Διηγήματα μέσα από την Καταπactή vol.2

“Ένας Γλάρος” της Γεωργίας Σταυρακάκη

Το παρακάτω διήγημα γράφτηκε κατά τη διάρκεια του διαδικτυακού εργαστηρίου δημιουργικής γραφής “Από το θέατρο στη λογοτεχνία” με την Ειρήνη Δερμιτζάκη, στα πλαίσια άσκησης βασισμένης στο “Γλάρο” του Α. Τσέχοφ με θέμα: “Ένας γλάρος πετάει πάνω από το σπίτι της Αρκάντινα και μας διηγείται όσα βλέπει”.

Ένας Γλάρος

Ύπαιθρος… δεξιά στο βάθος το σπίτι με την μεγάλη βεράντα. Αριστερά η λίμνη με τον φλογερό ήλιο να αντανακλάται στο νερό.

Είναι μεσημέρι, πετώ στον ουρανό ψάχνοντας μια σκιά. Δεν θα πετάξω προς το σπίτι… Φοβάμαι τους ανθρώπους, είναι απρόβλεπτοι. Θα ξεκουραστώ στην γέρικη φλαμουριά.

Ορίστε ! κάθονται στο παγκάκι η μεγάλη κυρία, εκείνο το θλιμμένο κορίτσι και ένας καλοστεκούμενος κύριος, ο γιατρός νομίζω ότι είναι.

Εντάξει, δεν κινδυνεύω από αυτούς νομίζω… Έπειτα θα κάνω ησυχία, ούτε που θα με καταλάβουν.

Να την πάλι την κυρία Αρκάντινα, δεν αντέχει να μην είναι το επίκεντρο της προσοχής, ακόμα κ αυτό το ζεστό μεσημέρι, αντί να απολαύσει το παιχνίδισμα του ήλιου, το κελαΐδισμα των πουλιών, τη μυρωδιά των λουλουδιών, καυχιέται για όσα έχει καταφέρει στη ζωή της σ’ αυτήν τη μικρή με τα θλιμμένα μάτια, τη Μάσα.

Αλλά πάλι… μήπως βιάστηκα να την κρίνω; Και αν προσπαθεί να την ταρακουνήσει; Και αν είναι ο τρόπος της να την ενθαρρύνει να βγει από την μιζέρια της; Είναι σκληρό βέβαια να σου πετάει κάποιος την αλήθεια απότομα και κατάμουτρα , αλλά  μπορεί η Μάσα να χρειάζεται αυτό ακριβώς για να «ξυπνήσει» .

Η αλήθεια είναι πως τούτο το κορίτσι, όσες φορές το έχω δει , είναι πάντα λυπημένο…

Ξέρω την αιτία. Την άκουσα χτες να λέει στον γιατρό  πως αγαπά εκείνον,,, Τον Κωνσταντίν… εκείνον που την κοιτά αλλά δεν την βλέπει, γιατί τα μάτια του είναι στραμμένα στην Νίνα…. Σ’ αυτήν που για χάρη της χτες τσακώθηκε με την μάνα του , «την μεγάλη κυρία».

Τέλος πάντων , ευτυχώς είναι μαζί τους τώρα και ο γιατρός. Αυτός έχει πάντα έναν τρόπο να ελαφρύνει την ατμόσφαιρα, άλλωστε η Μάσα τον εμπιστεύεται.

Ο Ντόρν, έτσι τον φωνάζουν, είναι ο πιο ενδιαφέρον τύπος! Έχει ένα γιατρικό που ότι και να πάθει ο κανείς το θεραπεύει. Το δίνει συνέχεια στον άλλο κύριο, τον άρρωστο.. …Κινίνο, έτσι το λένε …έτσι τον άκουσα να το λέει. Πρέπει να είναι μαγικό αυτό το κινίνο, θεραπεύει τα πάντα, άραγε αν ποτέ πάθω κ εγώ κάτι θα μου το έδινε;

Χμ! όλα τα ξέρω εγώ… Και ας είμαι μόνο ένας γλάρος…. Πετώ, όπως πετά κάθε κρυφή σκέψη και ανεκπλήρωτη επιθυμία των ανθρώπων….. στον ουρανό.

Γεωργία Σταυρακάκη

 

https://katapacti.gr/on-line-ergastiri-siggrafis-apo-to-theatro-sti-logotehnia/

 

Διηγήματα μέσα από την Καταπactή vol.1

“Λευκά στραγάλια” της Αριστέας Κακουράκη

Το παρακάτω διήγημα γράφτηκε κατά τη διάρκεια του διαδικτυακού εργαστηρίου δημιουργικής γραφής “Από το θέατρο στη λογοτεχνία” με την Ειρήνη Δερμιτζάκη, στο πλαίσιο άσκησης με θέμα «Ύβρις και νέμεσις» εμπνευσμένο από το “Ξαφνικά πέρσι το καλοκαίρι” του Τένεσσι Γουίλιαμς.

Άσπρα στραγάλια

Περνάω πολύ καλά σε αυτό το σπίτι. Ο καθένας έχει το δικό του δωμάτιο.
Δεν έχουμε πολλά πράγματα. Ένα κρεβάτι στρωμένο με άσπρα σεντόνια μόνο, ένα
τραπέζι που το χρησιμοποιούμε για να τρώμε και να γράφουμε. Κάθε μέρα έχουμε
δέκα λεπτά για να γράψουμε σε όποιον θέλουμε και ό,τι θέλουμε. Τα δικά μου
χαρτιά τα δίνω στη κυρία που μου φέρνει το πρωινό μου, δε θυμάμαι το όνομα της.
Μερικά όμως, τα κρύβω μέσα στα βιβλία που μας επιτρέπουν να έχουμε σε μια
βιβλιοθήκη καρφωμένη στο τοίχο με κάτι τεράστιες βίδες. Επικρατεί το άσπρο
παντού. Μερικές φορές με κουράζει και έτσι κλέβω από το κήπο τριφύλλι. Το
αφήνω στο τραπέζι και αμέσως αλλάζει η όψη του δωματίου μου. Δεν μας αφήνουν
να παίρνουμε πράγματα και αφού δεν έχω παράθυρο αναγκάζομαι να το φάω. Η
ντουζιέρα στο μπάνιο είναι αυτόματη. Μόλις πατάω το πόδι μου τρέχει ζεστό νερό
και μόλις το βγάλω σταματάει.
Εχθές με τιμώρησαν. Προσπάθησα λέει να καθαρίσω τις κόκκινες κηλίδες
στα σεντόνια μου με αποτέλεσμα να βρεθούν τυλιγμένα στο λαιμό μου και δεμένα
στο κάγκελο του κρεβατιού. Εγώ προσπάθησα να φτάσω στη πόρτα και έτσι να με
βρουν σε ημιλιπόθυμη κατάσταση στο πάτωμα. Μου έδωσαν εκείνα τα χάπια, που
απαγορεύεται να τα λέμε χάπια, αλλά άσπρα στραγάλια που πρέπει να τα γλύψω
μέχρι να λιώσουν στο στόμα μου, αφήνοντας μια πικρή γεύση στο τέλος και που
όταν τα καταπίνω κοιμάμαι όλη τη μέρα χωρίς να φάω ή να πιω. Μου λένε ότι αυτό
συμβαίνει και στους υπόλοιπους φίλους μου όταν δημιουργούν πρόβλημα. Τους
ρωτάω γιατί είμαι σε αυτό το σπίτι αλλά αποφεύγουν να μου απαντήσουν.
Θυμάμαι συχνά εκείνον, που ξεχνάω το όνομα του. Ειδικά όταν βρισκόμαστε όλοι
μαζί στην αυλή. Στο μυαλό μου, έρχονται εικόνες που την επόμενη στιγμή δε τις
θυμάμαι. Πρέπει να βρω ένα τρόπο να τα γράφω εκείνη τη στιγμή.
Δε περνάω καλά πια. Ήρθε εκείνος στον ύπνο μου με ένα μαχαίρι. Μου
ζήτησε να το καρφώσω στα πόδια του και εγώ το μεσημέρι έκλεψα ένα, το έβαλα
στο εσώρουχο μου. Εκείνος είπε ότι αν τον αγαπώ, να τον λυτρώσω και εγώ άρχισα
να το μπήξω στα πόδια μου, στους μηρούς μου, στις γάμπες μου. Η κυρία του
βραδινού με βρήκε αιμόφυρτη στο κρεβάτι. «Από δω και πέρα θα τρως με
πλαστικά» είπε. Εγώ όμως έπρεπε να τον υπακούσω, να τον υπηρετήσω. Μέχρι που
γνώρισα το Τζον. Δεν ήθελε τίποτα από εμένα, το μόνο που ζητούσε είναι να τον
αφήνω να με αγαπά. Έφευγα τα βράδια, το κορμί μου σπινθήριζε σαν γυμνό
καλώδιο μόλις τον έβλεπα. Χανόταν ο χρόνος, μαζί του και εγώ.
Η κοπέλα που φιλοξενείται στο δωμάτιο 205 προσπάθησε να φύγει χθες από
τη πίσω πόρτα της αυλής. Δεν είδε τα αγκαθωτά συρματοπλέγματα, μου θύμισε
μαχόμενο ταυρομάχο. Τη θάψαμε σήμερα στο εκκλησάκι πίσω στο δάσος.
Τώρα θα σου μιλήσω για μένα που ήμουν ο Τζον, για το Τζον που ήταν εγώ.
Κάθε φορά γινόταν πιο έντονο, εφιαλτικά όμορφο. Τον έβλεπα κάθε βράδυ. Εκείνος
κοιμόταν βαθιά μετά από ένα ουίσκι με στραγάλια που ετοίμασα.

Έτσι είχα χρόνο να αφοσιώνομαι στο Τζον. Μόλις το φεγγάρι μας εγκατέλειπε γυρνούσα στο σπίτι
για να ξαπλώσω ήρεμη μετά από μια ανήσυχη νύχτα. Εκείνος δεν είχε καταλάβει
τίποτα. Δεν είχα τύψεις ούτε ενοχές. Ήξερα πως έπρεπε να φύγω αλλά εκείνος δε
θα με άφηνε. Ο Τζον ερχόταν κάθε βράδυ. Θυμάμαι εκείνον, που ξεχνάω το όνομα
του, να είναι στο διάδρομο έτοιμος να χυμήξει πάνω μου. Εγώ τότε, δε ξέρω πως,
ίσως χωρίς να το θέλω, δε θυμάμαι καλά, νομίζω ήταν ο Τζον εκεί, ενώ εκείνος με
άρπαξε και τότε ο Τζον τον έπιασε απ’ το λαιμό όπως ο Μάικ το Μπιλ σήμερα την
ώρα του μεσημεριανού. Τα μάτια του Μπιλ είχαν πεταχτεί έξω, ένιωθα φόβο, τον
ίδιο με εκείνη τη μέρα, πήδηξα πάνω στο Μάικ δαγκώνοντας το λαιμό του μέχρι
που τα χείλη μου γεύτηκαν αίμα.
Γράφω χωρίς να ξέρω ποια είμαι. Αυτό το άσπρο αρχίζει να με κουράζει.
Ευτυχώς κατάφερα να πάρω μια καρφίτσα και τρύπησα τα δάχτυλα μου γεμίζοντας
το τοίχο με κόκκινες βούλες. Τρώω μόνη μου πια. Η κυρία του φαγητού πέθανε, έτσι
μου είπαν, κάποιος τη δάγκωσε στο λαιμό. Τους έχω πει πως υπάρχει ένα τέρας, δε
μπορώ να το δω αλλά το μυρίζω κάθε νύχτα. Έρχεται έξω απ’ τη πόρτα μου,
γρυλίζει. Ακουμπάω τα σάλια που αφήνει στη χαραμάδα, μυρίζουν ψόφιο ποντίκι.
Δε με πιστεύουν.


Ήρθε εκείνος, έτσι μου είπε, ότι ήταν εκείνος. Μου έφερε μολύβια και ένα
τετράδιο κι ας ήξερε ότι δεν επιτρέπεται. Δε θέλω να ξανάρθει, δε τον ξέρω. Κάποια
στιγμή τον κοίταξα, μου είπε πως αν το κοίταζα θα έβλεπα στα μάτια του τον άντρα
μου αλλά εγώ είδα ένα ξένο. Χτύπησε το κουδούνι κινδύνου. Οι κόκκινες μπάλες
άρχισαν να αναβοσβήνουν σαν τα λαμπάκια του χριστουγεννιάτικου δέντρου.
Μαζεύτηκαν όλοι γύρω μας, είχαμε αρπάξει φωτιά.
Τότε άρχισαν να τον μυρίζουν, να τον χαϊδεύουν, να χορεύουν πάνω του.
Κάποιος τον έκανε παγκάκι, κάθισε πάνω του με φόρα και το έσπασε, κάποιος
άλλος τον έσερνε στο γκαζόν. Άκουγα κραυγές αλλά στα αφτιά μου ηχούσαν σαν
μελωδία. Μου έφεραν τη γλώσσα του, μου ζήτησαν να τη δώσω στο σκύλο που
είχαμε στο κήπο. Μια άλλη φορούσε τα ρούχα του «το κουστούμι πηγαίνει στου
άνδρες» της είπα. Τότε εκείνη μου έδωσε ένα φιλί στο στόμα. Το δέχτηκα με τόση
ευχαρίστηση όσο και εκείνον για βραδινό. Είχαμε μια μικρή γιορτή.
Ήρθαμε σε καινούργιο σπίτι. Το ένα μου χέρι είναι δεμένο στο κάγκελο του
κρεβατιού. Είναι σχεδόν ίδιο με το προηγούμενο μόνο που τώρα δεν έχω
βιβλιοθήκη ούτε ξέρω τους φίλους μου. Θυμάμαι μόνο το Τζον στο διάδρομο με
αίματα που έβγαιναν από μια μεγάλη τρύπα στο κεφάλι. Είδα τα δάχτυλα εκείνου
στο τοίχο, ίσως ήρθε η αστυνομία. Με πήρε μακριά του. Είχα και εγώ αίματα πάνω
μου. Ήθελα να γίνω ένα με το Τζον, τον φίλησα. Η γεύση του σκουριασμένου
σίδερου μου άφησε μια όμορφη γεύση.

Αριστέα Κακουράκη

 

https://katapacti.gr/on-line-ergastiri-siggrafis-apo-to-theatro-sti-logotehnia/

 

“Λέξεις στο χαρτί – ρόλος στη σκηνή”

Πρακτικό σεμινάριο υποκριτικής με τον Σωτήρη Δούβρη

Ο Σωτήρης Δούβρης, βασιζόμενος στην πολυετή εμπειρία του τόσο στο θέατρο όσο και στην τηλεόραση, στήνει ένα σεμινάριο θεωρητικό και πρακτικό ταυτόχρονα. Στην ουσία πρόκειται για μια εισήγηση σε μια μέθοδο προσέγγισης ρόλου που στηρίζεται στην αντιπαραβολή των στοιχείων του χαρακτήρα του ηθοποιού με τον ρόλο που ερμηνεύει.

Μέσα από μια σειρά 8 μαθημάτων, ο συμμετέχων παρακολουθεί έναν θεατρικό χαρακτήρα να γεννιέται χρησιμοποιώντας σαν πρώτη ύλη τα χαρακτηριστικά του , το σώμα του και την ψυχή του. Ο ρόλος από λέξεις στο χαρτί , γίνεται άνθρωπος με σάρκα και οστά.

Το μεγαλύτερο πρόβλημα για έναν ηθοποιό όταν καλείται να χτίσει έναν ρόλο είναι ένα: Το πώς ξεκινάει. Και αυτό γιατί στην αρχή, στην πρώτη ανάγνωση του έργου, τα δεδομένα είναι πολλά και οι δυνατότητες άπειρες. Πρώτα πρέπει να γίνει ο εντοπισμός, η οργάνωση και η καταγραφή των χαρακτηριστικών του ρόλου που θα ενσαρκώσει, όπως αυτά προκύπτουν από όλο το έργο. Πως όμως αυτά τα χαρακτηριστικά μεταβάλλονται ανάλογα με τις καταστάσεις που αντιμετωπίζει; Πόσο ασφαλή είναι τελικά τα χαρακτηριστικά που αποφάσισε; Μήπως από βοηθητικά εργαλεία γίνονται ταμπέλες που περιορίζουν; Κάθε άνθρωπος έχει όλα τα στοιχεία μέσα του και είναι το κοινωνικό του περιβάλλον που φέρνει κάποια από αυτά στην επιφάνεια, στο φως ενώ τα άλλα τα αφήνει στο σκοτάδι. Δεν εξαφανίζονται όμως, υπάρχουν. Δουλειά του ηθοποιού είναι να τα φωτίσει, να ξέρει ότι είναι εκεί, να τα γνωρίσει, να συμφιλιωθεί μαζί τους και να τα χρησιμοποιήσει όταν τα χρειαστεί. Δεν πρέπει να ξεχνάει όμως ότι η δουλειά του ηθοποιού πάνω στη σκηνή είναι η σύνθεση όλων αυτών των στοιχείων που προέκυψαν από την ανάλυση.

Κατά τη διάρκεια του σεμιναρίου θα ασχοληθούμε:

1)      Ποιος είναι ο στόχος του ρόλου στο έργο και τι τον εμποδίζει να το επιτύχει;

2)      Ποια εργαλεία χρησιμοποιεί για να τον επιτύχει;

3) Πως τον επηρεάζουν οι δοσμένες συνθήκες του έργου (εποχή, κοινωνικοπολιτικές συνθήκες, ώρα της ημέρας κλπ);

4) Πως γίνεται η αντιπαραβολή των χαρακτηριστικών του ρόλου με του ηθοποιού;

5) Πως αποτυπώνονται τα χαρακτηριστικά αλλά και οι ψυχολογικές διακυμάνσεις στο σώμα;

*Οι συμμετέχοντες θα δουλέψουν σκηνές από τον «Λεωφορείο ο Πόθος» του Τέννεσση Ουίλλιαμς.

Info

  • Από 7-30 Ιουλίου 2020
  • Το σύνολο των διδακτικών ωρών είναι 24 (8 τρίωρα)
  • Δεν απαιτείται κάποια προηγούμενη εμπειρία από τους συμμετέχοντες
  • Κόστος συμμετοχής 120€ (συμπεριλαμβανομένου ΦΠΑ)
  • Πληροφορίες – δηλώσεις συμμετοχής: 2168096448 – info@katapacti.gr
  • Διοργάνωση: Εργαστήρι θεάτρου Καταπactή (Κορομηλά 19 – Ν. Κόσμος), www.katapacti.gr

 

Σύντομο βιογραφικό Σωτήρη Δούβρη

Γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Πάτρα το 1982. Από το 2005 μέχρι και σήμερα βρίσκεται στην Αθήνα κάνοντας το επάγγελμα που ήθελε από τα εφηβικά του χρόνια, αυτό του ηθοποιού. Ασχολείται ακόμα με την μεταγλώττιση και φλερτάρει με την σκηνοθεσία και τη συγγραφή. Αυτόν τον καιρό εμφανίζεται στην τηλεοπτική σειρά του ΑΝΤ1 «Γυναίκα χωρίς όνομα» . Τελευταίες του θεατρικές δουλειές είναι: «12 ένορκοι» στο θέατρο Αλκμήνη, σε σκηνοθεσία Κωνσταντίνας Νικολαΐδη, «Όλη η Βίβλος (λέμε τώρα)» σε σκηνοθεσία Αθανασίας Καραγιαννοπούλου, «Interview» σε σκηνοθεσία Χρήστου Θάνου και άλλες, ενώ έχει πάρει μέρος και σε πολλές τηλεοπτικές σειρές όπως «Η Επιστροφή», «Πέτα τη φριτέζα», «Το Νησί», «Μαύρα Μεσάνυχτα», «Οι Ιστορίες του Αστυνόμου Μπέκα» και άλλες.

 Από το 2013 έχει ιδρύσει το “Εργαστήρι Ερασιτεχνικού θεάτρου με τον Σωτήρη Δούβρη”, μετεξέλιξη του οποίου είναι η Καταπactή. Για το εργαστήρι έχει διδάξει και σκηνοθετήσει τα έργα «Κοίτα τους» του Μάριου Ποντίκα, «Δεσποινίς Τζούλια» του Αουγκούστ Στριντμπεργκ, «Σεμινάριο Βλακείας» του Σάκη Σερέφα, «Ποιος ανακάλυψε την Αμερική» της Χρύσας Σπηλιώτη, «Οι Ηλίθιοι» του Νηλ Σάιμον, «Η Διαθήκη» του Μάριου Ποντίκα, «Ματωμένος Γάμος» του Λόρκα, «Ντέστινυ» του Άκη Δήμου, «Αγαπητέ Θεέ» Σμιτ, «Παντρολογήματα» του Γκόγκολ, Μπλανς Ντυμπουά» βασισμένο στο ‘Λεωφορείο ο Πόθος’ του Ουίλλιαμς. Έχει διδάξει σεμινάριο στα μέλη της ερασιτεχνικής θεατρικής ομάδας Πάτρας ‘Υποκριτές’ με τίτλο ‘Προσέγγιση θεατρικού χαρακτήρα σε στάδια’. Έχει σκηνοθετήσει, συγγράψει και συνθέσει κείμενα για τη συμμετοχή της θεατρικής ομάδας Πάτρας «Υποκριτές» στο πανελλήνιο φεστιβάλ ερασιτεχνικών θιάσων ‘Μώμος ο Πατρεύς (2012)’, το σατυρικό δεκάλεπτο ‘Καμία Σχέση’, που τιμήθηκε με έπαινο πρωτότυπου θεατρικού κειμένου και με τα βραβεία 1ου ανδρικού και 1ου γυναικείου ρόλου. Έχει σκηνοθετήσει το ‘Μίλα μου σαν τη βροχή κι άσε με ν’ ακούω’ στον πολυχώρο ‘Obi Uptown’ και το ‘Δωμάτιο 101’ στο θέατρο ‘Ειλισσός’ και στο θέατρο ‘Λιθογραφείον’.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Επισκεφθειτε μας

Λάμπρου Κορομηλά 19, 11745 –  Νέος Κόσμος.

Contact

E: info@katapacti.gr
P: 216 80 96 448

Connect

Privacy Settings
We use cookies to enhance your experience while using our website. If you are using our Services via a browser you can restrict, block or remove cookies through your web browser settings. We also use content and scripts from third parties that may use tracking technologies. You can selectively provide your consent below to allow such third party embeds. For complete information about the cookies we use, data we collect and how we process them, please check our Privacy Policy
Youtube
Consent to display content from Youtube
Vimeo
Consent to display content from Vimeo
Google Maps
Consent to display content from Google