Θεατρική και ψηφιακή ψευδαίσθηση

Η Αιμιλία Καραντζούλη ερευνά την επίδραση της τεχνολογίας στις παραστατικές τέχνες

Τον Ιανουάριο του 1895 στο Grand Café του Παρισιού οι τρομοκρατημένοι θεατές μετακινήθηκαν απότομα από τις θέσεις του προκειμένου να περάσει το τρένο που “ερχόταν” με φόρα κατά πάνω τους. Είναι η μέρα που προβάλλεται η πρώτη ταινία στην ιστορία του κινηματογράφου από τους αδελφούς Lumiere. Η ταινία διαρκούσε μόνο 50 δευτερόλεπτα, η εικόνα του κινούμενου τρένου ήταν ασπρόμαυρη και ο ήχος απουσίαζε. Παρ’ όλα αυτά η γρήγορη κίνηση της ατμομηχανής κατά τη διάρκεια της προβολής και ο τρόπος που ήταν τοποθετημένος ο φακός, έκανε τους θεατές να πεταχτούν έντρομοι από τις θέσεις τους σε μία προσπάθεια “να σωθούν”. Έκτοτε πολλά άλλαξαν, η τεχνολογία εξελίχθηκε ραγδαία, επηρεάζοντας όλες τις εκφάνσεις του ανθρώπινου πολιτισμού. Η κινηματογραφική εμπειρία έγινε ρεαλιστικότερη, ενώ όπως ήταν φυσικό δεν έμεινε ανεπηρέαστος και ο χώρος του θεάτρου.

Φυσικά, η τεχνολογία φαίνεται διαχρονικά να αποτελεί ένα αναπόσπαστο στοιχείο της θεατρικής παράστασης, γεγονός που γίνεται αντιληπτό και από τους ποικίλους όρους που έχουν κατά καιρούς αξιοποιηθεί για την περιγραφή της “σκηνής”, όπως «μηχανισμός», «σύστημα» και «κατασκευή», μέσα από τους οποίους αναδεικνύεται η σχέση παράστασης και τεχνολογίας. Θα μπορούσαμε ακόμα να ανατρέξουμε στην αθηναϊκή σκηνή του 5ου αιώνα π.χ., όπου η τεχνολογία και το ανθρώπινο πεπρωμένο αποκτούν στενούς δεσμούς, με τον Θεό να εμφανίζεται «από μηχανής» δίνοντας τη λύση, ενώ τα τελευταία χρόνια όλο και περισσότερες θεατρικές παραστάσεις αξιοποιούν τις δυνατότητες των νέων τεχνολογιών, προσπαθώντας να κάνουν όσο πιο ρεαλιστική γίνεται τη θεατρική εμπειρία.

Αυτό που φαίνεται να έχει όμως ακόμα περισσότερο ενδιαφέρον είναι η σχέση που αναδύεται ανάμεσα στη θεατρική και ψηφιακή πραγματικότητα, με κοινό άξονά τους την έννοια της ψευδαίσθησης. Ο Diderot μιλώντας για την έννοια της θεατρικής ψευδαίσθησης κάνει λόγο για την «κατά το δυνατόν ακριβέστερη μίμηση μιας πράξης που ο θεατής, αδιάκοπα ψευδόμενος, έχει την εντύπωση ότι παρακολουθεί». Με λίγα λόγια, κατά τη διάρκεια της θεατρικής παράστασης υπάρχει ένα είδος “σιωπηρής συμφωνίας” μεταξύ ηθοποιών και θεατών, κατά την οποία αμφότεροι συναινούν πως θα παραστήσουν και θα εκλάβουν ως αληθινό, κάτι που εξαρχής γνωρίζουν πως δεν είναι παρά μια ψευδαίσθηση. Για όσο χρόνο όμως διαρκεί η θεατρική παράσταση, παράλληλα διαρκεί και αυτή η “θεατρική σύμβαση”, η σιωπηρή δηλαδή αποδοχή της “θεατρικής ψευδαίσθησης”.

Κάτι παρόμοιο θα μπορούσαμε να πούμε πως συμβαίνει και στα ψηφιακά περιβάλλοντα της Εικονικής Πραγματικότητας, όπου ο θεατής παρ’ όλο που γνωρίζει πώς ό,τι διαδραματίζεται μπροστά του δεν είναι αληθινό, αντιδρά αντανακλαστικά σαν αυτό να συμβαίνει στην πραγματικότητα. Ωστόσο, αν και η τεχνολογία μπορεί να διαδραματίσει έναν σπουδαίο ρόλο στη δημιουργία ενός όσο το δυνατόν πιο ρεαλιστικού βιώματος, δεν είναι σε θέση σε καμία περίπτωση να συγκριθεί ή πολύ περισσότερο να αντικαταστήσει αυτή τη μοναδικότητα της θεατρικής εμπειρίας και αυτό γιατί το θέατρο εκτός των άλλων είναι μια ζωντανή διαδικασία που διαμορφώνεται μέσα από τη ζωντανή σχέση ηθοποιών και θεατών. Γι’ αυτό και καμία παράσταση δεν μπορεί να είναι ίδια, όσες φορές κι αν παιχτεί. Από την άλλη, η τεχνολογία δεν φαίνεται να επηρεάζει μόνο την παραγωγή των θεατρικών παραστάσεων. Καθώς οι δυνατότητες των τεχνολογικών επιτευγμάτων κατακλύζουν τη ζωή μας, μεταβάλλουν παράλληλα τον τρόπο πρόσληψης ερεθισμάτων. Ως αποτέλεσμα, διαμορφώνεται ένα κοινό που όλο και περισσότερο αναζητά στις θεατρικές παραστάσεις την “ψηφιακή εμπειρία”, καθώς αυτή αποτελεί μέρος της πραγματικότητας του και η πραγματικότητα του είναι αυτή που θα διαμορφώσει ως ένα βαθμό το θεατρικό συμβάν. 

Είτε θεατρική είτε ψηφιακή η έννοια της ψευδαίσθησης αποτελεί ουσιαστικά μια πτυχή του ευρύτερου προβληματισμού αναφορικά με τη σχέση της υπόκειμενικής συνείδησης με την αντικειμενικότητα του κόσμου, θέμα που φαίνεται να έχει απασχολήσει κατά καιρούς διαφορετικούς επιστημονικούς τομείς όπως η Νευροφυσιολογία, η Οντολογία, η Γνωσιολογία, η Ψυχολογία και η Κοινωνιολογία. Σε μια πιο φιλοσοφική προσέγγιση, θα μπορούσαμε να αμφισβητήσουμε ακόμα και την αντικειμενικότητα του κόσμου που μας περιβάλλει. Άλλωστε, όπως ο Albert Einstein είχε σημειώσει «η διάκριση μεταξύ παρελθόντος, παρόντος και μέλλοντος είναι μόνο μια σταθερή και επίμονη ψευδαίσθηση».

*Η Αιμιλία Καραντζούλη είναι θεατρολόγος και ερασιτέχνης ηθοποιός.

 

 

Ήξερες ότι: Στις πρεμιέρες ευχόμαστε… σκατά!

Το “Ήξερες ότι:” δίνει τις απαντήσεις σε όλες τις πιθανές ερωτήσεις που έχεις γύρω από τον κόσμο του θεάτρου, τους όρους και τις ειδικότητές του!

Σε μία ώρα έχει πρεμιέρα ηθοποιός, φίλος σου αγαπημένος, στην καινούρια παράσταση που παίζει. Θες να του στείλεις ένα μήνυμα για να του δώσεις κουράγιο, αλλά και να μην τον ενοχλήσεις στην προετοιμασία του. Μην κάνεις το λάθος και του γράψεις “καλή επιτυχία”. Είναι γρουσουζιά! Η ενδεδειγμένη ευχή σύμφωνα με το παραδοσιακό θεατρικό Savoir Vivre  είναι “Σκατά“!!!

Πότε ακριβώς δόθηκε για πρώτη φορά αυτή η … αρκετά πρωτότυπη ευχή δεν είναι γνωστό. Είναι γνωστό όμως ότι ειπώθηκε στη Γαλλία (Merde) και σίγουρα θα πρέπει να ήταν πριν εμφανιστούν και χρησιμοποιηθούν ευρέως τα αυτοκίνητα. Το γιατί είναι απλό:

Όταν είχε πρεμιέρα μια θεατρική παράσταση στο Παρίσι, έξω από το θέατρο συγκεντρωνόταν ένας μεγάλος αριθμός από άμαξες με άλογα που μετέφεραν τους θεατές. Παρέμεναν έξω από το θέατρο για όσο διαρκούσε η παράσταση.

Την εποχή που συζητάμε, οι θεατές δεν ήταν τόσο ευγενικοί όσο στις μέρες μας, οπότε αν δεν τους άρεσε η παράσταση αποχωρούσαν κατά τη διάρκειά της και πήγαιναν κάπου αλλού να συνεχίσουν τη βραδιά τους. Κάθονταν μέχρι τέλους μόνο αν τους άρεσε. Στη δεύτερη περίπτωση λοιπόν που τα άλογα περίμεναν μέχρι το τέλος, ήταν λογικό να κάνουν την ανάγκη τους. Το αποτέλεσμα ήταν ο χώρος μετά την αποχώρηση των θεατών να είναι γεμάτος από κοπριά!

Αν είχε λίγη κοπριά, αυτό ήταν ένδειξη ότι η παράσταση δεν ήταν πολύ επιτυχημένη. Αν είχε πολλή σήμαινε… Θρίαμβος!

Τι καλύτερο λοιπόν, αν είσαι ηθοποιός, από το να σου ευχηθούν να γεμίσει το θέατρο που παίζεις… “Σκατά”!

 

 

 

 

 

Γνώρισε τη βιβλιοθήκη του Εθνικού θεάτρου



Στο ισόγειο του θεάτρου Ρεξ, με είσοδο από το πίσω μέρος του, στεγάζεται ίσως το πιο χρήσιμο και φιλικό μέρος για όσους ασχολούνται με το θέατρο!

Ηθοποιός ή σκηνοθέτης, σκηνογράφος ή ενδυματολόγος, μουσικός ή συγγραφέας, επαγγελματίας ή ερασιτέχνης, όλοι κάποια στιγμή έχουν χρειαστεί τις υπηρεσίες μιας καλά ενημερωμένης βιβλιοθήκης. Αν εκτός από άπειρα θεατρικά έργα και βιβλία για το θέατρο, στη βιβλιοθήκη ανακαλύψεις και ένα τεράστιο αρχείο οπτικοακουστικού υλικού παραστάσεων που έχει συγκεντρωθεί προσεκτικά εδώ και πολλά πολλά χρόνια, τότε σίγουρα βρίσκεσαι στη βιβλιοθήκη του Εθνικού Θεάτρου, στη Φειδίου 5, στο πίσω μέρος του θεάτρου “Ρεξ”!

Πραγματικά το αρχείο που βρίσκεται εκεί είναι τεράστιο, ειδικά από θεατρικά έργα. Αρκεί μόνο να σκεφτούμε ότι υπάρχουν κείμενα από όλες τις παραστάσεις που έχουν ανέβει στο Εθνικό, από την ίδρυση του έως και σήμερα. Το προσωπικό είναι πάρα πολύ ευγενικό, εξυπηρετικό αλλά και πολύ ενημερωμένο. Είτε τηλεφωνικά, είτε περνώντας από εκεί, ζητάς το βιβλίο που χρειάζεσαι και μπορείς να το μελετήσεις εκεί στο μικρό και ζεστό αναγνωστήριο που διαθέτει ο χώρος ή να το πάρεις μαζί σου για κάποιες ώρες και να το επιστρέψεις αργότερα. Εκτός από κείμενα, μπορείς να χρησιμοποιήσεις τον υπολογιστή του χώρου, έτσι ώστε να παρακολουθήσεις βιντεοσκοπημένες παραστάσεις από το 1995 έως και σήμερα, αλλά και πλούσιο φωτογραφικό υλικό παραστάσεων, σκηνικών, κοστουμιών κλπ…

Συγκεκριμένα στη βιβλιοθήκη του Εθνικού μπορείς να βρεις:

  • Ξενόγλωσσα και ελληνικά βιβλία για το θέατρο.
  • Ξενόγλωσσα και ελληνικά βιβλία και εγκυκλοπαίδειες γενικού περιεχομένου. 
  • Παλιά βιβλία και σπάνιες εκδόσεις. 
  • Ξενόγλωσσες και ελληνικές σειρές λογοτεχνικών και θεατρικών περιοδικών. 
  • Προγράμματα από όλες τις παραστάσεις του Εθνικού Θεάτρου από το 1932 ως σήμερα. 
  • Προγράμματα από διάφορες άλλες εκδηλώσεις και συνεργασίες του Εθνικού Θεάτρου. 
  • Ανέκδοτα ελληνικά θεατρικά έργα και ανέκδοτες μεταφράσεις θεατρικών έργων. 
  • Ειδικούς καταλόγους και κείμενα για την ιστορία, τους συντελεστές και το ρεπερτόριο του Εθνικού Θεάτρου. 
  • Αντίγραφα των θεατρικών έργων που έχουν παιχθεί από τις σκηνές του Εθνικού Θεάτρου. 
  • Παρτιτούρες από τη μουσική ορισμένων έργων που παίχθηκαν στο Εθνικό Θέατρο. 
  • Κριτικές και αποκόμματα τύπου από όλες τις παραστάσεις του Εθνικού Θεάτρου στην Ελλάδα και το Εξωτερικό. 
  • Ντοσιέ με φωτογραφίες- πορτρέτα ηθοποιών και βιογραφικά σημειώματα. 
  • Βιντεοσκοπήσεις θεατρικών παραστάσεων του Εθνικού Θεάτρου (από το 1995 και εφεξής.) 
  • Ειδικό αρχείο φωτογραφιών. 

Επίσης στη βιβλιοθήκη υπάρχουν αρχεία παλιών ηχογραφήσεων, μουσικής, σκηνογραφικών σχεδίων, μακετών, φροντιστηριακών ειδών, κοστουμιών καθώς και ένα εξαιρετικά πλούσιο φωτογραφικό αρχείο. 

Info

Βιβλιοθήκη Εθνικού Θεάτρου

Φειδίου 5 (πίσω από Ρεξ)

Ώρες λειτουργίας: Καθημερινά 8:00 – 16:00

Τηλέφωνο επικοινωνίας: 210-3820525

 

 

Ήξερες ότι: Ο σκηνοθέτης σαν ειδικότητα εμφανίστηκε μόλις τον 19ο αιώνα



 Το “Ήξερες ότι:” δίνει τις απαντήσεις σε όλες τις πιθανές ερωτήσεις που έχεις γύρω από τον κόσμο του θεάτρου, τους όρους και τις ειδικότητές του!

Η έννοια της σκηνοθεσίας είναι πολύ πρόσφατη. Η λέξη απαντάται για πρώτη φορά σε κείμενα μόλις το 1820. Εκείνη ακριβώς την εποχή ο σκηνοθέτης γίνεται επισήμως ο υπεύθυνος για τη διάταξη της παράστασης.  Μέχρι τότε ο διευθυντής του θεάτρου ή ο πρωταγωνιστής επιφορτιζόταν με την ευθύνη να τη διαμορφώσει σύμφωνα με την προϋπάρχουσα φόρμα.

Πριν από το 1820 με τον όρο σκηνοθεσία εννοούσαν την στοιχειώδη τεχνική τοποθέτησης των υποκριτών στη σκηνή. Στο ευρύ κοινό επικρατεί ακόμα η αντίληψη για τον σκηνοθέτη, ότι η μοναδική του ευθύνη είναι απλώς να ρυθμίζει τις κινήσεις των ηθοποιών και τους φωτισμούς.

Η ανάγκη του να αναλάβει κάποιος τη σκηνοθεσία προέκυψε από το γεγονός ότι τον 19ο αιώνα, το θέατρο άρχισε να βγαίνει από τα βασιλικά ανάκτορα και να παρουσιάζεται σε πλατείες και δημόσιους χώρους. Αυτό σήμαινε ότι πια άρχισε να απευθύνεται σε πιο ευρύ και ανομοιογενές κοινό. Ήταν αναγκαίο λοιπόν κάποιος να αναλάβει να βρει τους τρόπους να περάσει τα μηνύματα του εκάστοτε έργου με τρόπο ταυτόχρονα καλλιτεχνικό αλλά και αντιληπτό από όλους, ανεξαρτήτως κοινωνικού επιπέδου και μόρφωσης.

Ο σκηνοθέτης επίσης είναι ο υπεύθυνος να συντονίσει τις διάφορες συνιστώσες της παράστασης που οφείλονται στην παρέμβαση πολλών και διαφορετικών καλλιτεχνικών ειδικοτήτων (συγγραφέας, σκηνογράφος, ενδυματολόγος, μουσικός, κλπ) για τη δημιουργία μιας παράστασης. Πρέπει να σχηματίσει ένα πλήρες οργανικό σύστημα, μια δομή, όπου κάθε στοιχείο ενσωματώνεται στο σύνολο, χωρίς να αφήνεται τίποτα στην τύχη.

Μπορούμε να πούμε ότι η εμφάνιση του σκηνοθέτη στην εξέλιξη του θεάτρου εκφράζει μια νέα στάση απέναντι στο δραματικό κείμενο: Για πολύ καιρό το κείμενο θεωρούνταν κλειστή περιοχή, όπου δεν υπάρχει παρά μόνο μία δυνατή ερμηνεία, η οποία πρέπει να αποκαλυφθεί. Σήμερα, αντίθετα, θεωρείται ότι το κείμενο απευθύνει μια πρόσκληση να αναζητηθούν οι πολλαπλές σημασίες του, ακόμα και οι αντιφάσεις του. Προσφέρεται δηλαδή σε νέες ερμηνείες. Ο σκηνοθέτης πια παίζει έναν θεμελιακό ρόλο: την απαραίτητη διαμεσολάβηση  ανάμεσα στο κείμενο και την παράσταση.

Κλείνοντας, πρέπει να πούμε ότι παρά το γεγονός ότι ο σκηνοθέτης είναι ακρογωνιαίος λίθος της παράστασης, ο ηθοποιός παραμένει, και έτσι πρέπει, καλλιτέχνης – δημιουργός. Αυτό σημαίνει ότι δέχεται τα πλαίσια και την οπτική που δίνει ο σκηνοθέτης και του δίνεται ο χώρος να το εκφράσει με τον καλλιτεχνικό τρόπο που προτείνει ο ίδιος και όχι να του επιβάλλεται κάποιος τρόπος.

 

*Για το άρθρο αυτό χρησιμοποιήθηκαν αποσπάσματα από το “Λεξικό του θεάτρου” του Patrice Pavis σε μετάφραση Αγνής Στρουμπούλη

 

 

“On stage” musical theater – open workshop στην Καταπactή

Ένα σεμινάριο για τους ερασιτέχνες λάτρεις του musical που δεν έχουν τίποτα να φοβηθούν και τολμούν να το ζήσουν!

    Χορεύετε αλλά θέλετε μαζί να παίξετε και θέατρο; Παίζετε θέατρο αλλά νομίζετε ότι δεν τραγουδάτε; Τραγουδάτε αλλά σιγά μην χορεύετε; Για όλους εσάς, για όλους τους πιθανούς συνδυασμούς σας, αλλά και για τους λάτρεις του musical. Αυτό είναι Το Σεμινάριό σας!
Γιατί το μουσικό θέατρο είναι και τα τρία μαζί!
Ένα σεμινάριο για τους ερασιτέχνες λάτρεις του musical που δεν έχουν τίποτα να φοβηθούν και τολμούν να το ζήσουν!

16 ώρες, 2 Σαββατοκύριακα, ένα σεμινάριο.

*Διδασκαλία: Κατερίνα Δούμα (Χορός), Παναγιώτης Κραμπής (Μουσική),
Στέλλα Κωνσταντάτου (Θέατρο)

Πρόγραμμα:

 Σάββατο 30/3
10:00 – 11:15 Θέατρο
11:20 – 12:35 Χορός
12:40- 13:55 Τραγούδι
Κυριακή 31/3
10:00 – 11:00 Χορός
11:00 – 12:00 Τραγούδι
12:00 -13:00 Θέατρο
13:00 – 14:00 Performing
Σάββατο 6/4
10:00 – 11:15 Θέατρο
11:20 – 12:35 Χορός
12:40- 13:55 Τραγούδι
Κυριακή 7/4
10:00 – 11:00 Θέατρο – Χορός
11:00 – 12:00 Θέατρο – Τραγούδι
12:00 -13:00 Χορός – Τραγούδι
13:00 – 14:00 Performing

Σύνολο ωρών: 16

Χώρος διεξαγωγής Καταπactή – Εργαστήρι Θεάτρου (Λάμπρου Κορομηλά 19, 11745 – Νέος Κόσμος, www.katapacti.gr)

Κόστος εργαστηρίου 90 ευρώ +ΦΠΑ

Δηλώσεις συμμετοχής ως Τρίτη 27/3

Παρακαλούμε πολύ συμπληρώστε την αίτηση στο: https://goo.gl/forms/LAEQAHT0oR6XqIqD2

Για οποιαδήποτε πληροφορία επικοινωνήστε μαζί μας στο
6970635976 ή στο onstagemusical@gmail.com

Περιορισμένος αριθμός θέσεων.

Θα βιντεοσκοπηθεί μέρος του σεμιναρίου για λόγους αρχείου και προώθησης.

* Κατερίνα Δούμα (χορός)
Η Κατερίνα Δούμα βρίσκεται ενεργά στο χώρο των παραστατικών τεχνών από το 2000 μέσα από όλες τις εκπαιδευτικές βαθμίδες μάθησης. Συνεργάζεται με ιδιωτικά και δημόσια εκπαιδευτήρια, σχολές χορού, οργανισμούς και εταιρίες παραγωγής ως χορογράφος και καλλιτεχνική επιμελήτρια. Διασκευάζει στα Ελληνικά έργα ρεπερτορίου (Grease, High School Musical κ.α.) Έχει χορογραφήσει εθελοντικά σε σεμινάρια με στόχο την ανεύρεση νέων ταλέντων και την εκπαίδευση επιλεγμένων καλλιτεχνικών ομάδων.
Ορισμένες δουλειές ρεπερτορίου είναι Mary Poppins, West Side Story, Chorus Line, Chicago, Hairspray, Phantom of the Opera, Singing in the rain, Anything goes κ.α.
Έχει σπουδές στο σύστημα ISTD στα είδη tap, modern, jazz, latin και Masterclasses από τη σχολή Jacobs Pillow σχετικά με τη χορογραφία και την ερμηνεία στο μουσικό θέατρο. Τα περισσότερα πτυχία της κρίνονται ως highly recomended. Το 2010 ίδρυσε το On Stage Musical Theater και πραγματοποιεί σεμινάρια και εκπαιδευτικά προγράμματα εξειδικευμένα στο μουσικό θέατρο. Μέσα από αυτό έχει προετοιμάσει καλλιτέχνες για τα πανεπιστήμια του Ηνωμένου Βασιλείου και έχει καταφέρει την εισαγωγή τους με πολύ καλές κριτικές. (Bird, Chichester) Από τα προγράμματα αυτά έχουν επίσης αποφοιτήσει αρκετοί ερμηνευτές που εργάζονται στο εγχώριο μουσικό θέατρο.(Evita, Sweet Charity, Mamma Mia, Sound of Music κ.α.)

Στέλλα Κωνσταντάτου (θέατρο)
Η Στέλλα είναι απόφοιτος του θεατρικού εργαστηρίου «Βασίλης Διαμαντόπουλος» και την Ανώτερης δραματικής σχολής «Βεάκη». Έχει κάνει σεμινάρια υποκριτικής σε
Ελλάδα και Γαλλιά (Ecole Florent, Theatre of the oppressed, European dramatherapy, Θέατρο της σιωπής κα), χορού (musical studio Kay Holden, tango, African dance κα),μονωδίας (Βαρβάρα Γκαβάκου). Παίζει πιάνο και κρουστά. Από το 1995 εργάζεται ως ηθοποιός στο θέατρο, σε ΔΗΠΕΘΕ και στην Αθήνα στοελεύθερο θέατρο (ενδεικτικά: Χειμωνιάτικο Παραμύθι, Οι Δουβλινέζοι, Μάνα κουράγιο, Παράπλευρες απώλειες κα). Έχει συμμετάσχει σε ταινίες και τηλεοπτικές σειρές (ενδεικτικά: Αλλεμάγια, Κόκκινο Φεγγάρι, Μαύρος ωκεανός κα). Από το 2003 είναι δασκάλα θεάτρου σε όλες τις βαθμίδες εκπαίδευσης στην τυπική και μη τυπική εκπαίδευση και σε ενήλικες (ενδεικτικά: Comenius multilateral, school partnership, ομάδα Θεατροσβουρίσματα, Δήμος ΕλληνικούΑργυρούπολης, Ευρωπαϊκό Πρότυπο κ.α.). Από το 2010 σκηνοθετεί επαγγελματικές και ερασιτεχνικές παραστάσεις. (ενδεικτικά: Χανσελ και Γκρέτελ, Ο πεπονοκέφαλος και το διαμάντι του, Έγκλημα στο Νείλο, Το Κύμα, Οι κυρίες της αυλής κ.α.)

Παναγιώτης Κραμπής (μουσική)
Ο Παναγιώτης Κραμπής δραστηριοποιείται ως πιανίστας, συνδημιουργός και εθελοντής σε φεστιβάλ, σεμινάρια και masterclasses, μουσικές, θεατρικές, χορευτικές και εκπαιδευτικές παραστάσεις στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Ειδικεύεται στη συνοδεία τραγουδιστών και κλασικών οργάνων και το ρεπερτόριό του εκτείνεται από την μπαρόκ μέχρι τη μοντέρνα μουσική και τη σύγχρονη ελληνική δημιουργία. Έχει Bachelor of Arts στη Μουσική και τη Φιλοσοφία από το Deree College, δίπλωμα στο κλασικό πιάνο και πτυχίο αρμονίας.
Παρακολουθεί μαθήματα αντίστιξης και συνοδείας κλασικού τραγουδιού και έχει
λάβει μέρος σε σεμινάρια ερμηνείας και τεχνικής του κλασικού πιάνου, αρμονίας στο
πιάνο, καθώς και ανάλυσης και ρεπερτορίου της μουσικής του 20ου και 21ου αιώνα.
Διδάσκει πιάνο και θεωρητικά στο Ωδείο Μουσικής Πράξης και σε σεμινάρια στην
Αθήνα.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Επισκεφθειτε μας

Λάμπρου Κορομηλά 19, 11745 –  Νέος Κόσμος.

Contact

E: info@katapacti.gr
P: 216 80 96 448

Connect

Privacy Settings
We use cookies to enhance your experience while using our website. If you are using our Services via a browser you can restrict, block or remove cookies through your web browser settings. We also use content and scripts from third parties that may use tracking technologies. You can selectively provide your consent below to allow such third party embeds. For complete information about the cookies we use, data we collect and how we process them, please check our Privacy Policy
Youtube
Consent to display content from Youtube
Vimeo
Consent to display content from Vimeo
Google Maps
Consent to display content from Google