστεί για σήμερα, αποχαιρετά θερμά την φίλη του,  την θάλασσα,  καθώς την αφήνει πίσω του, έχοντας ήδη ειδοποιήσει τη Σελήνη να ετοιμαστεί για την νυκτερινή της έξοδο. Το ίδιο κάνουν και οι περισσότεροι από τους τουρίστες, πελάτες μας. Αποχαιρετούν βιαστικά την θάλασσα, ανακουφίζοντας παράλληλα τα πάνινα κορμιά μας και πηγαίνουν να ετοιμαστούν και αυτοί για την νυκτερινή τους έξοδο. Οι περισσότεροι… Γιατί υπάρχουν και μερικοί από αυτά τα… λογικά όντα που – άκουσον, άκουσον – θα αρκεστούν μόνο σε ένα δείπνο και σε απλή παρακολούθηση από το κατάλυμα τους, της εξόδου της Σελήνης! Το ίδιο θα κάνουμε κι εμείς! Απαλλαγμένοι από τα λογικά υπέρβαρα όντα, θα ξεκουραστούμε παρακολουθώντας την, στην νυκτερινή έξοδο της, αφού δεχθούμε πρώτα τις περιποιήσεις και την τακτοποίηση του αγαπημένου Μηνά. Ο οποίος, παρεμπιπτόντως, ξεμεσιάστηκε να καθαρίσει το σκουπιδομάνι από το ολοήμερο φαγοπότι που έγινε  κάτω από την  ομπρέλα μας έχοντας ήδη διαπιστώσει, ότι οι γνωστοί μας πελάτες πιστεύουν, ότι  το «πουρμπουάρ» είναι νησί της Γαλλίας…

Αγαπημένε μας Μήνα και σεβαστή μας Μαρία…  Χαίρομαι ιδιαίτερα που εγώ και οι συνάδελφοι  μου  δεν είμαστε λογικά όντα… άνθρωποι!!! Γιατί στον ταπεινό αλουμινένιο κόσμο μας, η λογική δεν είναι τόσο άδικη, αχάριστη και… απάνθρωπη.

*Ο Τζίμης Πολίτης είναι ερασιτέχνης ηθοποιός, σκηνοθέτης και παρουσιαστής

 

 

Αλληλεγγύη. Ευκολότερη στην πράξη.

 Δυο περιστατικά που αποδεικνύουν ‘του λόγου το αληθές’ – από τον Σωτήρη Δούβρη

 

 

 

 

Λατρεύω τα δίκυκλα! Πάνε παντού, γρήγορα, οικονομικά και παρκάρονται εύκολα! Το μόνο που πρέπει να προσέξεις είναι να μην κάνεις επικίνδυνους ελιγμούς γιατί δυσκολεύεις τη ζωή των αυτοκινητιστών και των πεζών, να μην παρκάρεις παράνομα και να φοράς πάντα κράνος. Όλα αυτά αναλογίζομαι φέτος το καλοκαίρι που κλείνω οκτώ χρόνια ως δικυκλιστής!

 

Με γοητεύει αφάνταστα αυτό το αίσθημα αλληλεγγύης που υπάρχει μεταξύ όλων αυτών που οδηγούν μηχανή. Πρόσφατα βρέθηκα σταματημένος στο φανάρι, πάνω σε κομμάτι του οδοστρώματος που ήταν βρεγμένο. Μετά από λίγο σταματάει δίπλα μου μια άλλη μηχανή, πολύ μεγαλύτερου κυβισμού από τη δικιά μου και ο οδηγός της ξύνει με το πόδι του το μουσκεμένο σημείο. Αυτός ο άνθρωπος με ενημέρωσε ότι πατούσα πάνω σε λάδια μηχανής και ότι φυσικά, αν το φανάρι γινόταν πράσινο και εγώ άνοιγα το γκάζι για να ξεκινήσω, το πιθανότερο ήταν να χάσω τον έλεγχο του δίτροχού μου και να πέσω γλιστρώντας πάνω στα λάδια. Έτσι λοιπόν κατέβηκα, έσυρα τη μηχανή μου με τα χέρια για να φύγω από το σημείο των λαδιών και αφού στέγνωσα τα λάστιχα, πήγα στη δουλειά μου ευγνωμονώντας τον άνθρωπο που με ειδοποίησε.

Τον περασμένο χειμώνα, πάλι σταματημένος σε φανάρι με τη μηχανή, έγινα μάρτυρας ενός άλλου συγκινητικού περιστατικού. Δρόμος κεντρικός, δύο λωρίδων, πηγμένος από αυτοκίνητα, σταματημένοι όλοι στο κόκκινο φανάρι. Ένας κατά πάσα πιθανότητα πρόσφυγας, καθαρίζοντας παρμπρίζ αυτοκινήτων προσπαθεί να μαζέψει το ένα δέκατο ενός κανονικού μεροκάματου για να φάει και αυτήν την ημέρα. Δεξιά μου ένα νέο παιδί με το αυτοκίνητου του, μάλλον φοιτητής, ακούει δυνατά μουσική και παίζει, με ένα αίσθημα ενοχής, με το κινητό του. Αριστερά, επίσης αυτοκίνητο με δυνατή μουσική αποτελούμενη από μπουζούκι και φωνή που κλαίει τον στίχο και ο οδηγός γύρω στα 50 και μερακλωμένος φουλ. Είμαι ανάμεσα από τρεις εντελώς διαφορετικούς ανθρώπους που δύσκολα θα έβρισκαν κοινό κώδικα επικοινωνίας μεταξύ τους. Ενώ τους παρατηρώ και σκέφτομαι τη διαφορετικότητα των χαρακτήρων τους ακούγεται πίσω μου σειρήνα ασθενοφόρου.

Κοιτάζω από τον καθρέπτη και βλέπω όντως ένα ασθενοφόρο να κάνει γρήγορους και επικίνδυνους ελιγμούς προσπαθώντας να περάσει ανάμεσα από τις δύο ουρές των οχημάτων που σχηματίζονταν πίσω μας. Η πρώτη μου σκέψη ήταν να κάνω στην άκρη για να ανοίξω δρόμο. Με μεγάλη συγκίνηση παρατήρησα και τους οδικούς μου «γείτονες» να προσπαθούν, όχι μόνο να κάνουν στην άκρη, αλλά να συνεργάζονται πολύ καλά μεταξύ τους έτσι ώστε να ανοίξει ο δρόμος για το νοσοκομειακό αυτοκίνητο! Ο άνθρωπος στα φανάρια, βάζοντας σε κίνδυνο τη σωματική του ακεραιότητα, εκτελούσε χρέη τροχονόμου και έκοβε την κίνηση στην κάθετη λεωφόρο! Ο μερακλωμένος οδηγός και ο φοιτητής καβάλησαν νησίδα και πεζοδρόμιο αντίστοιχα για να μην ενοχλούν, κατέβηκαν από τα οχήματα τους και επικοινωνώντας μεταξύ τους μόνο με τα μάτια, διέτρεχαν πεζοί το κενό ανάμεσα στις δύο ουρές και παρότρυναν τους οδηγούς να κάνουν το ίδιο με τα οχήματα τους, έτσι ώστε να δώσουν χώρο στο ασθενοφόρο να περάσει! Να σημειώσω επίσης ότι οι οδηγοί που ήταν σταματημένοι λόγω της υπόδειξης του πρόσφυγα-τροχονόμου, περίμεναν υπομονετικά, χωρίς κόρνες και φωνές, παρά το ότι το φανάρι τους είχε ήδη γίνει πράσινο! Μέσα σε τρία λεπτά το ασθενοφόρο είχε περάσει ανάμεσα από τουλάχιστον πενήντα αυτοκίνητα και συνέχιζε ταχύτατα τον προορισμό του!

 

Αυτοί οι τρεις άνθρωποι, οι τόσο διαφορετικοί μεταξύ τους, συνεργάστηκαν άψογα κάτω από έναν κοινό στόχο. Να βοηθήσουν έναν συνάνθρωπό τους που πιθανότατα η ζωή του εξαρτιόταν από το πόσο γρήγορα θα έφθανε στο νοσοκομείο.

 Το λάθος που κάνουμε είναι να σκεφτόμαστε, να συζητάμε και να αναλωνόμαστε τελικά σε αυτά που μας χωρίζουν με τους συνανθρώπους μας. Αν όμως κάνουμε ελάχιστη προσπάθεια και σκεφτούμε λίγο περισσότερο θα διαπιστώσουμε ότι είναι πολύ περισσότερα αυτά που μας ενώνουν. Και πιστέψτε με είναι από τις πιο απελευθερωτικές σκέψεις που μπορεί να κάνει κανείς!

 

 

 
 

 

 

Το φετινό μήνυμα για την παγκόσμια ημέρα θεάτρου

  Το Διεθνές Ινστιτούτο Θεάτρου τιμά κάθε χρόνο αυτή την παγκόσμια γιορτή, καλώντας μια διεθνώς αναγνωρισμένη προσωπικότητα του θεάτρου για να γράψει το μήνυμα. Το μήνυμα μεταφράζεται σε περισσότερες από 20 γλώσσες, δημοσιοποιείται μέσα από το δίκτυο του Διεθνούς Ινστιτούτου Θεάτρου και τα Εθνικά του Κέντρα (περισσότερα από 90 Εθνικά Κέντρα και πολλά Συνεργαζόμενα Μέλη) αλλά και θεατρικούς οργανισμούς σε όλο τον κόσμο, διαβάζεται σε όλα τα θέατρα και μεταδίδεται από τα Μ.Μ.Ε σε όλο τον κόσμο. Το ΔΙΘ έχει ως στόχο να προωθεί τις εθνικές και διεθνείς δραστηριότητες που διοργανώνονται στο πλαίσιο των εορτασμών για την Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου.

    Ο εορτασμός της Παγκόσμιας Ημέρας Θεάτρου καθιερώθηκε το 1962 από το ΔΙΘ, με την έναρξη της σεζόν του «Θεάτρου των Εθνών» στο Παρίσι και με το πρώτο μήνυμα να γράφεται από τον Ζαν Κοκτώ. Έκτοτε, η Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου εορτάζεται στις 27 Μαρτίου από την παγκόσμια θεατρική κοινότητα, εκπροσωπώντας μια ευκαιρία υπενθύμισης της ετερότητας αυτής της καλλιτεχνικής έκφρασης και προώθησης του αντίκτυπου που έχει στις σύγχρονες κοινωνίες.

Άρθουρ Μίλλερ, Πήτερ Μπρουκ, Ιάκωβος Καμπανέλλης, Αριάν Μνουσκίν, Αουγκούστο Μπόαλ, Ντάριο Φο, Ανατόλι Βασίλιεφ, μερικοί μόνο από τους συγγραφείς των μηνυμάτων της Παγκόσμιας Ημέρας Θέατρου από το 1962. Το Εκτελεστικό Συμβούλιο του Διεθνούς Ινστιτούτου Θεάτρου (ΔΙΘ), επέλεξε φέτος για τη συγγραφή του Μηνύματος της Παγκόσμιας Ημέρας Θεάτρου 2019 τον διακεκριμένο Κουβανό σκηνοθέτη, θεατρικό συγγραφέα, θεατροπαιδαγωγό και καθηγητή, Carlos Celdrán.

Μήνυμα για την Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου 2019
Carlos Celdrán, Κούβα
Σκηνοθέτης, θεατρικός συγγραφέας, θεατροπαιδαγωγός, καθηγητής

  Πριν την αφύπνισή μου στο θέατρο, οι δάσκαλοί μου ήταν ήδη εκεί. Είχαν κτίσει τα σπίτια τους και την ποιητική προσέγγισή τους πάνω στα ερείπια της δικής τους ζωής. Πολλοί από αυτούς είναι άγνωστοι ή ελάχιστα τους θυμόμαστε: εργάζονταν σιωπηρά, στην ταπεινότητα των δωματίων πρόβας τους και στις γεμάτες από θεατές θεατρικές αίθουσες τους και σιγά-σιγά, μετά από χρόνια δουλειάς και εξαιρετικών επιτευγμάτων, αποσύρθηκαν σταδιακά από αυτά τα μέρη και εξαφανίστηκαν. Όταν κατάλαβα ότι το προσωπικό μου πεπρωμένο ήταν να ακολουθήσω τα βήματά τους, κατάλαβα επίσης ότι είχα κληρονομήσει αυτή την καθηλωτική, μοναδική παράδοση που ζούσε στο παρόν χωρίς καμία προσδοκία, πέρα από την επίτευξη της διαφάνειας μιας μη επαναλαμβανόμενης στιγμής· μιας στιγμής συνάντησης με κάποιον άλλο στο σκοτάδι ενός θεάτρου, χωρίς καμία άλλη προστασία πέρα από την αλήθεια μιας χειρονομίας, μιας αποκαλυπτικής λέξης.
Η θεατρική μου πατρίδα βρίσκεται σε εκείνες τις στιγμές της συνάντησης με τους θεατές που έρχονται κάθε βράδυ στο θέατρό μας, από τις πιο διαφορετικές γωνιές της πόλης μου, για να ενωθούν μαζί μας και να μοιραστούμε μερικές ώρες, μερικά λεπτά. Η ζωή μου είναι φτιαγμένη από αυτές τις μοναδικές στιγμές όταν παύω να είμαι ο εαυτός μου, όταν παύω να υποφέρω για τον εαυτό μου και ξαναγεννιέμαι και κατανοώ το νόημα του θεατρικού επαγγέλματος: το να ζούμε στιγμές αγνής εφήμερης αλήθειας, όπου γνωρίζουμε ότι αυτό που λέμε και κάνουμε, εκεί κάτω από τα φώτα σκηνής, είναι αλήθεια και αντανακλά το πιο βαθύ, το πιο προσωπικό, μέρος των εαυτών μας. Η θεατρική μου χώρα, η δική μου και αυτή των ηθοποιών μου, είναι μια χώρα που υφαίνεται από τέτοιες στιγμές, όπου αφήνουμε πίσω μας τις μάσκες, τη ρητορική, το φόβο του να είμαστε αυτοί που είμαστε και ενώνουμε τα χέρια στο σκοτάδι.
Η θεατρική παράδοση είναι οριζόντια. Δεν υπάρχει κανείς που να μπορεί να επιβεβαιώσει ότι το θέατρο βρίσκεται σε οποιοδήποτε κέντρο του κόσμου, σε οποιαδήποτε πόλη ή προνομιούχο κτίριο. Το θέατρο, όπως το έχω λάβει, εξαπλώνεται μέσα από μια αόρατη γεωγραφία που συνδυάζει τις ζωές εκείνων που το υπηρετούν με την ίδια τη θεατρική τέχνη σε μια χειρονομία ενοποίησης. Όλοι οι μεγάλοι δάσκαλοι του θεάτρου πεθαίνουν μαζί με τις στιγμές τους, στιγμές ανεπανάληπτης διαύγειας και ομορφιάς· όλοι ξεθωριάζουν με τον ίδιο τρόπο, χωρίς καμία άλλη υπεροχή για να τους προστατεύσει και να τους καταστήσει ενδόξους. Οι θεατρικοί δάσκαλοι το γνωρίζουν, καμία αναγνώριση δεν είναι έγκυρη όταν αντιμετωπίζεται με αυτή τη σιγουριά, η οποία είναι η ρίζα του έργου μας: η δημιουργία στιγμών αλήθειας, ασάφειας, δύναμης, ελευθερίας εν μέσω μεγάλης αβεβαιότητας. Τίποτα από αυτά δεν επιβιώνει, εκτός από τα δεδομένα ή τα αρχεία της δουλειάς τους σε βίντεο και φωτογραφίες που θα αποτυπώσουν μόνο μια ωχρή ιδέα για το τι έπραξαν. Ωστόσο, αυτό που θα λείπει πάντα από αυτά τα αρχεία είναι η σιωπηλή ανταπόκριση από το κοινό που καταλαβαίνει σε μια στιγμή ότι αυτό που συμβαίνει δεν μπορεί να μεταφραστεί ή να βρεθεί έξω, ότι στην αλήθεια που μοιράζεται εκεί υπάρχει μια εμπειρία ζωής, για λίγα δευτερόλεπτα, πιο διάφανη ακόμη και από την ίδια τη ζωή.
Όταν συνειδητοποίησα ότι το θέατρο ήταν μια χώρα από μόνο του, μια μεγάλη επικράτεια που καλύπτει ολόκληρο τον κόσμο, ένας προσδιορισμός γεννήθηκε μέσα μου, ο οποίος ήταν και η συνειδητοποίηση μιας ελευθερίας: δεν χρειάζεται να πάτε μακριά ή να φύγετε από όπου και αν βρίσκεστε, δεν χρειάζεται να τρέξετε ή να μετακινηθείτε. Το κοινό είναι οπουδήποτε υπάρχετε. Έχετε τους συναδέλφους που χρειάζεστε στο πλευρό σας. Εκεί, έξω από το σπίτι σας, έχετε όλη την αδιαφανή, αδιαπέραστη καθημερινή πραγματικότητα. Έπειτα, δουλεύετε από αυτή τη φαινομενική ακινησία για να σχεδιάσετε το μεγαλύτερο ταξίδι απ’ όλα, να επαναλάβετε την Οδύσσεια, το ταξίδι των Αργοναυτών: είστε ένας ακίνητος ταξιδιώτης που δεν παύει να επιταχύνει την πυκνότητα και την ακαμψία του πραγματικού του κόσμου. Το ταξίδι σας είναι προς το στιγμιαίο, προς το παρόν, προς την άνευ προηγουμένου συνάντηση ενώπιον των συνανθρώπων σας. Το ταξίδι σας είναι προς αυτούς, προς την καρδιά τους, προς την υποκειμενικότητά τους. Ταξιδεύετε μέσα τους, στα συναισθήματά τους, στις αναμνήσεις τους που εσείς ξυπνάτε και κινητοποιείτε. Το ταξίδι σας είναι ιλιγγιώδες, και κανείς δεν μπορεί να το μετρήσει ή να το αποσιωπήσει. Ούτε κανείς μπορεί να το αναγνωρίσει στο σωστό βαθμό, είναι ένα ταξίδι μέσα από τη φαντασία του λαού σας, ένας σπόρος που σπέρνεται στα πιο απομακρυσμένα εδάφη: την πολιτική, ηθική και ανθρώπινη συνείδηση των θεατών σας. Επομένως, δεν κινούμαι, θα παραμείνω στο σπίτι, ανάμεσα στους πιο κοντινούς μου ανθρώπους, σε φαινομενική ακινησία, μέρα και νύχτα να εργάζομαι, επειδή κατέχω το μυστικό της ταχύτητας.
Μετάφραση από την αγγλική: Δώρα Νικολάου
Κυπριακό Κέντρο του Διεθνούς Ινστιτούτου Θεάτρου (ΚΚΔΙΘ)                          
Βιογραφικό Σημείωμα
Carlos Celdrán
Ο Carlos Celdrán είναι ένας βραβευμένος και πολύ σεβαστός σκηνοθέτης, θεατρικός συγγραφέας, ακαδημαϊκός και καθηγητής, ο οποίος ζει και εργάζεται στην Αβάνα της Κούβας, παρουσιάζοντας το έργο του σε όλο τον κόσμο.
Γεννηθείς το 1963 στην Αβάνα, ο Carlos Celdrán εμπλούτισε αρχικά την αγάπη και την εξειδίκευσή του στο θέατρο στο Ανώτερο Ινστιτούτο Τέχνης στην Αβάνα, όπου έλαβε πτυχίο στις Παραστατικές Τέχνες (Performing Arts Studies). Αφού αποφοίτησε με τιμητική διάκριση το 1986, ασχολήθηκε επαγγελματικά με τον τομέα εκπαίδευσής του, εργαζόμενος αρχικά ως σύμβουλος και αργότερα ως σκηνοθέτης για το Teatro Buendía στην Αβάνα.
Κατείχε το ρόλο αυτό μέχρι το 1996, όταν αποφάσισε ότι ήταν η σωστή στιγμή να δημιουργήσει τη δική του θεατρική ομάδα, την πλέον παγκοσμίως γνωστή και εξαιρετικά αξιόλογη Argos Teatro. Έχοντας ως βάση την Αβάνα, το Argos Teatro έχει κερδίσει μεγάλη φήμη μέσα από την παρουσίαση ευρωπαϊκών κλασικών, σύγχρονων λατινοαμερικανικών θεατρικών έργων και πρωτότυπων παραγωγών υπό την ειδική επίβλεψη του Carlos Celdrán ως σκηνοθέτη.
Οι παραστάσεις του Argos Teatro έχουν ως στόχο να δώσουν νέα πνοή μέσα στον κανόνα του σύγχρονου ευρωπαϊκού θεάτρου, με παραστάσεις των Μπρεχτ, Μπέκετ, Ίψεν και Στρίντμπεργκ φέρνοντας τον ευρωπαϊκό πολιτισμό και τις προτιμήσεις, στο κοινό της Λατινικής Αμερικής. Το Argos Teatro επικεντρώθηκε στο έργο Κουβανών θεατρικών συγγραφέων, παρουσιάζοντας παραγωγές ντόπιων καλλιτεχνών όπως ο Gonzalez Melo, σε πολλές περιπτώσεις. Είναι αυτή η συνύφανση διαφορετικών πολιτισμών που βοήθησε το Argos Teatro, μία από τις κορυφαίες θεατρικές ομάδες της Κούβας, να αναγνωριστεί πέρα από τα σύνορα. Το περίφημο εργαστήρι υποκριτικής του Argos Teatro, το οποίο επιδιώκει να βρει μια κοινή γλώσσα για τους καλλιτέχνες, έχει θεωρηθεί και ανακηρυχθεί ως μια πρωτοβουλία που ενώνει τον κόσμο.
Η σημαντικότερη στιγμή στην πορεία του θιάσου μέχρι σήμερα, αποτελεί η παραγωγή Δέκα Εκατομμύρια, που έγραψε και σκηνοθέτησε ο ίδιος ο Carlos Celdrán. Αυτή η παραγωγή απέσπασε εγκωμιαστικές κριτικές και παρουσιάστηκε επί σκηνής τόσο στην Κούβα όσο και διεθνώς. Η πιο πρόσφατή του παραγωγή, Misterios y pequeñas piezas (Μυστήρια και μικρά κομμάτια) το 2018, επίσης σε κείμενο και σκηνοθεσία του Carlos Celdrán, έτυχε κι αυτό θερμής υποδοχής.
Αυτές οι προσπάθειες του Carlos Celdrán, για την Κούβα και το διεθνές θέατρο, τον έχουν αναδείξει σε διακεκριμένο άνθρωπο του θεάτρου με αμέτρητα βραβεία και επαίνους. Έλαβε το Βραβείο Θεατρικών Κριτικών Κούβας στην κατηγορία «Καλύτερη Σκηνοθεσία», 16 φορές από το 1988 έως το 2018. Πέρα από αυτή τη σημαντική επιβράβευση, έχει κερδίσει επίσης την αναγνώριση της χώρας του και του κόσμου, αποσπώντας την Εθνική Διάκριση του Κουβανικού Πολιτισμού το 2000 και το Εθνικό Βραβείο Θεάτρου της Κούβας το 2016, μεταξύ πολλών άλλων.
Κατά τη διάρκεια της αξιοσημείωτης αυτής καριέρας, ο Carlos Celdrán παρέμεινε αφοσιωμένος στο να εμπνέει και να βοηθά άλλους, ως καθηγητής σε ιδρύματα υψηλού επιπέδου στην Κούβα, τη Νότια Αμερική και την Ευρώπη. Ο ίδιος στη συνεχή προσπάθεια του να βελτιώσει και να εμβαθύνει τις γνώσεις του, έλαβε το μεταπτυχιακό του δίπλωμα το 2011 από το Πανεπιστήμιο Rey Juan Carlos της Μαδρίτης.
Οι ικανότητες διδασκαλίας του Carlos Celdrán τον ανέδειξαν σε διδακτικό μέλος του Ανώτατου Ινστιτούτου Τεχνών της Κούβας για περισσότερο από 20 χρόνια και υπήρξε επικεφαλής του μεταπτυχιακού μαθήματος σκηνοθεσίας από το 2016, κληροδοτώντας τις γνώσεις του στις επόμενες γενιές των Κουβανών θεατρικών δημιουργών. Την ίδια στιγμή βρίσκει την διέξοδό του για καλλιτεχνική έκφραση στη σκηνοθεσία και τη δραματουργία με το Argos Teatro.

 

 

 

 

“On stage” musical theater – open workshop στην Καταπactή

Ένα σεμινάριο για τους ερασιτέχνες λάτρεις του musical που δεν έχουν τίποτα να φοβηθούν και τολμούν να το ζήσουν!

    Χορεύετε αλλά θέλετε μαζί να παίξετε και θέατρο; Παίζετε θέατρο αλλά νομίζετε ότι δεν τραγουδάτε; Τραγουδάτε αλλά σιγά μην χορεύετε; Για όλους εσάς, για όλους τους πιθανούς συνδυασμούς σας, αλλά και για τους λάτρεις του musical. Αυτό είναι Το Σεμινάριό σας!
Γιατί το μουσικό θέατρο είναι και τα τρία μαζί!
Ένα σεμινάριο για τους ερασιτέχνες λάτρεις του musical που δεν έχουν τίποτα να φοβηθούν και τολμούν να το ζήσουν!

16 ώρες, 2 Σαββατοκύριακα, ένα σεμινάριο.

*Διδασκαλία: Κατερίνα Δούμα (Χορός), Παναγιώτης Κραμπής (Μουσική),
Στέλλα Κωνσταντάτου (Θέατρο)

Πρόγραμμα:

 Σάββατο 30/3
10:00 – 11:15 Θέατρο
11:20 – 12:35 Χορός
12:40- 13:55 Τραγούδι
Κυριακή 31/3
10:00 – 11:00 Χορός
11:00 – 12:00 Τραγούδι
12:00 -13:00 Θέατρο
13:00 – 14:00 Performing
Σάββατο 6/4
10:00 – 11:15 Θέατρο
11:20 – 12:35 Χορός
12:40- 13:55 Τραγούδι
Κυριακή 7/4
10:00 – 11:00 Θέατρο – Χορός
11:00 – 12:00 Θέατρο – Τραγούδι
12:00 -13:00 Χορός – Τραγούδι
13:00 – 14:00 Performing

Σύνολο ωρών: 16

Χώρος διεξαγωγής Καταπactή – Εργαστήρι Θεάτρου (Λάμπρου Κορομηλά 19, 11745 – Νέος Κόσμος, www.katapacti.gr)

Κόστος εργαστηρίου 90 ευρώ +ΦΠΑ

Δηλώσεις συμμετοχής ως Τρίτη 27/3

Παρακαλούμε πολύ συμπληρώστε την αίτηση στο: https://goo.gl/forms/LAEQAHT0oR6XqIqD2

Για οποιαδήποτε πληροφορία επικοινωνήστε μαζί μας στο
6970635976 ή στο onstagemusical@gmail.com

Περιορισμένος αριθμός θέσεων.

Θα βιντεοσκοπηθεί μέρος του σεμιναρίου για λόγους αρχείου και προώθησης.

* Κατερίνα Δούμα (χορός)
Η Κατερίνα Δούμα βρίσκεται ενεργά στο χώρο των παραστατικών τεχνών από το 2000 μέσα από όλες τις εκπαιδευτικές βαθμίδες μάθησης. Συνεργάζεται με ιδιωτικά και δημόσια εκπαιδευτήρια, σχολές χορού, οργανισμούς και εταιρίες παραγωγής ως χορογράφος και καλλιτεχνική επιμελήτρια. Διασκευάζει στα Ελληνικά έργα ρεπερτορίου (Grease, High School Musical κ.α.) Έχει χορογραφήσει εθελοντικά σε σεμινάρια με στόχο την ανεύρεση νέων ταλέντων και την εκπαίδευση επιλεγμένων καλλιτεχνικών ομάδων.
Ορισμένες δουλειές ρεπερτορίου είναι Mary Poppins, West Side Story, Chorus Line, Chicago, Hairspray, Phantom of the Opera, Singing in the rain, Anything goes κ.α.
Έχει σπουδές στο σύστημα ISTD στα είδη tap, modern, jazz, latin και Masterclasses από τη σχολή Jacobs Pillow σχετικά με τη χορογραφία και την ερμηνεία στο μουσικό θέατρο. Τα περισσότερα πτυχία της κρίνονται ως highly recomended. Το 2010 ίδρυσε το On Stage Musical Theater και πραγματοποιεί σεμινάρια και εκπαιδευτικά προγράμματα εξειδικευμένα στο μουσικό θέατρο. Μέσα από αυτό έχει προετοιμάσει καλλιτέχνες για τα πανεπιστήμια του Ηνωμένου Βασιλείου και έχει καταφέρει την εισαγωγή τους με πολύ καλές κριτικές. (Bird, Chichester) Από τα προγράμματα αυτά έχουν επίσης αποφοιτήσει αρκετοί ερμηνευτές που εργάζονται στο εγχώριο μουσικό θέατρο.(Evita, Sweet Charity, Mamma Mia, Sound of Music κ.α.)

Στέλλα Κωνσταντάτου (θέατρο)
Η Στέλλα είναι απόφοιτος του θεατρικού εργαστηρίου «Βασίλης Διαμαντόπουλος» και την Ανώτερης δραματικής σχολής «Βεάκη». Έχει κάνει σεμινάρια υποκριτικής σε
Ελλάδα και Γαλλιά (Ecole Florent, Theatre of the oppressed, European dramatherapy, Θέατρο της σιωπής κα), χορού (musical studio Kay Holden, tango, African dance κα),μονωδίας (Βαρβάρα Γκαβάκου). Παίζει πιάνο και κρουστά. Από το 1995 εργάζεται ως ηθοποιός στο θέατρο, σε ΔΗΠΕΘΕ και στην Αθήνα στοελεύθερο θέατρο (ενδεικτικά: Χειμωνιάτικο Παραμύθι, Οι Δουβλινέζοι, Μάνα κουράγιο, Παράπλευρες απώλειες κα). Έχει συμμετάσχει σε ταινίες και τηλεοπτικές σειρές (ενδεικτικά: Αλλεμάγια, Κόκκινο Φεγγάρι, Μαύρος ωκεανός κα). Από το 2003 είναι δασκάλα θεάτρου σε όλες τις βαθμίδες εκπαίδευσης στην τυπική και μη τυπική εκπαίδευση και σε ενήλικες (ενδεικτικά: Comenius multilateral, school partnership, ομάδα Θεατροσβουρίσματα, Δήμος ΕλληνικούΑργυρούπολης, Ευρωπαϊκό Πρότυπο κ.α.). Από το 2010 σκηνοθετεί επαγγελματικές και ερασιτεχνικές παραστάσεις. (ενδεικτικά: Χανσελ και Γκρέτελ, Ο πεπονοκέφαλος και το διαμάντι του, Έγκλημα στο Νείλο, Το Κύμα, Οι κυρίες της αυλής κ.α.)

Παναγιώτης Κραμπής (μουσική)
Ο Παναγιώτης Κραμπής δραστηριοποιείται ως πιανίστας, συνδημιουργός και εθελοντής σε φεστιβάλ, σεμινάρια και masterclasses, μουσικές, θεατρικές, χορευτικές και εκπαιδευτικές παραστάσεις στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Ειδικεύεται στη συνοδεία τραγουδιστών και κλασικών οργάνων και το ρεπερτόριό του εκτείνεται από την μπαρόκ μέχρι τη μοντέρνα μουσική και τη σύγχρονη ελληνική δημιουργία. Έχει Bachelor of Arts στη Μουσική και τη Φιλοσοφία από το Deree College, δίπλωμα στο κλασικό πιάνο και πτυχίο αρμονίας.
Παρακολουθεί μαθήματα αντίστιξης και συνοδείας κλασικού τραγουδιού και έχει
λάβει μέρος σε σεμινάρια ερμηνείας και τεχνικής του κλασικού πιάνου, αρμονίας στο
πιάνο, καθώς και ανάλυσης και ρεπερτορίου της μουσικής του 20ου και 21ου αιώνα.
Διδάσκει πιάνο και θεωρητικά στο Ωδείο Μουσικής Πράξης και σε σεμινάρια στην
Αθήνα.

 

 

 

 

 

 

 

Ανταπόκριση από το πιο stylish #not party του καρναβαλιού!

Μια υπέροχα διασκεδαστική βραδιά αποδείχθηκε το αποκριάτικο party της Καταπactής με θέμα “My style rocks #not” 

Το Σάββατο το βράδυ ήταν μια υπέροχη βραδιά για όσους βρέθηκαν στον τεχνοχώρο ‘Φάμπρικα’, εκτός από τους… Στυλίστες! Οι διοργανωτές της βραδιάς έδωσαν τον καλύτερο τους εαυτό, στήνοντας ένα πολύ καλά οργανωμένο και ευφάνταστο party!

Από τις 10 το βράδυ και μετά , ο χώρος γέμισε από την θετική ενέργεια όλων των καλεσμένων μας, που βάλανε τη φαντασία τους να δουλέψει, έτσι ώστε να κάνουν τον πιο αταίριαστο συνδυασμό ρούχων που έχουμε δει ποτέ!

Ενδεικτικά μόνο θα αναφέρουμε ότι είδαμε ανθρώπους να φοράνε:

  1. Σαγιονάρες διχαλωτές με σορτσάκι και από πάνω πουκάμισο λευκό με γραβάτα!
  2. Πυτζάμα με αθλητικό παπούτσι και από πάνω ταγιέρ!
  3. Φουστανέλα και από πάνω σακάκι, πουκάμισο και παπιγιόν!
  4. Συνδυασμούς ρούχων σε όλα τα χρώματα του ουράνιου τόξου και της χρωματικής παλέτας γενικότερα!

           Κατερίνα Δαβέτα – Αφροδίτη Δημητρίου – Σωτήρης Δούβρης – Παναγιώτης Τζιάνος – Στέλλα Τσακνάκη

Μαθητές της Καταπactής με τις παρέες τους, δάσκαλοι των εργαστηρίων αλλά και φίλοι από τον καλλιτεχνικό και όχι μόνο χώρο, διασκέδασαν μαζί μέχρι τα ξημερώματα χορεύοντας και γελώντας με τις καρναβαλικές φιγούρες που αντίκριζαν μπροστά τους.

Αλέξανδρος Καλπακίδης – Τάσος Γιαννόπουλος – Θάνος Κοντογιώργης – Βαλέρια Λινάρδου – Σωτήρης Δούβρης – Εύη Τσιαβαλιάρη

Το σύνολο των εσόδων της βραδιάς θα καλύψουν τα έξοδα για τα σκηνικά των τελικών παραστάσεων των μαθητών υποκριτικής ερασιτεχνικού θεάτρου, που θα σχεδιαστούν από τους συμμετέχοντες του εργαστηρίου σκηνογραφίας της Καταπactής.

                                                   Σωτήρης Δούβρης – Κωνσταντίνα Νικολαΐδη – Ορέστης Τρίκας

Αξίζει να σημειώσουμε ότι οι θεατές στις τελικές παραστάσεις δεν θα καταβάλουν εισιτήριο, αλλά θα συνεισφέρουν τρόφιμα και καθαριστικά για τις δομές φιλοξενίας ασυνόδευτων ανήλικων προσφύγων της ΜΕΤΑδρασης!

Ναυσικά Καλλιαντέρη-Σωτήρης Δούβρης-Αγγελική Μητροπούλου-Θανάσης Κουρλαμπάς-Αφροδίτη Δημητρίου-Τάσος Παπαδόπουλος

Από ότι φαίνεται το party τείνει να γίνει θεσμός στα αποκριάτικα δρώμενα της Αθήνας, αφού οι διοργανωτές έχουν την επιθυμία να το επαναλαμβάνουν κάθε καρναβάλι! Και του χρόνου…!

                                                                                 Βασίλης Μίχας – Σωτήρης Δούβρης

                                  Τάσος Παπαδόπουλος – Κωνσταντίνος Μπάζας – Αλέξανδρος Καλπακίδης

Οι διοργανωτές: Παναγιώτης Τζιάνος – Κρυσταλλένια Περάτη

Ειρήνη Θεοδοσιάδου – Σωτήρης Δούβρης

Χρύσα Αραβαντινού – Παναγιώτης Τζιάνος- Κατερινα Παπαθανασιάδη

Μελίνα Ταρασίου – Κατερίνα Δαβέτα – Μαρία Σπυράτου – Αφροδίτη Δημητρίου

ΜΕΤΑδραση είναι μια Οργάνωση της Κοινωνίας των Πολιτών η οποία ιδρύθηκε το 2010 με πρωταρχικό σκοπό να συμβάλει σε συγκεκριμένους τομείς όπου υπήρχαν κενά που καλύπτονταν ελάχιστα ή καθόλου από δημόσιους φορείς ή από άλλες οργανώσεις. Εξειδικεύεται στον τομέα της διερμηνείας και διαπολιτισμικής μεσολάβησης καθώς και στην προάσπιση των δικαιωμάτων των ασυνόδευτων ανηλίκων και των ατόμων που χρήζουν διεθνούς προστασίας.

Είναι η μόνη οργάνωση στην Ελλάδα που σχεδίασε και εφαρμόζει εδώ και 6 χρόνια ένα οργανωμένο σύστημα εκπαίδευσης, πιστοποίησης και συντονισμού στο πεδίο για την παροχή διερμηνείας, είτε μέσω φυσικής παρουσίας, είτε μέσω τηλεδιάσκεψης, όπως και ένα πρότυπο δίκτυο προστασίας ασυνόδευτων ανηλίκων, το οποίο περιλαμβάνει ένα καινοτόμο σύνολο δράσεων.

My style rock’s (not) – Αποκριάτικο party!!!

Η Καταπactή διοργανώνει το πρώτο της αποκριάτικο πάρτυ μασκέ, το Σάββατο 9 Μαρτίου στις 22:00, στον Τεχνοχώρο Φάμπρικα στον Κεραμεικό

Οι απόκριες από πάντα ήταν μια καλή ευκαιρία διασκέδασης έξω από τα συνηθισμένα. Καλή διάθεση, καλή μεταμφίεση, καλή μουσική και ποτό τα συστατικά μιας επιτυχημένης αποκριάτικης βραδιάς!

Το εργαστήρι θεάτρου Καταπactή λοιπόν, διοργανώνει το πρώτο του αποκριάτικο πάρτυ με θέμα: “My style rock’s (not)”! Ψάξε στα ρούχα σου, στα πιο ψηλά ράφια της ντουλάπας, στις κούτες που είναι στοιβαγμένες στην αποθήκη σου ή ανεβασμένες στο πατάρι σου και κάνε τον πιο αταίριαστο συνδυασμό που μπορείς! Με λίγα λόγια, φόρα τα λάθη που δεν θα έβαζες ποτέ και μην ανησυχείς, όταν έρθεις στο πάρτυ θα δεις ότι δεν θα είσαι μόνος σου… θα κυκλοφορούν πολλά στυλιστικά λάθη γύρω σου!

Τα έσοδα του πάρτυ θα καλύψουν τις ανάγκες των τριών τμημάτων υποκριτικής ερασιτεχνικού θεάτρου της Καταπactής σε σκηνικά και κοστούμια για τις τελικές τους παραστάσεις που θα ανέβουν στις αρχές Ιουλίου. Στηρίζοντας όμως την Καταπactή, στηρίζεις και τη ΜΚΟ “Μετάδραση”. Στις παραστάσεις, οι θεατές αντί για εισιτήριο θα συνεισφέρουν τρόφιμα και είδη καθαρισμού για τις δομές μεταβατικής φιλοξενίας ασυνόδευτων ανήλικων προσφύγων της “Μετάδρασης” σε Χίο, Σάμο και Αθήνα!

Η ΜΕΤΑδραση είναι μια Οργάνωση της Κοινωνίας των Πολιτών η οποία ιδρύθηκε το 2010 με πρωταρχικό σκοπό να συμβάλει σε συγκεκριμένους τομείς όπου υπήρχαν κενά που καλύπτονταν ελάχιστα ή καθόλου από δημόσιους φορείς ή από άλλες οργανώσεις. Εξειδικεύεται στον τομέα της διερμηνείας και διαπολιτισμικής μεσολάβησης καθώς και στην προάσπιση των δικαιωμάτων των ασυνόδευτων ανηλίκων και των ατόμων που χρήζουν διεθνούς προστασίας.

Είναι η μόνη οργάνωση στην Ελλάδα που σχεδίασε και εφαρμόζει εδώ και 6 χρόνια ένα οργανωμένο σύστημα εκπαίδευσης, πιστοποίησης και συντονισμού στο πεδίο για την παροχή διερμηνείας, είτε μέσω φυσικής παρουσίας, είτε μέσω τηλεδιάσκεψης, όπως και ένα πρότυπο δίκτυο προστασίας ασυνόδευτων ανηλίκων, το οποίο περιλαμβάνει ένα καινοτόμο σύνολο δράσεων.

Σας περιμένουμε λοιπόν το Σάββατο 9 Μαρτίου στις 22:00, στον Τεχνοχώρο Φάμπρικα (Μεγάλου Αλεξάνδρου 125 – Κεραμεικός)!

Πες μου το θέατρο να σου πω την ιστορία του: “Θέατρο του Νέου Κόσμου”

            

Η Κρυσταλλένια Περάτη γράφει για ιστορικά θέατρα της Αθήνας, την ατμόσφαιρα και την ιστορία τους

Αν κάποιος θέλει να μάθει λεπτομέρειες για την ιστορία του θεάτρου του νέου κόσμου δεν έχει παρά να ανατρέξει στο διαδίκτυο. Δεν έχω σκοπό να αναπαράγω όσα διάβασα αλλά να πω για αυτά που με έκαναν να τα αναζητήσω. Και αυτό είναι η εμπειρία που είχα πηγαίνοντας εκεί.

Ξεκίνησα να δω μία παράσταση. Κατέβηκα στάση Συγγρού φιξ και έβαλα περπατητό τζι-πι-ες. Πέρασα από την γωνία Αντισθένους και Θάρυπου, πολλές φορές και άρχισα να πιστεύω ότι πάω να βρω ένα θέατρο φάντασμα. Θυμάμαι να πεισμώνω και να λέω δεν μπορεί, αυτό το ρημάδι δεν κάνει ποτέ λάθος.Αποφάσισα να περπατήσω λίγο παρακάτω την Αντισθένους για να ανακαλύψω την ξύλινη πόρτα και το μικρό ασβεστωμένο παράθυρο του ταμία.

«Εδώ είμαστε».

Η μικρή αυλή ήταν ήδη γεμάτη από τους υποψήφιους θεατές οι οποίοι περιφέρονταν στα πέτρινα καθίσματα σαν τις μαζώξεις στην αυλή της εκκλησίας του χωριού.

Άρχισα να παρατηρώ. Τι ελληνικές ταινίες μου ήρθαν στο μυαλό, τι κυρίες με μαντήλια στο κεφάλι να σκουπίζουν με αχυρένιες σκούπες, τι παρατημένα σκουριασμένα ποδήλατα με σκισμένες σέλες . μπήκα σε μια ρομαντική χρονομηχανή όπου συνάμα δεν υπήρχε τίποτα φλύαρο τίποτα περιττό.

Πώς να το πω, ένιωσα ευπρόσδεκτη. Αυτή η αμεσότητα που αποπνέεται από τον χώρο και μέσα από την ζεστασιά της πετράς ακόμη…Δεν μπόρεσα παρά να αισθανθώ οικεία. Σαν διάλειμμα από οικογενειακό τραπέζι. Εκεί, μεταξύ φαγητού και γλυκού.

Τρίτο κουδούνι και μεταφέρθηκα μέσα από ένα ζεστό φουαγέ στην αίθουσα της παράστασης.

Η σκηνή είναι στημένη με τέτοιο τρόπο ώστε ο θεατής να μην είναι μακριά και αποξενωμένος , οπότε με κέρδισε ολότελα. Η παράσταση, «Αστερισμοί» του Νικ Πέιν με την Στεφανία Γουλιώτη και τον Μάκη Παπαδημητρίου, αποκάλυψη. Σκοτεινή και συνάμα τρυφερή. Θυμάμαι ότι για πρώτη φορά δεν ενοχλήθηκα από τις φλύαρες κυρίες που κατά την παράσταση, μάλλον εντυπωσιασμένες παρά αγενής, μίλούσαν για τις παλιές αποθήκες του φιξ.

«Εδώ είμαστε».

Ώστε ο χώρος ήταν παλιότερα παλιές ζυθαποθήκες του Φιξ. Για σκέψου.

Ομολογώ πως κάνοντας την σύντομη διαδρομή προς την έξοδο αυτή την φορά δεν ήθελα να περάσω πέρα από την ξύλινη πόρτα. Η παράσταση αλλά και ο χώρος είχαν πετύχει τον σκοπό τους.

Περπάτησα μέχρι την στάση Μετρό φιξ. Ώστε ο χώρος ήταν παλιότερα παλιές ζυθαποθήκες του Φιξ. Για σκέψου.

Έπρεπε να ομολογήσω. Ο ιδιοκτήτης, Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος, είχε σεβαστεί τον χώρο και είχε επιτύχει να εμφυσήσει έναν καινούργιο χαρακτήρα με σκοπό ίσως, να συνεχίσει να γράφει ιστορία.

Ένα ρομαντικό ατόπημα μα φανερά δύσκολα υλοποιήσιμο. Ένας χώρος σαν την ζυθοποιία έχει περάσει σε χεριά που τον σέβονται ακόμα και αν δεν τον συνέδεε ποτέ κάτι με το ίδιο το θέατρο ή έστω κάτι καλλιτεχνικό. Αφορούσε όμως κάτι γοητευτικά ιστορικό.

Εννοείται πως άρτι αφιχθείσα σπίτι, ο υπολογιστής πήρε φωτιά.

Έμαθα λοιπόν πως οι πρώτες παραστάσεις έγιναν στην αυλή πριν καν ολοκληρωθεί η αναπαλαίωση του χώρου. Οι παραστάσεις αυτές ήταν ο «Κοινός λόγος» της Έλλης Παπαδημητρίου και η «Βρωμιά» του Ρόμπερτ Σνάιντερ.

Κοινός Λόγος

Έκτοτε έχω γίνει σχεδόν θαμώνας. Βέβαια εκεί ακόμα δεν με φωνάζουν με το μικρό μου όνομα αλλά εγώ νιώθω σαν το σπίτι μου. Το Θέατρο του Νέου Κόσμου ένα θέατρο ταπεινής καταγωγής με ανησυχίες και βαθιά κοινωνικές ευαισθησίες. Μας έχει (καλό)μάθει στις δυνατές παρουσίες και σε παραστάσεις που σε κάνουν καλύτερο άνθρωπο. Σε έναν μοναδικό χώρο μόνο κάτι μοναδικό μπορεί να γίνει.Είναι ολοφάνερο ότι η φρέσκια ματιά έχει σκοπό να εμπιστευθεί και να αναδείξει νέους καλλιτέχνες με σεβασμό στο νέο ελληνικό θέατρο. Αισθάνομαι όμως ότι πάνω απ’ όλα υπάρχει σεβασμός στον θεατή.

Περλιμπλίν και Μπελίσα
Πέτρες στις τσέπες τους

Με δύναμη από την Κηφισιά

Η Καταπactή γιόρτασε τα πρώτα της γενέθλια

Η Καταπactή έκλεισε 1 χρόνο λειτουργίας του καινούριου της χώρου και το γιόρτασε με ένα μεγάλο πάρτυ!

Το εργαστήρι θεάτρου «Καταπαcτή» γιόρτασε τη συμπλήρωση του πρώτου χρόνου δημιουργίας του με  ένα μεγάλο πάρτυ στον χώρο της, το Σάββατο 29 Σεπτεμβρίου 2018.

Ο εμπνευστής του χώρου Σωτήρης Δούβρης και οι μαθητές του εργαστηρίου υποδέχτηκαν φίλους καθώς και ανθρώπους του καλλιτεχνικού χώρου προκειμένου να γιορτάσουν μαζί μια χρονιά δημιουργίας, καλλιτεχνικής αναζήτησης και ομαδικής-ατομικής δραστηριότητας, αλλά και για να ανταλλάξουν ευχές για μια νέα θεατρική, δημιουργική  σεζόν.

Η βραδιά εξελίχθηκε  ευχάριστα με τους καλεσμένους ν’ απολαμβάνουν τις μαγικές μελωδίες της ερμηνεύτριας του τσέλου, Ηλιάνας Κορέτση, και του κιθαριστή-τραγουδιστή Θοδωρή Σμπιλή.

Μεταξύ άλλων το παρόν έδωσαν οι :  Θανάσης Κουρλαμπάς (και συμπρωταγωνιστής του Σ. Δούβρη στην παράσταση «12 Ένορκοι»), Νίκος Κουφάκης και Μελισσάνθη Ρεγκούκου (συμπρωταγωνιστές του Σ.Δούβρη στην παράσταση «Ο αντρειωμένος»), ο ηθοποιός Στέφανος Κοσμίδης, η ηθοποιός Κατερίνα Κωνσταντέλου και ο  σκηνογράφος David Negrin,  ο Δημήτρης Κοκκινάκης (ιδρυτής Impact Hub Athens) καθώς και πολλοί από τους μαθητές της «Καταπαcτής»

Στην επιτυχία της βραδιάς συνέβαλαν καθοριστικά οι χορηγοί της,  με την Pizza Fun να προσφέρει γευστικές πίτσες και το γνωστό bar της Κυψέλης “It’s a βίλατζ” να κερνάει ζεστό και μυρωδάτο Gluhwein αλλά και δροσιστικές μπύρες!

Φωτογραφίες: Ορέστης Ροβάκης

Σωτήρης Δούβρης – Θανάσης Κουρλαμπάς

Νίκος Κουφάκης – Σωτήρης Δούβρης – Μελισσάνθη Ρεγκούκου

Σωτήρης Δούβρης – Στέφανος Κοσμίδης

Αναστάσης Κοκουγιάννης – Δημήτρης Κοκκινάκης – Ειρήνη Θεοδοσιάδου

Σωτήρης Δούβρης – Κατερίνα Κωνσταντέλλου – David Negrin

 

 

Επισκεφθειτε μας

Λάμπρου Κορομηλά 19, 11745 –  Νέος Κόσμος.

Contact

E: info@katapacti.gr
P: 216 80 96 448

Connect

Privacy Settings
We use cookies to enhance your experience while using our website. If you are using our Services via a browser you can restrict, block or remove cookies through your web browser settings. We also use content and scripts from third parties that may use tracking technologies. You can selectively provide your consent below to allow such third party embeds. For complete information about the cookies we use, data we collect and how we process them, please check our Privacy Policy
Youtube
Consent to display content from Youtube
Vimeo
Consent to display content from Vimeo
Google Maps
Consent to display content from Google