Νέα τμήματα υποκριτικής ερασιτεχνικού θεάτρου 2020-2021

Το εργαστήρι θεάτρου Καταπactή ανοίγει της πύλες του για νέες εγγραφές!

Το εργαστήρι θεάτρου Καταπactή, συνεχίζει τη δημιουργική του πορεία με τη δημιουργία δύο νέων τμημάτων υποκριτικής ερασιτεχνικού θεάτρου που θα διδάξουν ο Σωτήρης Δούβρης και η Χρυσούλα Παπαδοπούλου. 

Τα μαθήματα απευθύνονται σε αυτούς που αγαπάνε την υποκριτική και τον χώρο του θεάτρου και θέλουν να παίξουν σε μια ολοκληρωμένη θεατρική παράσταση. Οι συμμετέχοντες μέσα στη χρονιά λαμβάνουν την βασική και απαιτούμενη τεχνική, μέσα από ασκήσεις υποκριτικής και σωματικού θεάτρου, έτσι ώστε στο τέλος να είναι σε θέση να δομήσουν οι ίδιοι τον ρόλο τους με την καθοδήγηση του δασκάλου τους ο οποίος θα έχει μετατραπεί σε σκηνοθέτης! Με αυτόν τον τρόπο ο ερασιτέχνης ηθοποιός γίνεται ο ίδιος δημιουργός και όχι απλά εκτελεστικό όργανο στα χέρια του σκηνοθέτη!

Η Καταπactή, λειτουργώντας πλέον στα πρότυπα μιας θεατρικής ακαδημίας, προσφέρει ένα άρτιο παραστασιακό αποτέλεσμα, εξ’ ολοκλήρου από τις δημιουργίες των μαθητών της. Στο εργαστήρι πραγματοποιούνται μαθήματα για όλες τις ειδικότητες που απαιτούνται για το ανέβασμα μιας θεατρικής παράστασης. Έτσι λοιπόν έχουμε εργαστήρι συγγραφής θεατρικού έργου, σκηνογραφίας, ενδυματολογίας, σχεδιασμού φωτισμών και σε συνεργασία με το Fakanas Music School μουσική για θέατρο. Οι παραστάσεις που ανεβαίνουν στο τέλος της χρονιάς είναι αποτέλεσμα της συνεργασίας των μαθητών όλων των εργαστηρίων, υπό την επίβλεψη των δασκάλων τους και φυσικά του σκηνοθέτη.

Φέτος με χαρά ανακοινώνουμε την νέα μας συνεργασία με την ,ταλαντούχα ηθοποιό και έμπειρη διδάσκουσα υποκριτικής, Χρυσούλα Παπαδοπούλου που έρχεται να δώσει μια νέα πνοή στην διδασκαλία της υποκριτικής. Χρησιμοποιώντας σαν βάση τις τεχνικές του θεατρικού παιχνιδιού, βάζει σε κίνηση την δημιουργική φαντασία των συμμετεχόντων έτσι ώστε να ανακαλύψουν πλευρές του εαυτού τους που έχουν βαθιά κρυμμένες μέσα τους. Παίζοντας με τις ενέργειες,  τα αντικείμενα, τις ποιότητες και τους ρυθμούς οι μαθητές φτάνουν στο ανέβασμα του έργου έχοντας συμμετάσχει στο καλλιτεχνικό αποτέλεσμα με όλο τους το είναι! 

 

Ο Σωτήρης Δούβρης δημιουργεί ένα καινούριο τμήμα υποκριτικής ερασιτεχνικού θεάτρου, έχοντας σαν οδηγό την εμπειρία και τις πολύ επιτυχημένες παραστάσεις των τελευταίων χρόνων με τους μαθητές της Καταπactής! Οι συμμετέχοντες , μέσα από μια πολύ συγκεκριμένη πρακτική μέθοδο, μαθαίνουν πώς να διαχειρίζονται τα εργαλεία που έχει στη διάθεση του ο ηθοποιός (σώμα, φωνή, έμπνευση) και πώς να τα χρησιμοποιήσουν για να ερμηνεύσουν έναν χαρακτήρα. Το μάθημα χωρίζεται σε δύο μέρη. Το πρώτο περιλαμβάνει ασκήσεις υποκριτικής τεχνικής και σωματικού θεάτρου που δίνουν τη δυνατότητα στους συμμετέχοντες να χαλιναγωγήσουν τα εκφραστικά τους μέσα, ενώ στο δεύτερο γίνεται πρακτική εφαρμογή πάνω σε κείμενα του ελληνικού αλλά και του διεθνούς θεατρικού ρεπερτορίου.

Πληροφορίες – δηλώσεις συμμετοχής:

2168096448

https://katapacti.gr/contact/

 

Σύντομο βιογραφικό Χρυσούλας Παπαδοπούλου

 Γεννήθηκε στην Αθήνα. Αποφοίτησε από την  δραματική σχολή Μαίρης Βογιατζή- Τράγκα καθώς και το τμήμα θεάτρου της σχολής καλών Τεχνών Α.Π.Θ.

Παρακολούθησε σεμινάρια υποκριτικής και φωνητικής με τους Μάγια Λυμπεροπούλου, Νίκη Τριανταφυλλίδη, Θωμά Μοσχόπουλο, Δημήτρη Μαυρίκιο, Σπύρο Σακκά, Νικόλα Παγούνη, Νάνσυ Παπακωνσταντίνου και σεμινάριο Physical Theatre με τον Κώστα Φιλίππογλου.

Συνεργάστηκε με τους σκηνοθέτες Γ. Νικολαΐδης, Δ.Βούλτσος, Σ. Τσόγκας , Γ Στεφόπουλος ,Ι. Βαρδάκης, Κ. Τσώνος, Φ Μακρής, Γ.Καλατζόπουλος, Δ. Ποταμίτης, Α. Γκίκας, Γ. Ιορδανίδης, Μ. Ζαρόκωστα, Δ. Κωστής, Γ. Ρεμούνδος, Γ. Νικολαΐδης, Δ.Βούλτσο. Στα έργα, Το δωμάτιο με τους μανδαρίνους, του Ρ.Τομά, Η Φόνισσα, του Παπαδιαμάντη, Άι Καρμέλα, του Σινιστέρα, La Lupa, Χωρίς Τίτλο Λόγω Αμνησίας, Έκβους,Το Επάγγελμα της κυρίας Γουώρρεν ,Ο Τελευταίος Φλογερός Εραστής ,,Χάρβεϋ, Εγώ και το Κουνέλι, Το Κορίτσι από την Άνδρο ,Σπερματογονία, Δον Κιχώτης ,Η Παράσταση… Συνεχίζεται… ,Στάση Λεωφορείου , Ο Μπήντερμαν και οι εμπρηστές, Ο Πρίγκιπας και η Χορεύτρια,Το Μπαλκόνι ,Φάουστ ,Ο Φίλος μου Tζό, Όρνιθες, Πέερ Γκυντ, Η Τούρτα στον ουρανό.

Εργάστηκε στο Ραδιόφωνο και στην τηλεόραση δίνοντας την φωνή της σε κινούμενα σχέδια και σειρές.

Παραδίδει σεμινάρια θεατρικού παιχνιδιού σε ενήλικες και παιδιά.

Σκηνοθέτησε την ερασιτεχνική ομάδα ΘΕΑ Αιγίου στις παραστάσεις: Με τα δόντια Θόρτον Ουάιλντερ σε διασκευή Γ.Καλατζόπουλου Το Ημερολόγιο της Άννας Φρανκ των Φράνσις Γκουντριχ και Άλμπερτ Χάκετ, Το Ξενοδοχείο των Δύο Κόσμων  του Ε.Ε. Σμιτ, Ρούμι, Λεμόνι και Λευκό Κρασί του Ρ. Τομά, Πώς ένας Γάτος έμαθε σε ένα Γλάρο να Πετάει του Λ. Σεπούλβεδα, σε διασκευή για παιδιά, Ο Άνθρωπος, το Κτήνος και η Αρετή του Λ. Πιραντέλλο.

Από το Σεπτέμβριο του 2014 συνεργάζεται με το θέατρο Επίκεντρο+ όπου σκηνοθέτησε τα έργα: Τζέλα, Λέλα, Κόρνας και ο Κλεομένης, σε μετάφραση κ διασκευή Β. Κουκαλάνι, Προσοχή, άνθρωπος δαγκώνει! Διασκευή σε έργο του Μπουλγκάκοφ, Παραμύθια φύτρωσαν στον κήπο των Κοραλία Τσόγκα και Έυη Μητσοπούλου, Η Σολομώντεια Λύση του Γιάννη Καλατζόπουλου. 

 

Σύντομο βιογραφικό Σωτήρη Δούβρη

Γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Πάτρα το 1982. Από το 2005 μέχρι και σήμερα βρίσκεται στην Αθήνα κάνοντας το επάγγελμα που ήθελε από τα εφηβικά του χρόνια, αυτό του ηθοποιού. Ασχολείται ακόμα με την μεταγλώττιση και φλερτάρει με την σκηνοθεσία και τη συγγραφή. Τελευταίες του θεατρικές δουλειές είναι: «12 ένορκοι» στο θέατρο Αλκμήνη, σε σκηνοθεσία Κωνσταντίνας Νικολαΐδη, «Όλη η Βίβλος (λέμε τώρα)» σε σκηνοθεσία Αθανασίας Καραγιαννοπούλου, «Interview» σε σκηνοθεσία Χρήστου Θάνου και άλλες, ενώ έχει πάρει μέρος και σε πολλές τηλεοπτικές σειρές όπως «Γυναίκα χωρίς όνομα» «Η Επιστροφή», «Πέτα τη φριτέζα», «Το Νησί», «Μαύρα Μεσάνυχτα», «Οι Ιστορίες του Αστυνόμου Μπέκα» και άλλες.

 Από το 2013 έχει ιδρύσει το “Εργαστήρι Ερασιτεχνικού θεάτρου με τον Σωτήρη Δούβρη”, μετεξέλιξη του οποίου είναι η Καταπactή. Για το εργαστήρι έχει διδάξει και σκηνοθετήσει τα έργα «Κοίτα τους» του Μάριου Ποντίκα, «Δεσποινίς Τζούλια» του Αουγκούστ Στριντμπεργκ, «Σεμινάριο Βλακείας» του Σάκη Σερέφα, «Ποιος ανακάλυψε την Αμερική» της Χρύσας Σπηλιώτη, «Οι Ηλίθιοι» του Νηλ Σάιμον, «Η Διαθήκη» του Μάριου Ποντίκα, «Ματωμένος Γάμος» του Λόρκα, «Ντέστινυ» του Άκη Δήμου, «Αγαπητέ Θεέ» Σμιτ, «Παντρολογήματα» του Γκόγκολ, Μπλανς Ντυμπουά» βασισμένο στο ‘Λεωφορείο ο Πόθος’ του Ουίλλιαμς. Έχει διδάξει σεμινάριο στα μέλη της ερασιτεχνικής θεατρικής ομάδας Πάτρας ‘Υποκριτές’ με τίτλο ‘Προσέγγιση θεατρικού χαρακτήρα σε στάδια’. Έχει σκηνοθετήσει, συγγράψει και συνθέσει κείμενα για τη συμμετοχή της θεατρικής ομάδας Πάτρας «Υποκριτές» στο πανελλήνιο φεστιβάλ ερασιτεχνικών θιάσων ‘Μώμος ο Πατρεύς (2012)’, το σατυρικό δεκάλεπτο ‘Καμία Σχέση’, που τιμήθηκε με έπαινο πρωτότυπου θεατρικού κειμένου και με τα βραβεία 1ου ανδρικού και 1ου γυναικείου ρόλου. Έχει σκηνοθετήσει το ‘Μίλα μου σαν τη βροχή κι άσε με ν’ ακούω’ στον πολυχώρο ‘Obi Uptown’ και το ‘Δωμάτιο 101’ στο θέατρο ‘Ειλισσός’ και στο θέατρο ‘Λιθογραφείον’.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Από τη μνήμη στη συγγραφή – εργαστήρι βιωματικής γραφής

Δια ζώσης και online εργαστήρι βιωματικής γραφής με την Ειρήνη Δερμιτζάκη

“Γράφουμε επειδή μας κλείνουν τις πόρτες και δεν έχουμε τι άλλο να κάνουμε” Άντoν Τσέχοφ

Η Καταπακτή ανοίγει τις πόρτες της και σας προσκαλεί να παρακολουθήσετε το νέο εργαστήρι δημιουργικής γραφής, με στόχο την ολοκλήρωση μιας συλλογής διηγημάτων που θα εκδοθεί από τις εκδόσεις «Εύμαρος». 

Κατά τη διάρκεια των μαθημάτων οι συμμετέχοντες θα έχουν την δυνατότητα να διερευνήσουν τον συγγραφικό τους εαυτό, να ανακαλύψουν τις διαφορετικές φωνές στη γραφή τους, να βρουν τρόπους να ξεμπλοκάρουν τα εκφραστικά τους μέσα και να δημιουργήσουν τις δικές τους ιστορίες μυθοπλασίας.

 

Με αφετηρία τη συγγραφή βιωματικών ιστοριών και την ενασχόληση με τη ζωή και το έργο συγγραφέων του θεάτρου και της λογοτεχνίας και μέσα από ασκήσεις δημιουργικής γραφής οι συμμετέχοντες θα μπορέσουν να ανακαλύψουν το προσωπικό τους ύφος, να εστιάσουν στα θέματα που τους απασχολούν και να αποκτήσουν μια χρήσιμη εργαλειοθήκη ώστε να καταγράψουν τις δικές τους λογοτεχνικές ιστορίες.

Το σεμινάριο θα χωριστεί στις εξής ενότητες:

·         Ανακαλύπτοντας τον συγγραφικό εαυτό, καταγράφοντας αναμνήσεις, συναισθήματα, ημερολογιακή γραφή. 

·         Οι συγγραφικές φωνές στη δημιουργική γραφή. 

·         Πλάθοντας χαρακτήρες

·         Τα βασικά κλειδιά της μικρής φόρμας, ρυθμός, πλοκή και ατμόσφαιρα στο διήγημα

·         Ανακαλύπτοντας τα θέματα που απασχολούν την ομάδα. Προσωπικό, κοινωνικό και πολιτικό στη δημιουργική γραφή.

·         Δημιουργικό μπλοκάρισμα και τεχνικές ξεκλειδώματος της δημιουργικότητας

·         Επιλογή θέματος, συγγραφή διηγημάτων, δημιουργία συλλογής διηγημάτων.

·         Η τέχνη της επιμέλειας, διορθώνοντας τον εαυτό μας. 

 

Info

  • Κάθε Τρίτη 19:30-21:30
  • Το σεμινάριο θα πραγματοποιείται στο εργαστήρι θεάτρου Καταπactή. Για αυτούς που αδυνατούν να το παρακολουθούν δια ζώσης θα διατίθεται ταυτόχρονα και online μέσα από την δωρεαν εφαρμογή “Zoom”
  • Κόστος συμμετοχής 55€/μήνα (συμπεριλαμβανομένου ΦΠΑ)
  • Πληροφορίες – δηλώσεις συμμετοχής: 2168096448 – info@katapacti.gr
  • Διοργάνωση: Εργαστήρι θεάτρου Καταπactή (Κορομηλά 19 – Ν. Κόσμος), www.katapacti.gr

Σύντομο βιογραφικό Ειρήνης Δερμιτζάκη

Γεννήθηκε το 1982 στη Σητεία. Σπούδασε Θέατρο στην Ελλάδα, και Κινηματογράφο στο Λονδίνο. Έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στη Δημιουργική Γραφή στο πανεπιστήμιο Teeside της Αγγλίας.  Τα έργα της «Ορνιθοφοβία» και «Αντζελέτα και Ετελβίνα» (με την αιγίδα του υπουργείου πολιτισμού της Μεγ. Βρετανίας) έχουν ανέβει σε θέατρα του Λονδίνου.  Έχει βραβευτεί σε λογοτεχνικούς διαγωνισμούς σε Ελλάδα, Αγγλία και Αυστραλία. Συνεργάστηκε με διάφορα ιστολόγια και περιοδικά λογοτεχνίας και έχει επίσης γράψει διάφορα κείμενα για το ραδιόφωνο, για comics  και σενάρια για ταινίες μικρού μήκους. Το 2017 κυκλοφόρησε το βιβλίο της «Αυτό που δεν γνωρίζω ακόμα» από την Anima Εκδοτική. Διηγήματα της έχουν εκδοθεί σε συλλογές από διάφορους εκδοτικούς οίκους. Έχει επίσης συμμετάσχει στο συλλογικό μυθιστόρημα “Η κατάρρευση” από τις εκδόσεις Παράξενες Μέρες. Το νέο της μυθιστόρημα “Γεννημένος Λούζερ” κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Εύμαρος. Έχει διδάξει δημιουργική γραφή σε Ελλάδα και Αγγλία σε διάφορους οργανισμούς αλλά και ατομικά σαν Creative Writing Mentor. 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Διηγήματα μέσα από την Καταπactή vol.3

“Πρόσκληση στο νησί” της Σεβαστής Κωνσταντινίδου

Το παρακάτω διήγημα γράφτηκε κατά τη διάρκεια του διαδικτυακού εργαστηρίου δημιουργικής γραφής “Από το θέατρο στη λογοτεχνία” με την Ειρήνη Δερμιτζάκη, στα πλαίσια άσκησης βασισμένης στην “Εβραία” του Μ. Μπρεχτ με θέμα: “Δεν αναγνωρίζω πια αυτόν τον κόσμο”.

Πρόσκληση στο νησί

Στάθηκε απέναντι από το μαγαζί. Περίμενε να φύγουν κι οι τελευταίοι πελάτες. Τότε, με το καπέλο στο χέρι άνοιξε την πόρτα. Δεν ήθελε να έρθει. Κλήρο ρίξανε και του έλαχε αυτουνού. Τον εκτιμούσε τον κυρ-Γιώργη. Όχι μόνο γιατί ήταν ο καλύτερος ράφτης της περιοχής. Ήταν φιλήσυχος άνθρωπος, προσφυγόπουλο ήρθε εδώ μα είχε προλάβει κι είχε μάθει να ράβει φράγκικα ρούχα στην Πόλη. Και κουτσός να ήσουνα, το ρούχο του κυρ-Γιώργη έκρυβε κάθε ατέλεια.

«Καλώς τον χωροφύλακα», άκουσε τον τεχνίτη να λέει. Αυτός γυρνώντας το καπέλο στα χέρια με παύσεις κάθε τρεις και λίγο κατάφερε σε κάποια στιγμή επιτέλους να φέρει σε πέρας την αποστολή του. Τα μάτια του κοιτούσαν ακόμη το πάτωμα, χαμηλωμένα σταθερά στα κίτρινα σανίδια όταν άκουσε τον κυρ-Γιώργη να ρωτάει: «Μα από πού κι ως πού εγώ στη Μακρόνησο; Ούτε η μάνα μου δεν ξέρει τι πιστεύω, πώς ήρθε τέτοια λίστα;»

«Δεν ξέρω, κυρ-Γιώργη. Να, ο γραμματέας την παρέλαβε. Ο πεθερός του ξαδέρφου σου, του Γεράσιμου. Έμπιστο άτομο».

«Μάλιστα, έκανε ο κυρ-Γιώργης. Μάλιστα. Μεθαύριο, λοιπόν. Ξημερώματα. Κι η γυναίκα μου γιατί να έρθει μαζί μου; Εμείς δικαιώματα δε δώσαμε ποτές».

«Τι να σου πω, κυρ-Γιώργη. Τι να σου πω», έλεγε και ξανάλεγε ο χωροφύλακας.

Βράδυ κανονίστηκαν οι λεπτομέρειες στο σπίτι. Γυναίκα και άνδρας θα έφευγαν. Ευτυχώς που ζούσε κι η μάνα του. Αυτή θα κρατούσε τα τέσσερα παιδιά. Στη διαδρομή σκεφτόταν ξανά και ξανά τα γεγονότα.

«Μα εγώ δεν έδωσα σε κανέναν πάτημα. Είναι και το ραφείο, βλέπεις, ρε γυναίκα. Δεν ήθελα να χαρακτηριστώ. Να πεις για τον Γεράσιμο, ναι, δε θα μου έκανε εντύπωση. Μόλις προχθές, πάλι έλεγε για απεργίες και κυνηγητά που έπαιξαν με την αστυνομία στη Σαλονίκη.»

«Γιώργη, έκανε η γυναίκα του…»

Αυτός σταμάτησε να μιλάει και την κοίταξε λίγο παραπάνω. Σαν να άνοιξε το βλέμμα του, σαν να ξεθάμπωσε ένα τζάμι θολό.

«Αυτό είναι, Γιώργη, αυτό…»

«Λες να… »

«Ναι, Γιώργη. Το  ξέρεις κι εσύ ότι αυτό έγινε. Τι Γεώργιος Αποστολίδης, τι Γεράσιμος Αποστολίδης… Απλά πράγματα, μια καλή γόμα κι όλα μέλι γάλα»

«Α, ρε Θεέ! Δεν τον αναγνωρίζω αυτόν τον κόσμο πια. Μέρα με τη μέρα γίνεται χειρότερος!» ψιθύρισε ο Γιώργης κι ήταν έτοιμος να βάλει τα κλάματα, όπως τότε μικρό παλληκαράκι που γράπωνε το χέρι της μάνας του στη σκάλα του πλοίου κι έριχνε τις τελευταίες ματιές στην Πόλη την αγαπημένη.

Έξι μήνες έμεινε στο νησί. Βράδυ γύρισε στο κεφαλοχώρι. Το πρωί ενώ σκούπιζε το μαγαζί, μια σκιά έπεσε μπροστά στην ανοικτή πόρτα. Σήκωσε το κεφάλι.

«Πες μου ότι δεν ήξερες τίποτα», είπε. «Δεν ήξερα τίποτα, ξάδερφε», απάντησε ο άλλος και έσκυψε το κεφάλι. «Έλα, κερνάω καφέ», είπε ο Γιώργης.

Ο πεθερός πλήρωσε μόνος το κρίμα του. Δεν τόλμησε να ξαναπεράσει την πόρτα του καλύτερου ράφτη της περιοχής. Αναγκάστηκε να ράβει δευτεροκλασάτα ρούχα και να φαίνεται κάθε ατέλεια στο πλαδαρό κορμί του. Τι να κάνεις. Κάποια, όχι όλα, πληρώνονται τελικά και σε αυτή τη ζωή!

Σεβαστή Κωνσταντινίδου

 

https://katapacti.gr/on-line-ergastiri-siggrafis-apo-to-theatro-sti-logotehnia/

 

Διηγήματα μέσα από την Καταπactή vol.2

“Ένας Γλάρος” της Γεωργίας Σταυρακάκη

Το παρακάτω διήγημα γράφτηκε κατά τη διάρκεια του διαδικτυακού εργαστηρίου δημιουργικής γραφής “Από το θέατρο στη λογοτεχνία” με την Ειρήνη Δερμιτζάκη, στα πλαίσια άσκησης βασισμένης στο “Γλάρο” του Α. Τσέχοφ με θέμα: “Ένας γλάρος πετάει πάνω από το σπίτι της Αρκάντινα και μας διηγείται όσα βλέπει”.

Ένας Γλάρος

Ύπαιθρος… δεξιά στο βάθος το σπίτι με την μεγάλη βεράντα. Αριστερά η λίμνη με τον φλογερό ήλιο να αντανακλάται στο νερό.

Είναι μεσημέρι, πετώ στον ουρανό ψάχνοντας μια σκιά. Δεν θα πετάξω προς το σπίτι… Φοβάμαι τους ανθρώπους, είναι απρόβλεπτοι. Θα ξεκουραστώ στην γέρικη φλαμουριά.

Ορίστε ! κάθονται στο παγκάκι η μεγάλη κυρία, εκείνο το θλιμμένο κορίτσι και ένας καλοστεκούμενος κύριος, ο γιατρός νομίζω ότι είναι.

Εντάξει, δεν κινδυνεύω από αυτούς νομίζω… Έπειτα θα κάνω ησυχία, ούτε που θα με καταλάβουν.

Να την πάλι την κυρία Αρκάντινα, δεν αντέχει να μην είναι το επίκεντρο της προσοχής, ακόμα κ αυτό το ζεστό μεσημέρι, αντί να απολαύσει το παιχνίδισμα του ήλιου, το κελαΐδισμα των πουλιών, τη μυρωδιά των λουλουδιών, καυχιέται για όσα έχει καταφέρει στη ζωή της σ’ αυτήν τη μικρή με τα θλιμμένα μάτια, τη Μάσα.

Αλλά πάλι… μήπως βιάστηκα να την κρίνω; Και αν προσπαθεί να την ταρακουνήσει; Και αν είναι ο τρόπος της να την ενθαρρύνει να βγει από την μιζέρια της; Είναι σκληρό βέβαια να σου πετάει κάποιος την αλήθεια απότομα και κατάμουτρα , αλλά  μπορεί η Μάσα να χρειάζεται αυτό ακριβώς για να «ξυπνήσει» .

Η αλήθεια είναι πως τούτο το κορίτσι, όσες φορές το έχω δει , είναι πάντα λυπημένο…

Ξέρω την αιτία. Την άκουσα χτες να λέει στον γιατρό  πως αγαπά εκείνον,,, Τον Κωνσταντίν… εκείνον που την κοιτά αλλά δεν την βλέπει, γιατί τα μάτια του είναι στραμμένα στην Νίνα…. Σ’ αυτήν που για χάρη της χτες τσακώθηκε με την μάνα του , «την μεγάλη κυρία».

Τέλος πάντων , ευτυχώς είναι μαζί τους τώρα και ο γιατρός. Αυτός έχει πάντα έναν τρόπο να ελαφρύνει την ατμόσφαιρα, άλλωστε η Μάσα τον εμπιστεύεται.

Ο Ντόρν, έτσι τον φωνάζουν, είναι ο πιο ενδιαφέρον τύπος! Έχει ένα γιατρικό που ότι και να πάθει ο κανείς το θεραπεύει. Το δίνει συνέχεια στον άλλο κύριο, τον άρρωστο.. …Κινίνο, έτσι το λένε …έτσι τον άκουσα να το λέει. Πρέπει να είναι μαγικό αυτό το κινίνο, θεραπεύει τα πάντα, άραγε αν ποτέ πάθω κ εγώ κάτι θα μου το έδινε;

Χμ! όλα τα ξέρω εγώ… Και ας είμαι μόνο ένας γλάρος…. Πετώ, όπως πετά κάθε κρυφή σκέψη και ανεκπλήρωτη επιθυμία των ανθρώπων….. στον ουρανό.

Γεωργία Σταυρακάκη

 

https://katapacti.gr/on-line-ergastiri-siggrafis-apo-to-theatro-sti-logotehnia/

 

Διηγήματα μέσα από την Καταπactή vol.1

“Λευκά στραγάλια” της Αριστέας Κακουράκη

Το παρακάτω διήγημα γράφτηκε κατά τη διάρκεια του διαδικτυακού εργαστηρίου δημιουργικής γραφής “Από το θέατρο στη λογοτεχνία” με την Ειρήνη Δερμιτζάκη, στο πλαίσιο άσκησης με θέμα «Ύβρις και νέμεσις» εμπνευσμένο από το “Ξαφνικά πέρσι το καλοκαίρι” του Τένεσσι Γουίλιαμς.

Άσπρα στραγάλια

Περνάω πολύ καλά σε αυτό το σπίτι. Ο καθένας έχει το δικό του δωμάτιο.
Δεν έχουμε πολλά πράγματα. Ένα κρεβάτι στρωμένο με άσπρα σεντόνια μόνο, ένα
τραπέζι που το χρησιμοποιούμε για να τρώμε και να γράφουμε. Κάθε μέρα έχουμε
δέκα λεπτά για να γράψουμε σε όποιον θέλουμε και ό,τι θέλουμε. Τα δικά μου
χαρτιά τα δίνω στη κυρία που μου φέρνει το πρωινό μου, δε θυμάμαι το όνομα της.
Μερικά όμως, τα κρύβω μέσα στα βιβλία που μας επιτρέπουν να έχουμε σε μια
βιβλιοθήκη καρφωμένη στο τοίχο με κάτι τεράστιες βίδες. Επικρατεί το άσπρο
παντού. Μερικές φορές με κουράζει και έτσι κλέβω από το κήπο τριφύλλι. Το
αφήνω στο τραπέζι και αμέσως αλλάζει η όψη του δωματίου μου. Δεν μας αφήνουν
να παίρνουμε πράγματα και αφού δεν έχω παράθυρο αναγκάζομαι να το φάω. Η
ντουζιέρα στο μπάνιο είναι αυτόματη. Μόλις πατάω το πόδι μου τρέχει ζεστό νερό
και μόλις το βγάλω σταματάει.
Εχθές με τιμώρησαν. Προσπάθησα λέει να καθαρίσω τις κόκκινες κηλίδες
στα σεντόνια μου με αποτέλεσμα να βρεθούν τυλιγμένα στο λαιμό μου και δεμένα
στο κάγκελο του κρεβατιού. Εγώ προσπάθησα να φτάσω στη πόρτα και έτσι να με
βρουν σε ημιλιπόθυμη κατάσταση στο πάτωμα. Μου έδωσαν εκείνα τα χάπια, που
απαγορεύεται να τα λέμε χάπια, αλλά άσπρα στραγάλια που πρέπει να τα γλύψω
μέχρι να λιώσουν στο στόμα μου, αφήνοντας μια πικρή γεύση στο τέλος και που
όταν τα καταπίνω κοιμάμαι όλη τη μέρα χωρίς να φάω ή να πιω. Μου λένε ότι αυτό
συμβαίνει και στους υπόλοιπους φίλους μου όταν δημιουργούν πρόβλημα. Τους
ρωτάω γιατί είμαι σε αυτό το σπίτι αλλά αποφεύγουν να μου απαντήσουν.
Θυμάμαι συχνά εκείνον, που ξεχνάω το όνομα του. Ειδικά όταν βρισκόμαστε όλοι
μαζί στην αυλή. Στο μυαλό μου, έρχονται εικόνες που την επόμενη στιγμή δε τις
θυμάμαι. Πρέπει να βρω ένα τρόπο να τα γράφω εκείνη τη στιγμή.
Δε περνάω καλά πια. Ήρθε εκείνος στον ύπνο μου με ένα μαχαίρι. Μου
ζήτησε να το καρφώσω στα πόδια του και εγώ το μεσημέρι έκλεψα ένα, το έβαλα
στο εσώρουχο μου. Εκείνος είπε ότι αν τον αγαπώ, να τον λυτρώσω και εγώ άρχισα
να το μπήξω στα πόδια μου, στους μηρούς μου, στις γάμπες μου. Η κυρία του
βραδινού με βρήκε αιμόφυρτη στο κρεβάτι. «Από δω και πέρα θα τρως με
πλαστικά» είπε. Εγώ όμως έπρεπε να τον υπακούσω, να τον υπηρετήσω. Μέχρι που
γνώρισα το Τζον. Δεν ήθελε τίποτα από εμένα, το μόνο που ζητούσε είναι να τον
αφήνω να με αγαπά. Έφευγα τα βράδια, το κορμί μου σπινθήριζε σαν γυμνό
καλώδιο μόλις τον έβλεπα. Χανόταν ο χρόνος, μαζί του και εγώ.
Η κοπέλα που φιλοξενείται στο δωμάτιο 205 προσπάθησε να φύγει χθες από
τη πίσω πόρτα της αυλής. Δεν είδε τα αγκαθωτά συρματοπλέγματα, μου θύμισε
μαχόμενο ταυρομάχο. Τη θάψαμε σήμερα στο εκκλησάκι πίσω στο δάσος.
Τώρα θα σου μιλήσω για μένα που ήμουν ο Τζον, για το Τζον που ήταν εγώ.
Κάθε φορά γινόταν πιο έντονο, εφιαλτικά όμορφο. Τον έβλεπα κάθε βράδυ. Εκείνος
κοιμόταν βαθιά μετά από ένα ουίσκι με στραγάλια που ετοίμασα.

Έτσι είχα χρόνο να αφοσιώνομαι στο Τζον. Μόλις το φεγγάρι μας εγκατέλειπε γυρνούσα στο σπίτι
για να ξαπλώσω ήρεμη μετά από μια ανήσυχη νύχτα. Εκείνος δεν είχε καταλάβει
τίποτα. Δεν είχα τύψεις ούτε ενοχές. Ήξερα πως έπρεπε να φύγω αλλά εκείνος δε
θα με άφηνε. Ο Τζον ερχόταν κάθε βράδυ. Θυμάμαι εκείνον, που ξεχνάω το όνομα
του, να είναι στο διάδρομο έτοιμος να χυμήξει πάνω μου. Εγώ τότε, δε ξέρω πως,
ίσως χωρίς να το θέλω, δε θυμάμαι καλά, νομίζω ήταν ο Τζον εκεί, ενώ εκείνος με
άρπαξε και τότε ο Τζον τον έπιασε απ’ το λαιμό όπως ο Μάικ το Μπιλ σήμερα την
ώρα του μεσημεριανού. Τα μάτια του Μπιλ είχαν πεταχτεί έξω, ένιωθα φόβο, τον
ίδιο με εκείνη τη μέρα, πήδηξα πάνω στο Μάικ δαγκώνοντας το λαιμό του μέχρι
που τα χείλη μου γεύτηκαν αίμα.
Γράφω χωρίς να ξέρω ποια είμαι. Αυτό το άσπρο αρχίζει να με κουράζει.
Ευτυχώς κατάφερα να πάρω μια καρφίτσα και τρύπησα τα δάχτυλα μου γεμίζοντας
το τοίχο με κόκκινες βούλες. Τρώω μόνη μου πια. Η κυρία του φαγητού πέθανε, έτσι
μου είπαν, κάποιος τη δάγκωσε στο λαιμό. Τους έχω πει πως υπάρχει ένα τέρας, δε
μπορώ να το δω αλλά το μυρίζω κάθε νύχτα. Έρχεται έξω απ’ τη πόρτα μου,
γρυλίζει. Ακουμπάω τα σάλια που αφήνει στη χαραμάδα, μυρίζουν ψόφιο ποντίκι.
Δε με πιστεύουν.


Ήρθε εκείνος, έτσι μου είπε, ότι ήταν εκείνος. Μου έφερε μολύβια και ένα
τετράδιο κι ας ήξερε ότι δεν επιτρέπεται. Δε θέλω να ξανάρθει, δε τον ξέρω. Κάποια
στιγμή τον κοίταξα, μου είπε πως αν το κοίταζα θα έβλεπα στα μάτια του τον άντρα
μου αλλά εγώ είδα ένα ξένο. Χτύπησε το κουδούνι κινδύνου. Οι κόκκινες μπάλες
άρχισαν να αναβοσβήνουν σαν τα λαμπάκια του χριστουγεννιάτικου δέντρου.
Μαζεύτηκαν όλοι γύρω μας, είχαμε αρπάξει φωτιά.
Τότε άρχισαν να τον μυρίζουν, να τον χαϊδεύουν, να χορεύουν πάνω του.
Κάποιος τον έκανε παγκάκι, κάθισε πάνω του με φόρα και το έσπασε, κάποιος
άλλος τον έσερνε στο γκαζόν. Άκουγα κραυγές αλλά στα αφτιά μου ηχούσαν σαν
μελωδία. Μου έφεραν τη γλώσσα του, μου ζήτησαν να τη δώσω στο σκύλο που
είχαμε στο κήπο. Μια άλλη φορούσε τα ρούχα του «το κουστούμι πηγαίνει στου
άνδρες» της είπα. Τότε εκείνη μου έδωσε ένα φιλί στο στόμα. Το δέχτηκα με τόση
ευχαρίστηση όσο και εκείνον για βραδινό. Είχαμε μια μικρή γιορτή.
Ήρθαμε σε καινούργιο σπίτι. Το ένα μου χέρι είναι δεμένο στο κάγκελο του
κρεβατιού. Είναι σχεδόν ίδιο με το προηγούμενο μόνο που τώρα δεν έχω
βιβλιοθήκη ούτε ξέρω τους φίλους μου. Θυμάμαι μόνο το Τζον στο διάδρομο με
αίματα που έβγαιναν από μια μεγάλη τρύπα στο κεφάλι. Είδα τα δάχτυλα εκείνου
στο τοίχο, ίσως ήρθε η αστυνομία. Με πήρε μακριά του. Είχα και εγώ αίματα πάνω
μου. Ήθελα να γίνω ένα με το Τζον, τον φίλησα. Η γεύση του σκουριασμένου
σίδερου μου άφησε μια όμορφη γεύση.

Αριστέα Κακουράκη

 

https://katapacti.gr/on-line-ergastiri-siggrafis-apo-to-theatro-sti-logotehnia/

 

 

 

Επισκεφθειτε μας

Λάμπρου Κορομηλά 19, 11745 –  Νέος Κόσμος.

Contact

E: info@katapacti.gr
P: 216 80 96 448

Connect

Privacy Settings
We use cookies to enhance your experience while using our website. If you are using our Services via a browser you can restrict, block or remove cookies through your web browser settings. We also use content and scripts from third parties that may use tracking technologies. You can selectively provide your consent below to allow such third party embeds. For complete information about the cookies we use, data we collect and how we process them, please check our Privacy Policy
Youtube
Consent to display content from Youtube
Vimeo
Consent to display content from Vimeo
Google Maps
Consent to display content from Google