Οι παράξενοι άνθρωποι που ονομάζουμε πρόσφυγες

Το άρθρο προέκυψε από την έρευνα που διεξήγαν οι μαθητές του τμήματος υποκριτικής ερασιτεχνικού θεάτρου, στα πλαίσια της προετοιμασίας της μικρού μήκους ταινίας “Κλειδωμένες πατρίδες”: Δέσποινα Αμπεριάδου, Μαριλένα Γιαννακίτσα, Ανδρέας Δημητρέλης, Δανάη Κωνσταντέλλου, Πάνος Λασπάς, Γιώτα Σταυράκου, Νατάσα Στραβοράβδη. Επιμέλεια άρθρου: Μαριλένα Γιαννακίτσα.

   

Ως ερασιτέχνες ηθοποιοί, αλλά ηθοποιοί, η κοινωνία είναι κάτι που μας αφορά, μας επηρεάζει, έχουμε χρέος να την ακούμε, και μέσα από την τέχνη μας να απαντάμε ,με τον δικό μας τρόπο στα ερωτήματά της.

Στα πλαίσια της προετοιμασίας μας λοιπόν για την ταινία,  γεννήθηκε η ανάγκη να ερευνήσουμε το θέμα «προσφυγικό στην Ελλάδα». Να ρίξουμε έστω και κάποιες αχτίδες φωτός στην μαζική άγνοια και ημιμάθεια που πλαισιώνει αυτό το τόσο επίπονο θέμα. Στο άρθρο που διαβάζετε, παραθέτουμε αυτά που ανακαλύψαμε μέσα από αυτή την έρευνα.

 

Πότε ένας άνθρωπος θεωρείται πρόσφυγας;

Πρόσφυγας θεωρείται ο άνθρωπος που αναγκάζεται να εγκαταλείψει τη χώρα του διασχίζοντας διεθνή σύνορα λόγω πολέμου, συγκρούσεων , διώξεων, παραβίαση ανθρωπίνων δικαιωμάτων ακόμα και εξαιτίας της έλλειψης τροφής και φαρμάκων,

Είναι συνηθισμένοι άνθρωποι που ζουν σε ασυνήθιστες, μη φυσιολογικές συνθήκες. Δεν έχουν άλλη επιλογή από το να εγκαταλείψουν τη χώρα τους και να αναζητήσουν ασφάλεια σε κάποια άλλη χώρα.ΟΚ1 Αυτό σημαίνει ότι αφήνουν τα πάντα πίσω τους και έρχονται αντιμέτωποι με τις πιο δύσκολες αποφάσεις που πρέπει να πάρουν.

Ο δρόμος για την ασφάλεια είναι μακρύς και με κινδύνους. Συνήθως φεύγουν μόνο με τα ρούχα που φορούν αφήνοντας πίσω τη ζωή τους, τα σπίτια τους, πολλές φορές τις οικογένειες τους, κουβαλώντας όμως πολλά ψυχικά τραύματα.

Η διεθνής νομοθεσία προστατεύει τους πρόσφυγες. Οι χώρες υποδοχής έχουν υποχρέωση να παρέχουν ασφαλή διαμονή, σωματική ασφάλεια και να δίνουν τη βασική ανθρωπιστική βοήθεια που δικαιούται κάθε πρόσφυγας. Οι χώρες υποδοχής έχουν νομική υποχρέωση να επιτρέπουν στους πρόσφυγες να ζητήσουν προστασία.

Οι πρόσφυγες έχουν δικαίωμα στην ελεύθερη σκέψη, στην ελεύθερη έκφραση, στην ελεύθερη μετακίνηση, στην εργασία, στην εκπαίδευση , δικαίωμα να έχουν πρόσβαση στις δομές υγείας. Μπορούν να εργαστούν, να πάνε σχολείο , να μάθουν την γλώσσα της χώρας ακόμα και να πάρουν την ιθαγένεια( με μία χρονοβόρα και αυστηρή διαδικασία).

Απαγορεύονται τα βασανιστήρια και ο σωματικός εξευτελισμός. Όπως ισχύει για κάθε άνθρωπο.

Ένας άνθρωπος παύει να θεωρείται πρόσφυγας μόνο αν γυρίσει στη χώρα του ή αν ενταχθεί με επιτυχία στη χώρα υποδοχής του και καταφέρει να χτίσει τη ζωή του από την αρχή.

 

 

Από πού και γιατί έρχονται οι πρόσφυγες στη χώρα μας. Γιατί επιλέγουν τη χώρα μας.

Όσον αφορά τη δεύτερη φάση του προσφυγικού-μεταναστευτικού κύματος στη χώρα μας ( από το 2015 και μετά), η πλειοψηφία των προσφύγων είναι από τη Συρία, λόγω του εμφυλίου πολέμου που μαστίζει τη χώρα. Η είσοδός τους στη χώρα γίνεται από τα παράλια της Τουρκίας. 

Άλλες χώρες από τις οποίες προέρχονται οι πρόσφυγες είναι:

Αφγανιστάν : η χώρα βρίσκεται σε πολιτική αστάθεια και σε διαδοχικές πολεμικές συγκρούσεις από το 1970. Πολλές γεωγραφικές περιοχές ελέγχονται από τους Ταλιμπάν στους οποίους ασκεί μεγάλη επιρροή η Αλ Κάιντα

Ιράκ: Βρίσκεται σε εμπόλεμη κατάσταση από το 2003.

Σομαλία: Μϊα από τις φτωχότερες χώρες του κόσμου με πλήρη απουσία κράτους δικαίου. Τα εδάφη της ελέγχονται από παραστρατιωτικές, βίαιες ομάδες

Ερυθραία: Χώρα στην οποία η στρατιωτική θητεία είναι απεριόριστη και υποχρεωτική με εκτεταμένες παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Η χώρα μας αποτελεί σταθμό μεταναστών και προσφύγων λόγω της γεωγραφικής της θέσης, με χερσαία και θαλάσσια σύνορα που την καθιστούν σταυροδρόμι τριών ηπείρων. Επίσης είναι η πιο εύκολα προσβάσιμη χώρα από την εμπόλεμη ζώνη της Μέσης Ανατολής. Η γεωγραφία μας λοιπόν, σε συνδυασμό με την εκβιαστική πολιτική της Τουρκίας ενθαρρύνουν την είσοδο προσφύγων από το 2015.

Πώς ήρθαν οι πρόσφυγες από τη Συρία  στη χώρα μας;

Οι Σύριοι πρόσφυγες έρχονται κυρίως από την πόλη Ιντλίμπ της Συρίας. Από εκεί ξεκινούν ένα οδοιπορικό μέχρι τη Σμύρνη της Τουρκίας. Το κέντρο διακίνησης βρίσκεται στο Μπασμανέ, κοντά στον σιδηροδρομικό σταθμό της πόλης. Εκεί οι πρόσφυγες χωρίζονται σε ομάδες των 50 ατόμων και μένουν σε σκηνές. Όσοι έχουν την οικονομική δυνατότητα μένουν σε ξενοδοχεία μέχρι τη μεταφορά τους στα ελληνικά χωρικά ύδατα.΄

Η κύρια «βάση» της διακίνησης των προσφύγων βρίσκεται στο Τσεσμέ. Σύμφωνα με δημοσιεύσεις της ειδησεογραφικής ιστοσελίδας “Çeşme haber”, με αποκαλυπτικές φωτογραφίες την περίοδο έναρξης του έντονου προσφυγικού κύματος, οι διακινητές «εργάζονταν» και προετοίμαζαν το ταξίδι του τρόμου για τους ανθρώπους που ήθελαν να έρθουν στην Ελλάδα σε 24ωρη βάση χωρίς καμία επίσημη αρχή να παρεμβαίνει ή να προσπαθεί να εμποδίσει τη δραστηριότητα.

Πηγή: iefimerida.gr – https://www.iefimerida.gr/news/234542/etsi-ginetai-i-metafora-prosfygon-apo-tin-toyrkia-15-ekat-eyro-tin-imera-vgazoyn-oi

Φουσκωτές βάρκες ξεκινούν ανά 15 με 20 λεπτά. Ο διακινητής επιλέγει κάποιον από τους πρόσφυγες να αναλάβει τον ρόλο του πλοηγού. Η «εκπαίδευση» του για τον χειρισμό του «σκάφους» διαρκεί ένα εξαιρετικά σύντομο χρονικό διάστημα….Οι βάρκες τις πιο πολλές φορές στοιβάζονται με αριθμό μεταφερόμενων πολύ μεγαλύτερο από τον προβλεπόμενο…

Οι μνήμες μας από τα ναυάγια και τους ανθρώπους που πνίγηκαν στην προσπάθεια τους να πατήσουν ευρωπαϊκό έδαφος είναι ανεξίτηλες.  Κανείς δεν θα ξεχάσει τα παιδικά κορμάκια που κοιμήθηκαν για πάντα στις θάλασσες και τις ακτές των νησιών μας και της θάλασσάς μας.

Πού μένουν όσοι πρόσφυγες καταφέρουν να έρθουν στην Ελλάδα;

Κατόπιν αποφάσεως της Συνόδου Κορυφής της Ε.Ε το 2016, οι πρόσφυγες που φτάνουν στην Ελλάδα και στην Ιταλία θα μένουν στα hotspot ή αλλιώς  Κέντρα Διαπίστευσης και Υποδοχής Προσφύγων. Τα κέντρα αυτά λειτουργούν με την αρωγή των ευρωπαϊκών αρχών και συγκεκριμένα της Ευρωπαϊκής Υπηρεσίας Ασύλου, της Frontex και της Europol. Σύμφωνα με την συγκεκριμένη απόφαση η Ευρωπαϊκή Επιτροπή συνδράμει για την απόκτηση  απαραίτητων τεχνολογικών  και οικονομικών πόρων.

Τα μέρη στα οποία έχουν λειτουργήσει ή λειτουργούν Κέντρα Φιλοξενίας στην Ελλάδα από το 2016 είναι:

Καστελόριζο, Κως, Λέρος, Σάμος , Χίος, Λέσβος, Πειραιάς, Αθήνα: Ελαιώνας-Ελληνικό-Σχιστό, Λαμία, Τέμπη, Σκοτίνα Πιερίας, Διαβατά Θεσσαλονίκης, Καβάλα , Καλαμπάκα, Δεσκάτη Γρεβενών, Κοζάνη, Κλειδί Ημαθίας, Ειδομένη-Πολύκαστρο

Σκοπός των κέντρων αυτών είναι η προσωρινή διαμονή των προσφύγων μέχρι να γίνει η καταγραφή τους και η άμεση παροχή ασύλου σε όσους το δικαιούνται προκειμένου να μετεγκατασταθούν σε άλλες χώρες της Ε.Ε.

Ποιες είναι οι συνθήκες διαβίωσης στα κέντρα φιλοξενίας;

Αυτή την ερώτηση λίγοι τολμούν να την κάνουν και ακόμη λιγότεροι να την απαντήσουν. 

Η απάντηση είναι απλή. Οι συνθήκες διαβίωσης των προσφύγων στα περισσότερα κέντρα φιλοξενίας είναι απάνθρωπες και προσβάλλουν την ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Και αυτό είναι αδιαμφισβήτητο.

Οι πρόσφυγες διαμένουν είτε σε προκατασκευασμένους οικίσκους διαμονής είτε σε σκηνές. Δεν υπάρχει τρεχούμενο νερό και το ρεύμα κόβεται για πολλές ώρες. Επίσης τις βραδινές ώρες δεν υπάρχει φωτισμός. Στις σκηνές ειδικά, η κατάσταση είναι χειρότερη καθώς συχνά πλημμυρίζουν από τις βροχές.

Όσον αφορά τις συνθήκες υγιεινής, αρκεί να αναφέρουμε ότι οι τουαλέτες είναι κοινόχρηστες και ο αριθμός τους δυσανάλογος με τον αριθμό των ανθρώπων που φιλοξενούνται το οποίο σε συνδυασμό με τις προβληματικές αποχετεύσεις κάνουν την κατάσταση χειρότερη.

Δεν τηρούνται οι βασικοί κανόνες διατροφής, η ποιότητα είναι κακή, η ποσότητα ανεπαρκής με απουσία τροφών από σημαντικές διατροφικές ομάδες όπως γαλακτοκομικά και κόκκινο κρέας. Οι διαμένοντες καλύπτουν τις πιο πολλές φορές με δικά τους έξοδα αυτές τις ελλείψεις, αν έχουν φυσικά τη δυνατότητα. Δεν τους επιτρέπεται να παρασκευάσουν μόνοι τους το φαγητό τους.

Διάφορες ΜΚΟ παρέχουν ένα φάσμα υπηρεσιών ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης , αλλά συνήθως υπάρχει ένας στρατιωτικός γιατρός για εκατοντάδες ή χιλιάδες άτομα χωρίς παραϊατρικό προσωπικό.

 Ένα από τα πιο σημαντικά προβλήματα των διαμενόντων σε κέντρα φιλοξενίας είναι η ασφάλειά τους. Ενώ η είσοδος και η έξοδος από τα camp γίνεται κατόπιν ελέγχου, στο εσωτερικό τους η φύλαξη είναι ανεπαρκής.  Το γεγονός αυτό, σε συνδυασμό με τον κακό φωτισμό δημιουργεί ανασφάλεια ειδικά στις γυναίκες οι οποίες πέφτουν συχνά θύματα σεξουαλικής κακοποίησης. Οι μνήμες από την πρόσφατη σοκαριστική είδηση για την σεξουαλική κακοποίηση του τρίχρονου παιδιού στη Μόρια ν.2 , το Καρά Τεπέ, είναι νωπές.

Η πρόσβαση στη νομική βοήθεια (νομικές πληροφορίες για το άσυλο, ειδικές υπηρεσίες για προστασία γυναικών και παιδιών) παρέχεται σχεδόν αποκλειστικά από ΜΚΟ ενώ η παρουσία της Ύπατης Αρμοστείας είναι συνεχής σε όλα τα κέντρα φιλοξενίας.

Οι συνθήκες διαβίωσης σε συνδυασμό με τα τραύματα που κουβαλούν αυτοί οι άνθρωποι έχει επιβαρύνει πολύ την ψυχολογική τους κατάσταση. Έρευνες έχουν δείξει ότι η απουσία προσωπικού χώρου, η ανασφάλεια , η σωματική και ψυχική ταλαιπωρία έχει οδηγήσει πολλούς νεαρούς και έφηβους πρόσφυγες στην καθημερινή κατανάλωση αλκοόλ και χρήση ναρκωτικών ουσιών. Το πιο θλιβερό και τρομακτικό είναι ότι 1 στους 4 πρόσφυγες που ζουν σε camp σκέφτεται την αυτοκτονία.

Πριν λίγες ημέρες κυκλοφόρησαν στο διαδίκτυο φωτογραφίες από το Καρά Τεπέ, το προσωρινό camp που στήθηκε στην Λέσβο μετά την καταστροφή της Μόρια το οποίο αποτελείται μόνο από σκηνές. Το Καρά Τεπέ πνιγμένο στη λάσπη και στο νερό, με τους ανθρώπους που ζουν μέσα σε αυτό αφημένους στο έλεος της σιωπής και της αδιαφορίας, να προσπαθούν να επιβιώσουν και να σώσουν την αξιοπρέπεια τους. Είναι άραγε άδικος ο χαρακτηρισμός των συγκεκριμένων δομών ως «σύγχρονα στρατόπεδα συγκέντρωσης» ;

Ίσως, μία από τις αιτίες αυτής της κατάστασης να είναι το γεγονός ότι στην Ευρωπαϊκή Ένωση υπήρξε απόφαση μόνο για την δημιουργία των χώρων αυτών χωρίς να συνοδεύεται από κάποια νομικά κείμενα που να προβλέπουν διατάξεις για τις συνθήκες διαβίωσης στα κέντρα φιλοξενίας.

Μόνο ο ΟΗΕ σε κάποια κείμενά του και συγκεκριμένα στον τομέα του που σχετίζεται με τους πρόσφυγες «Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους πρόσφυγες» ή  UNCHR συμπεριλαμβάνει κάποιες διατάξεις με τη μορφή συστάσεων για τις συνθήκες διαβίωσης.Τα μέτρα που προτάσσει, τα οποία περιλαμβάνουν κάποιες γενικές οδηγίες για τις συνθήκες διαβίωσης και ορίζουν συνυπεύθυνους τις τοπικές αρχές και κυβερνήσεις, ορίζουν και συγκεκριμένες οργανωτικές διαστάσεις όπως για παράδειγμα τον αριθμό των ατόμων που μπορούν να ζήσουν ανα οικοδομικό τετράγωνο ή των αριθμό των ντουζ και αποχωρητηρίων που αντιστοιχούν σε συγκεκριμένο αριθμό ανθρώπων.

Οι συστάσεις αυτές δεν τηρούνται. Και δεν είναι γνωστό ποιος ελέγχει αν τηρούνται και δεν λογοδοτεί κανείς σε κανέναν για την μη τήρηση τους.

Ποιες ΜΚΟ σχετίζονται και πώς σχετίζονται με το προσφυγικό ;

 Σκοπός μιας Μη Κυβερνητικής Οργάνωσης (ΜΚΟ) είναι να παρέχει ανθρωπιστική βοήθεια ( εν προκειμένω στους πρόσφυγες) χωρίς να επηρεάζονται από πολιτικές σκοπιμότητες. Λέγονται μη κυβερνητικές για να είναι ανεξάρτητες , ακηδεμόνευτες και αταλάντευτες στο ανθρωπιστικό τους έργο.

 Υπάρχει μεγάλη ασάφεια από τη μεριά των ελληνικών κυβερνήσεων σχετικά με το πλαίσιο λειτουργίας των ΜΚΟ στο συγκεκριμένο θέμα και για το ποιες αρμοδιότητες έχουν και πως οριοθετούνται οι πρωτοβουλίες που μπορούν να πάρουν.

Ένα μεγάλο μέρος των κονδυλίων για τη διαχείριση της προσφυγικής κρίσης διατίθεται κατευθείαν από την Ε.Ε. στις ΜΚΟ που δρουν στην Ελλάδα. Πολλές όμως ΜΚΟ δεν χρηματοδοτούνται από αυτούς τους πόρους αλλά κυρίως από ιδιώτες.το θέμα της χρηματοδότησης των ΜΚΟ καλύπτεται και αυτό από πέπλο ασάφειας και διεγείρει πολλά ερωτήματα.

Αναφέρουμε ενδεικτικά τις μορφές ανθρωπιστικής βοήθειας που παρέχουν οι ΜΚΟ στους πρόσφυγες.

  1. Νομική βοήθεια για την αίτηση ασύλου
  2. Εξασφάλιση προστασίας και στέγης σε πρόσφυγες
  3. Ασφαλείς ζώνες για ασυνόδευτα ανήλικα
  4. Εξασφάλιση πρωτοβάθμιας ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης
  5. Ένταξη προσφύγων και μεταναστών σε συνεργασία με δήμους
  6. Εκπαίδευση παιδιών αλλά και ενηλίκων
  7. Εξασφάλιση της μη παραβίασης των ανθρώπινων δικαιωμάτων
  8. Παροχή ψυχολογικής υποστήριξης.

 

Παρόλο που η δράση τους σε πολλές περιπτώσεις έχει υποκαταστήσει το κενό του κράτους και είναι εξαιρετικά σημαντική, δεν είναι λίγοι αυτοί που αμφισβητούν τον ρόλο πολλών οργανώσεων κυρίως στο κατά πόσο λειτουργούν ανεξάρτητα από πολιτικές σκοπιμότητες. Κυκλοφορουν αρκετά δημοσιεύματα που τις κατηγορούν ευθέως για παρεμπόδιση της διαδικασίας παροχής ασύλου , ότι δεν ακολουθούν τις νόμιμες διαδικασίες για την καταγραφή τους στο μητρώο των ΜΚΟ όπως προβλέπεται και ότι δεν ελέγχεται από κανέναν ο τρόπος με τον οποίο διαχειρίζονται τα κονδύλια τα οποία λαμβάνουν, όσες λαμβάνουν.

Επίλογος

Τα ερωτήματα αυτά που προσπαθήσαμε να απαντήσουμε παραπάνω, μετά από ομαδική δουλειά για τη συλλογή πληροφοριών, έγινε με τον πιο απλό και κατανοητό τρόπο που θα μπορούσαμε. Όσο προχωράει η προετοιμασία μας για την παρουσίαση των μονολόγων , τόσο φορτιζόμαστε συναισθηματικά γιατί η προσέγγιση μας είναι καθαρά ανθρώπινη.

Οι ανησυχίες και οι φόβοι του μέσου Έλληνα πολίτη για τις πολυάριθμες και ανεξέλεγκτες εισροές προσφύγων είναι εύλογες. Θα έπρεπε όμως να ανησυχούμε και να αντιμαχόμαστε τις ΑΙΤΙΕΣ που έχουν προκαλέσει εκατομμύρια προσφύγων τα τελευταία χρόνια. Οικονομικά συμφέροντα, γεωπολιτικά συμφέροντα, ο πόλεμος κατά της τρομοκρατίας και η συντήρηση της πολεμικής βιομηχανίας.

Το μοίρασμα της γης και των ψυχών που ζουν και αναπνέουν πάνω της οδηγεί σε ολέθριες συνέπειες. Πρέπει να κρατάμε πάντα στο μυαλό μας ότι έχουμε να κάνουμε με ανθρώπους και έτσι οφείλουμε να τους αντιμετωπίζουμε. Έχουμε την προσφυγιά στο αίμα μας και στη συλλογική μας μνήμη,οφείλουμε να δείξουμε ανθρωπιά.

Πώς μπορούμε να σιωπούμε και να ανεχόμαστε να ζουν άνθρωποι και μικρά παιδιά μέσα σε μια κόλαση, στα εδάφη της χώρας μας; Πώς;

 

“Κλειδωμένες πατρίδες” – η ταινία

Παρακάτω μπορείτε να δείτε την μικρού μήκους ταινίας μας. Η προετοιμασία της από τους μαθητές, στάθηκε η αφορμή για την έρευνά μας πάνω στο προσφυγικό θέμα της χώρας μας.

Νέα τμήματα υποκριτικής ερασιτεχνικού θεάτρου 2020-2021

Το εργαστήρι θεάτρου Καταπactή ανοίγει της πύλες του για νέες εγγραφές!

Το εργαστήρι θεάτρου Καταπactή, συνεχίζει τη δημιουργική του πορεία με τη δημιουργία δύο νέων τμημάτων υποκριτικής ερασιτεχνικού θεάτρου που θα διδάξουν ο Σωτήρης Δούβρης και η Χρυσούλα Παπαδοπούλου. 

Read More

Η μεθοδολογία της υποκριτικής – web seminar

Μαθήματα υποκριτικής από το διαδίκτυο γίνεται;

Αν θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς η απάντηση είναι όχι. Αυτό δεν σημαίνει όμως ότι δεν υπάρχουν πολλά που μπορούν να διδαχθούν και να βοηθήσουν οποιονδήποτε ασχολείται με το θέατρο να βρει έναν τρόπο να προσεγγίζει κάθε έργο και κάθε ρόλο. Άλλωστε, σεμινάριο υποκριτικής δεν σημαίνει  παράσταση. Σημαίνει μετάδοση εμπειρίας, τεχνικής και τρόπου σκέψης. Οι συμμετέχοντες παρακολουθούν έναν δομημένο τρόπο σκέψης που έχει σαν στόχο να δώσει τα εφόδια στους συμμετέχοντες, έτσι ώστε να μπορούν να δημιουργήσουν έναν θεατρικό χαρακτήρα χρησιμοποιώντας τις πληροφορίες που τους δίνει ο συγγραφέας μέσα από το κείμενό του και τη φαντασία τους που θα κάνει την απόδοση του ρόλου τους ιδιαίτερη και ξεχωριστή.

Πρόκειται, στην ουσία, για υποκριτική ανάλυση του έργου και όχι θεατρολογική, στην οποία θα προσπαθούσαμε να ανιχνεύσουμε τις προθέσεις του συγγραφέα και τα κρυφά μηνύματά του. Προσπαθούμε να κάνουμε ανάλυση από την πλευρά του ηθοποιού έτσι ώστε να ανακαλύψουμε τις δράσεις που κρύβονται κάτω από τις λέξεις, εξετάζοντας 2 δίπολα:  ΡΟΛΟΣ – ΕΡΓΟ, ΕΓΩ – Ο ΡΟΛΟΣ.

Κατά τη διάρκεια του σεμιναρίου θα ασχοληθούμε με τις εξής ενότητες:

  • Τι προσπαθεί να καταφέρει ο χαρακτήρας επί σκηνής και γιατί;
  • Με ποιον τρόπο προσπαθεί να το επιτύχει;
  • Με ποιον τρόπο θα χρησιμοποιήσω τον λόγο μου για να επιτύχω αυτό που θέλω;
  • Πως θα χρησιμοποιήσω το σώμα μου;
  • Ποια τα κοινά μου σημεία με τον χαρακτήρα και ποιες οι διαφορές μου;
  • Πως θα προσαρμόσω τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά μου για τον ρόλο που ερμηνεύω;
  • Ρυθμός απόκρισης, ρυθμός εκφοράς λόγου, παύση
  • Ρυθμός κίνησης και συναισθηματική κατάσταση

Μετά την παρακολούθηση του σεμιναρίου, οι συμμετέχοντες θα είναι σε θέση να προσεγγίσουν έναν θεατρικό χαρακτήρα από το μηδέν, με μοναδικό εφόδιο τον ίδιο τους τον εαυτό, το μυαλό και την φαντασία τους.

Απευθύνεται σε όσους ασχολούνται με το θέατρο από οποιοδήποτε πόστο, επαγγελματικά είτε ερασιτεχνικά.

*Κατά τη διάρκεια των μαθημάτων θα δουλευτούν σκηνές από τον “Γυάλινο κόσμο” του Τεννεσσή Ουίλλιαμς.

Info

  • Από 11 Σεπτεμβρίου 2020 και κάθε Τετάρτη και Παρασκευή έως 2/9/2020
  • Το σύνολο των διδακτικών ωρών είναι 21 (7 τρίωρα)
  • Κόστος συμμετοχής 120€ (συμπεριλαμβανομένου ΦΠΑ)
  • Πληροφορίες – δηλώσεις συμμετοχής: 2168096448 – info@katapacti.gr
  • Διοργάνωση: Εργαστήρι θεάτρου Καταπactή (Κορομηλά 19 – Ν. Κόσμος), www.katapacti.gr
  • Το σεμινάριο θα πραγματοποιηθεί μέσα από την εφαρμογή Zoom

Σύντομο βιογραφικό Σωτήρη Δούβρη

Γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Πάτρα το 1982. Από το 2005 μέχρι και σήμερα βρίσκεται στην Αθήνα κάνοντας το επάγγελμα που ήθελε από τα εφηβικά του χρόνια, αυτό του ηθοποιού. Ασχολείται ακόμα με την μεταγλώττιση και φλερτάρει με την σκηνοθεσία και τη συγγραφή. Τελευταίες του θεατρικές δουλειές είναι: «12 ένορκοι» στο θέατρο Αλκμήνη, σε σκηνοθεσία Κωνσταντίνας Νικολαΐδη, «Όλη η Βίβλος (λέμε τώρα)» σε σκηνοθεσία Αθανασίας Καραγιαννοπούλου, «Interview» σε σκηνοθεσία Χρήστου Θάνου και άλλες, ενώ έχει πάρει μέρος και σε πολλές τηλεοπτικές σειρές όπως «Γυναίκα χωρίς όνομα» «Η Επιστροφή», «Πέτα τη φριτέζα», «Το Νησί», «Μαύρα Μεσάνυχτα», «Οι Ιστορίες του Αστυνόμου Μπέκα» και άλλες.

 Από το 2013 έχει ιδρύσει το “Εργαστήρι Ερασιτεχνικού θεάτρου με τον Σωτήρη Δούβρη”, μετεξέλιξη του οποίου είναι η Καταπactή. Για το εργαστήρι έχει διδάξει και σκηνοθετήσει τα έργα «Κοίτα τους» του Μάριου Ποντίκα, «Δεσποινίς Τζούλια» του Αουγκούστ Στριντμπεργκ, «Σεμινάριο Βλακείας» του Σάκη Σερέφα, «Ποιος ανακάλυψε την Αμερική» της Χρύσας Σπηλιώτη, «Οι Ηλίθιοι» του Νηλ Σάιμον, «Η Διαθήκη» του Μάριου Ποντίκα, «Ματωμένος Γάμος» του Λόρκα, «Ντέστινυ» του Άκη Δήμου, «Αγαπητέ Θεέ» Σμιτ, «Παντρολογήματα» του Γκόγκολ, Μπλανς Ντυμπουά» βασισμένο στο ‘Λεωφορείο ο Πόθος’ του Ουίλλιαμς. Έχει διδάξει σεμινάριο στα μέλη της ερασιτεχνικής θεατρικής ομάδας Πάτρας ‘Υποκριτές’ με τίτλο ‘Προσέγγιση θεατρικού χαρακτήρα σε στάδια’. Έχει σκηνοθετήσει, συγγράψει και συνθέσει κείμενα για τη συμμετοχή της θεατρικής ομάδας Πάτρας «Υποκριτές» στο πανελλήνιο φεστιβάλ ερασιτεχνικών θιάσων ‘Μώμος ο Πατρεύς (2012)’, το σατυρικό δεκάλεπτο ‘Καμία Σχέση’, που τιμήθηκε με έπαινο πρωτότυπου θεατρικού κειμένου και με τα βραβεία 1ου ανδρικού και 1ου γυναικείου ρόλου. Έχει σκηνοθετήσει το ‘Μίλα μου σαν τη βροχή κι άσε με ν’ ακούω’ στον πολυχώρο ‘Obi Uptown’ και το ‘Δωμάτιο 101’ στο θέατρο ‘Ειλισσός’ και στο θέατρο ‘Λιθογραφείον’.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Διηγήματα μέσα από την Καταπactή vol.3

“Πρόσκληση στο νησί” της Σεβαστής Κωνσταντινίδου

Το παρακάτω διήγημα γράφτηκε κατά τη διάρκεια του διαδικτυακού εργαστηρίου δημιουργικής γραφής “Από το θέατρο στη λογοτεχνία” με την Ειρήνη Δερμιτζάκη, στα πλαίσια άσκησης βασισμένης στην “Εβραία” του Μ. Μπρεχτ με θέμα: “Δεν αναγνωρίζω πια αυτόν τον κόσμο”.

Πρόσκληση στο νησί

Στάθηκε απέναντι από το μαγαζί. Περίμενε να φύγουν κι οι τελευταίοι πελάτες. Τότε, με το καπέλο στο χέρι άνοιξε την πόρτα. Δεν ήθελε να έρθει. Κλήρο ρίξανε και του έλαχε αυτουνού. Τον εκτιμούσε τον κυρ-Γιώργη. Όχι μόνο γιατί ήταν ο καλύτερος ράφτης της περιοχής. Ήταν φιλήσυχος άνθρωπος, προσφυγόπουλο ήρθε εδώ μα είχε προλάβει κι είχε μάθει να ράβει φράγκικα ρούχα στην Πόλη. Και κουτσός να ήσουνα, το ρούχο του κυρ-Γιώργη έκρυβε κάθε ατέλεια.

«Καλώς τον χωροφύλακα», άκουσε τον τεχνίτη να λέει. Αυτός γυρνώντας το καπέλο στα χέρια με παύσεις κάθε τρεις και λίγο κατάφερε σε κάποια στιγμή επιτέλους να φέρει σε πέρας την αποστολή του. Τα μάτια του κοιτούσαν ακόμη το πάτωμα, χαμηλωμένα σταθερά στα κίτρινα σανίδια όταν άκουσε τον κυρ-Γιώργη να ρωτάει: «Μα από πού κι ως πού εγώ στη Μακρόνησο; Ούτε η μάνα μου δεν ξέρει τι πιστεύω, πώς ήρθε τέτοια λίστα;»

«Δεν ξέρω, κυρ-Γιώργη. Να, ο γραμματέας την παρέλαβε. Ο πεθερός του ξαδέρφου σου, του Γεράσιμου. Έμπιστο άτομο».

«Μάλιστα, έκανε ο κυρ-Γιώργης. Μάλιστα. Μεθαύριο, λοιπόν. Ξημερώματα. Κι η γυναίκα μου γιατί να έρθει μαζί μου; Εμείς δικαιώματα δε δώσαμε ποτές».

«Τι να σου πω, κυρ-Γιώργη. Τι να σου πω», έλεγε και ξανάλεγε ο χωροφύλακας.

Βράδυ κανονίστηκαν οι λεπτομέρειες στο σπίτι. Γυναίκα και άνδρας θα έφευγαν. Ευτυχώς που ζούσε κι η μάνα του. Αυτή θα κρατούσε τα τέσσερα παιδιά. Στη διαδρομή σκεφτόταν ξανά και ξανά τα γεγονότα.

«Μα εγώ δεν έδωσα σε κανέναν πάτημα. Είναι και το ραφείο, βλέπεις, ρε γυναίκα. Δεν ήθελα να χαρακτηριστώ. Να πεις για τον Γεράσιμο, ναι, δε θα μου έκανε εντύπωση. Μόλις προχθές, πάλι έλεγε για απεργίες και κυνηγητά που έπαιξαν με την αστυνομία στη Σαλονίκη.»

«Γιώργη, έκανε η γυναίκα του…»

Αυτός σταμάτησε να μιλάει και την κοίταξε λίγο παραπάνω. Σαν να άνοιξε το βλέμμα του, σαν να ξεθάμπωσε ένα τζάμι θολό.

«Αυτό είναι, Γιώργη, αυτό…»

«Λες να… »

«Ναι, Γιώργη. Το  ξέρεις κι εσύ ότι αυτό έγινε. Τι Γεώργιος Αποστολίδης, τι Γεράσιμος Αποστολίδης… Απλά πράγματα, μια καλή γόμα κι όλα μέλι γάλα»

«Α, ρε Θεέ! Δεν τον αναγνωρίζω αυτόν τον κόσμο πια. Μέρα με τη μέρα γίνεται χειρότερος!» ψιθύρισε ο Γιώργης κι ήταν έτοιμος να βάλει τα κλάματα, όπως τότε μικρό παλληκαράκι που γράπωνε το χέρι της μάνας του στη σκάλα του πλοίου κι έριχνε τις τελευταίες ματιές στην Πόλη την αγαπημένη.

Έξι μήνες έμεινε στο νησί. Βράδυ γύρισε στο κεφαλοχώρι. Το πρωί ενώ σκούπιζε το μαγαζί, μια σκιά έπεσε μπροστά στην ανοικτή πόρτα. Σήκωσε το κεφάλι.

«Πες μου ότι δεν ήξερες τίποτα», είπε. «Δεν ήξερα τίποτα, ξάδερφε», απάντησε ο άλλος και έσκυψε το κεφάλι. «Έλα, κερνάω καφέ», είπε ο Γιώργης.

Ο πεθερός πλήρωσε μόνος το κρίμα του. Δεν τόλμησε να ξαναπεράσει την πόρτα του καλύτερου ράφτη της περιοχής. Αναγκάστηκε να ράβει δευτεροκλασάτα ρούχα και να φαίνεται κάθε ατέλεια στο πλαδαρό κορμί του. Τι να κάνεις. Κάποια, όχι όλα, πληρώνονται τελικά και σε αυτή τη ζωή!

Σεβαστή Κωνσταντινίδου

 

https://katapacti.gr/on-line-ergastiri-siggrafis-apo-to-theatro-sti-logotehnia/

 

Διηγήματα μέσα από την Καταπactή vol.2

“Ένας Γλάρος” της Γεωργίας Σταυρακάκη

Το παρακάτω διήγημα γράφτηκε κατά τη διάρκεια του διαδικτυακού εργαστηρίου δημιουργικής γραφής “Από το θέατρο στη λογοτεχνία” με την Ειρήνη Δερμιτζάκη, στα πλαίσια άσκησης βασισμένης στο “Γλάρο” του Α. Τσέχοφ με θέμα: “Ένας γλάρος πετάει πάνω από το σπίτι της Αρκάντινα και μας διηγείται όσα βλέπει”.

Ένας Γλάρος

Ύπαιθρος… δεξιά στο βάθος το σπίτι με την μεγάλη βεράντα. Αριστερά η λίμνη με τον φλογερό ήλιο να αντανακλάται στο νερό.

Είναι μεσημέρι, πετώ στον ουρανό ψάχνοντας μια σκιά. Δεν θα πετάξω προς το σπίτι… Φοβάμαι τους ανθρώπους, είναι απρόβλεπτοι. Θα ξεκουραστώ στην γέρικη φλαμουριά.

Ορίστε ! κάθονται στο παγκάκι η μεγάλη κυρία, εκείνο το θλιμμένο κορίτσι και ένας καλοστεκούμενος κύριος, ο γιατρός νομίζω ότι είναι.

Εντάξει, δεν κινδυνεύω από αυτούς νομίζω… Έπειτα θα κάνω ησυχία, ούτε που θα με καταλάβουν.

Να την πάλι την κυρία Αρκάντινα, δεν αντέχει να μην είναι το επίκεντρο της προσοχής, ακόμα κ αυτό το ζεστό μεσημέρι, αντί να απολαύσει το παιχνίδισμα του ήλιου, το κελαΐδισμα των πουλιών, τη μυρωδιά των λουλουδιών, καυχιέται για όσα έχει καταφέρει στη ζωή της σ’ αυτήν τη μικρή με τα θλιμμένα μάτια, τη Μάσα.

Αλλά πάλι… μήπως βιάστηκα να την κρίνω; Και αν προσπαθεί να την ταρακουνήσει; Και αν είναι ο τρόπος της να την ενθαρρύνει να βγει από την μιζέρια της; Είναι σκληρό βέβαια να σου πετάει κάποιος την αλήθεια απότομα και κατάμουτρα , αλλά  μπορεί η Μάσα να χρειάζεται αυτό ακριβώς για να «ξυπνήσει» .

Η αλήθεια είναι πως τούτο το κορίτσι, όσες φορές το έχω δει , είναι πάντα λυπημένο…

Ξέρω την αιτία. Την άκουσα χτες να λέει στον γιατρό  πως αγαπά εκείνον,,, Τον Κωνσταντίν… εκείνον που την κοιτά αλλά δεν την βλέπει, γιατί τα μάτια του είναι στραμμένα στην Νίνα…. Σ’ αυτήν που για χάρη της χτες τσακώθηκε με την μάνα του , «την μεγάλη κυρία».

Τέλος πάντων , ευτυχώς είναι μαζί τους τώρα και ο γιατρός. Αυτός έχει πάντα έναν τρόπο να ελαφρύνει την ατμόσφαιρα, άλλωστε η Μάσα τον εμπιστεύεται.

Ο Ντόρν, έτσι τον φωνάζουν, είναι ο πιο ενδιαφέρον τύπος! Έχει ένα γιατρικό που ότι και να πάθει ο κανείς το θεραπεύει. Το δίνει συνέχεια στον άλλο κύριο, τον άρρωστο.. …Κινίνο, έτσι το λένε …έτσι τον άκουσα να το λέει. Πρέπει να είναι μαγικό αυτό το κινίνο, θεραπεύει τα πάντα, άραγε αν ποτέ πάθω κ εγώ κάτι θα μου το έδινε;

Χμ! όλα τα ξέρω εγώ… Και ας είμαι μόνο ένας γλάρος…. Πετώ, όπως πετά κάθε κρυφή σκέψη και ανεκπλήρωτη επιθυμία των ανθρώπων….. στον ουρανό.

Γεωργία Σταυρακάκη

 

https://katapacti.gr/on-line-ergastiri-siggrafis-apo-to-theatro-sti-logotehnia/

 

Διηγήματα μέσα από την Καταπactή vol.1

“Λευκά στραγάλια” της Αριστέας Κακουράκη

Το παρακάτω διήγημα γράφτηκε κατά τη διάρκεια του διαδικτυακού εργαστηρίου δημιουργικής γραφής “Από το θέατρο στη λογοτεχνία” με την Ειρήνη Δερμιτζάκη, στο πλαίσιο άσκησης με θέμα «Ύβρις και νέμεσις» εμπνευσμένο από το “Ξαφνικά πέρσι το καλοκαίρι” του Τένεσσι Γουίλιαμς.

Άσπρα στραγάλια

Περνάω πολύ καλά σε αυτό το σπίτι. Ο καθένας έχει το δικό του δωμάτιο.
Δεν έχουμε πολλά πράγματα. Ένα κρεβάτι στρωμένο με άσπρα σεντόνια μόνο, ένα
τραπέζι που το χρησιμοποιούμε για να τρώμε και να γράφουμε. Κάθε μέρα έχουμε
δέκα λεπτά για να γράψουμε σε όποιον θέλουμε και ό,τι θέλουμε. Τα δικά μου
χαρτιά τα δίνω στη κυρία που μου φέρνει το πρωινό μου, δε θυμάμαι το όνομα της.
Μερικά όμως, τα κρύβω μέσα στα βιβλία που μας επιτρέπουν να έχουμε σε μια
βιβλιοθήκη καρφωμένη στο τοίχο με κάτι τεράστιες βίδες. Επικρατεί το άσπρο
παντού. Μερικές φορές με κουράζει και έτσι κλέβω από το κήπο τριφύλλι. Το
αφήνω στο τραπέζι και αμέσως αλλάζει η όψη του δωματίου μου. Δεν μας αφήνουν
να παίρνουμε πράγματα και αφού δεν έχω παράθυρο αναγκάζομαι να το φάω. Η
ντουζιέρα στο μπάνιο είναι αυτόματη. Μόλις πατάω το πόδι μου τρέχει ζεστό νερό
και μόλις το βγάλω σταματάει.
Εχθές με τιμώρησαν. Προσπάθησα λέει να καθαρίσω τις κόκκινες κηλίδες
στα σεντόνια μου με αποτέλεσμα να βρεθούν τυλιγμένα στο λαιμό μου και δεμένα
στο κάγκελο του κρεβατιού. Εγώ προσπάθησα να φτάσω στη πόρτα και έτσι να με
βρουν σε ημιλιπόθυμη κατάσταση στο πάτωμα. Μου έδωσαν εκείνα τα χάπια, που
απαγορεύεται να τα λέμε χάπια, αλλά άσπρα στραγάλια που πρέπει να τα γλύψω
μέχρι να λιώσουν στο στόμα μου, αφήνοντας μια πικρή γεύση στο τέλος και που
όταν τα καταπίνω κοιμάμαι όλη τη μέρα χωρίς να φάω ή να πιω. Μου λένε ότι αυτό
συμβαίνει και στους υπόλοιπους φίλους μου όταν δημιουργούν πρόβλημα. Τους
ρωτάω γιατί είμαι σε αυτό το σπίτι αλλά αποφεύγουν να μου απαντήσουν.
Θυμάμαι συχνά εκείνον, που ξεχνάω το όνομα του. Ειδικά όταν βρισκόμαστε όλοι
μαζί στην αυλή. Στο μυαλό μου, έρχονται εικόνες που την επόμενη στιγμή δε τις
θυμάμαι. Πρέπει να βρω ένα τρόπο να τα γράφω εκείνη τη στιγμή.
Δε περνάω καλά πια. Ήρθε εκείνος στον ύπνο μου με ένα μαχαίρι. Μου
ζήτησε να το καρφώσω στα πόδια του και εγώ το μεσημέρι έκλεψα ένα, το έβαλα
στο εσώρουχο μου. Εκείνος είπε ότι αν τον αγαπώ, να τον λυτρώσω και εγώ άρχισα
να το μπήξω στα πόδια μου, στους μηρούς μου, στις γάμπες μου. Η κυρία του
βραδινού με βρήκε αιμόφυρτη στο κρεβάτι. «Από δω και πέρα θα τρως με
πλαστικά» είπε. Εγώ όμως έπρεπε να τον υπακούσω, να τον υπηρετήσω. Μέχρι που
γνώρισα το Τζον. Δεν ήθελε τίποτα από εμένα, το μόνο που ζητούσε είναι να τον
αφήνω να με αγαπά. Έφευγα τα βράδια, το κορμί μου σπινθήριζε σαν γυμνό
καλώδιο μόλις τον έβλεπα. Χανόταν ο χρόνος, μαζί του και εγώ.
Η κοπέλα που φιλοξενείται στο δωμάτιο 205 προσπάθησε να φύγει χθες από
τη πίσω πόρτα της αυλής. Δεν είδε τα αγκαθωτά συρματοπλέγματα, μου θύμισε
μαχόμενο ταυρομάχο. Τη θάψαμε σήμερα στο εκκλησάκι πίσω στο δάσος.
Τώρα θα σου μιλήσω για μένα που ήμουν ο Τζον, για το Τζον που ήταν εγώ.
Κάθε φορά γινόταν πιο έντονο, εφιαλτικά όμορφο. Τον έβλεπα κάθε βράδυ. Εκείνος
κοιμόταν βαθιά μετά από ένα ουίσκι με στραγάλια που ετοίμασα.

Έτσι είχα χρόνο να αφοσιώνομαι στο Τζον. Μόλις το φεγγάρι μας εγκατέλειπε γυρνούσα στο σπίτι
για να ξαπλώσω ήρεμη μετά από μια ανήσυχη νύχτα. Εκείνος δεν είχε καταλάβει
τίποτα. Δεν είχα τύψεις ούτε ενοχές. Ήξερα πως έπρεπε να φύγω αλλά εκείνος δε
θα με άφηνε. Ο Τζον ερχόταν κάθε βράδυ. Θυμάμαι εκείνον, που ξεχνάω το όνομα
του, να είναι στο διάδρομο έτοιμος να χυμήξει πάνω μου. Εγώ τότε, δε ξέρω πως,
ίσως χωρίς να το θέλω, δε θυμάμαι καλά, νομίζω ήταν ο Τζον εκεί, ενώ εκείνος με
άρπαξε και τότε ο Τζον τον έπιασε απ’ το λαιμό όπως ο Μάικ το Μπιλ σήμερα την
ώρα του μεσημεριανού. Τα μάτια του Μπιλ είχαν πεταχτεί έξω, ένιωθα φόβο, τον
ίδιο με εκείνη τη μέρα, πήδηξα πάνω στο Μάικ δαγκώνοντας το λαιμό του μέχρι
που τα χείλη μου γεύτηκαν αίμα.
Γράφω χωρίς να ξέρω ποια είμαι. Αυτό το άσπρο αρχίζει να με κουράζει.
Ευτυχώς κατάφερα να πάρω μια καρφίτσα και τρύπησα τα δάχτυλα μου γεμίζοντας
το τοίχο με κόκκινες βούλες. Τρώω μόνη μου πια. Η κυρία του φαγητού πέθανε, έτσι
μου είπαν, κάποιος τη δάγκωσε στο λαιμό. Τους έχω πει πως υπάρχει ένα τέρας, δε
μπορώ να το δω αλλά το μυρίζω κάθε νύχτα. Έρχεται έξω απ’ τη πόρτα μου,
γρυλίζει. Ακουμπάω τα σάλια που αφήνει στη χαραμάδα, μυρίζουν ψόφιο ποντίκι.
Δε με πιστεύουν.


Ήρθε εκείνος, έτσι μου είπε, ότι ήταν εκείνος. Μου έφερε μολύβια και ένα
τετράδιο κι ας ήξερε ότι δεν επιτρέπεται. Δε θέλω να ξανάρθει, δε τον ξέρω. Κάποια
στιγμή τον κοίταξα, μου είπε πως αν το κοίταζα θα έβλεπα στα μάτια του τον άντρα
μου αλλά εγώ είδα ένα ξένο. Χτύπησε το κουδούνι κινδύνου. Οι κόκκινες μπάλες
άρχισαν να αναβοσβήνουν σαν τα λαμπάκια του χριστουγεννιάτικου δέντρου.
Μαζεύτηκαν όλοι γύρω μας, είχαμε αρπάξει φωτιά.
Τότε άρχισαν να τον μυρίζουν, να τον χαϊδεύουν, να χορεύουν πάνω του.
Κάποιος τον έκανε παγκάκι, κάθισε πάνω του με φόρα και το έσπασε, κάποιος
άλλος τον έσερνε στο γκαζόν. Άκουγα κραυγές αλλά στα αφτιά μου ηχούσαν σαν
μελωδία. Μου έφεραν τη γλώσσα του, μου ζήτησαν να τη δώσω στο σκύλο που
είχαμε στο κήπο. Μια άλλη φορούσε τα ρούχα του «το κουστούμι πηγαίνει στου
άνδρες» της είπα. Τότε εκείνη μου έδωσε ένα φιλί στο στόμα. Το δέχτηκα με τόση
ευχαρίστηση όσο και εκείνον για βραδινό. Είχαμε μια μικρή γιορτή.
Ήρθαμε σε καινούργιο σπίτι. Το ένα μου χέρι είναι δεμένο στο κάγκελο του
κρεβατιού. Είναι σχεδόν ίδιο με το προηγούμενο μόνο που τώρα δεν έχω
βιβλιοθήκη ούτε ξέρω τους φίλους μου. Θυμάμαι μόνο το Τζον στο διάδρομο με
αίματα που έβγαιναν από μια μεγάλη τρύπα στο κεφάλι. Είδα τα δάχτυλα εκείνου
στο τοίχο, ίσως ήρθε η αστυνομία. Με πήρε μακριά του. Είχα και εγώ αίματα πάνω
μου. Ήθελα να γίνω ένα με το Τζον, τον φίλησα. Η γεύση του σκουριασμένου
σίδερου μου άφησε μια όμορφη γεύση.

Αριστέα Κακουράκη

 

https://katapacti.gr/on-line-ergastiri-siggrafis-apo-to-theatro-sti-logotehnia/

 

“Λέξεις στο χαρτί – ρόλος στη σκηνή”

Πρακτικό σεμινάριο υποκριτικής με τον Σωτήρη Δούβρη

Ο Σωτήρης Δούβρης, βασιζόμενος στην πολυετή εμπειρία του τόσο στο θέατρο όσο και στην τηλεόραση, στήνει ένα σεμινάριο θεωρητικό και πρακτικό ταυτόχρονα. Στην ουσία πρόκειται για μια εισήγηση σε μια μέθοδο προσέγγισης ρόλου που στηρίζεται στην αντιπαραβολή των στοιχείων του χαρακτήρα του ηθοποιού με τον ρόλο που ερμηνεύει.

Μέσα από μια σειρά 8 μαθημάτων, ο συμμετέχων παρακολουθεί έναν θεατρικό χαρακτήρα να γεννιέται χρησιμοποιώντας σαν πρώτη ύλη τα χαρακτηριστικά του , το σώμα του και την ψυχή του. Ο ρόλος από λέξεις στο χαρτί , γίνεται άνθρωπος με σάρκα και οστά.

Το μεγαλύτερο πρόβλημα για έναν ηθοποιό όταν καλείται να χτίσει έναν ρόλο είναι ένα: Το πώς ξεκινάει. Και αυτό γιατί στην αρχή, στην πρώτη ανάγνωση του έργου, τα δεδομένα είναι πολλά και οι δυνατότητες άπειρες. Πρώτα πρέπει να γίνει ο εντοπισμός, η οργάνωση και η καταγραφή των χαρακτηριστικών του ρόλου που θα ενσαρκώσει, όπως αυτά προκύπτουν από όλο το έργο. Πως όμως αυτά τα χαρακτηριστικά μεταβάλλονται ανάλογα με τις καταστάσεις που αντιμετωπίζει; Πόσο ασφαλή είναι τελικά τα χαρακτηριστικά που αποφάσισε; Μήπως από βοηθητικά εργαλεία γίνονται ταμπέλες που περιορίζουν; Κάθε άνθρωπος έχει όλα τα στοιχεία μέσα του και είναι το κοινωνικό του περιβάλλον που φέρνει κάποια από αυτά στην επιφάνεια, στο φως ενώ τα άλλα τα αφήνει στο σκοτάδι. Δεν εξαφανίζονται όμως, υπάρχουν. Δουλειά του ηθοποιού είναι να τα φωτίσει, να ξέρει ότι είναι εκεί, να τα γνωρίσει, να συμφιλιωθεί μαζί τους και να τα χρησιμοποιήσει όταν τα χρειαστεί. Δεν πρέπει να ξεχνάει όμως ότι η δουλειά του ηθοποιού πάνω στη σκηνή είναι η σύνθεση όλων αυτών των στοιχείων που προέκυψαν από την ανάλυση.

Κατά τη διάρκεια του σεμιναρίου θα ασχοληθούμε:

1)      Ποιος είναι ο στόχος του ρόλου στο έργο και τι τον εμποδίζει να το επιτύχει;

2)      Ποια εργαλεία χρησιμοποιεί για να τον επιτύχει;

3) Πως τον επηρεάζουν οι δοσμένες συνθήκες του έργου (εποχή, κοινωνικοπολιτικές συνθήκες, ώρα της ημέρας κλπ);

4) Πως γίνεται η αντιπαραβολή των χαρακτηριστικών του ρόλου με του ηθοποιού;

5) Πως αποτυπώνονται τα χαρακτηριστικά αλλά και οι ψυχολογικές διακυμάνσεις στο σώμα;

*Οι συμμετέχοντες θα δουλέψουν σκηνές από τον «Λεωφορείο ο Πόθος» του Τέννεσση Ουίλλιαμς.

Info

  • Από 7-30 Ιουλίου 2020
  • Το σύνολο των διδακτικών ωρών είναι 24 (8 τρίωρα)
  • Δεν απαιτείται κάποια προηγούμενη εμπειρία από τους συμμετέχοντες
  • Κόστος συμμετοχής 120€ (συμπεριλαμβανομένου ΦΠΑ)
  • Πληροφορίες – δηλώσεις συμμετοχής: 2168096448 – info@katapacti.gr
  • Διοργάνωση: Εργαστήρι θεάτρου Καταπactή (Κορομηλά 19 – Ν. Κόσμος), www.katapacti.gr

 

Σύντομο βιογραφικό Σωτήρη Δούβρη

Γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Πάτρα το 1982. Από το 2005 μέχρι και σήμερα βρίσκεται στην Αθήνα κάνοντας το επάγγελμα που ήθελε από τα εφηβικά του χρόνια, αυτό του ηθοποιού. Ασχολείται ακόμα με την μεταγλώττιση και φλερτάρει με την σκηνοθεσία και τη συγγραφή. Αυτόν τον καιρό εμφανίζεται στην τηλεοπτική σειρά του ΑΝΤ1 «Γυναίκα χωρίς όνομα» . Τελευταίες του θεατρικές δουλειές είναι: «12 ένορκοι» στο θέατρο Αλκμήνη, σε σκηνοθεσία Κωνσταντίνας Νικολαΐδη, «Όλη η Βίβλος (λέμε τώρα)» σε σκηνοθεσία Αθανασίας Καραγιαννοπούλου, «Interview» σε σκηνοθεσία Χρήστου Θάνου και άλλες, ενώ έχει πάρει μέρος και σε πολλές τηλεοπτικές σειρές όπως «Η Επιστροφή», «Πέτα τη φριτέζα», «Το Νησί», «Μαύρα Μεσάνυχτα», «Οι Ιστορίες του Αστυνόμου Μπέκα» και άλλες.

 Από το 2013 έχει ιδρύσει το “Εργαστήρι Ερασιτεχνικού θεάτρου με τον Σωτήρη Δούβρη”, μετεξέλιξη του οποίου είναι η Καταπactή. Για το εργαστήρι έχει διδάξει και σκηνοθετήσει τα έργα «Κοίτα τους» του Μάριου Ποντίκα, «Δεσποινίς Τζούλια» του Αουγκούστ Στριντμπεργκ, «Σεμινάριο Βλακείας» του Σάκη Σερέφα, «Ποιος ανακάλυψε την Αμερική» της Χρύσας Σπηλιώτη, «Οι Ηλίθιοι» του Νηλ Σάιμον, «Η Διαθήκη» του Μάριου Ποντίκα, «Ματωμένος Γάμος» του Λόρκα, «Ντέστινυ» του Άκη Δήμου, «Αγαπητέ Θεέ» Σμιτ, «Παντρολογήματα» του Γκόγκολ, Μπλανς Ντυμπουά» βασισμένο στο ‘Λεωφορείο ο Πόθος’ του Ουίλλιαμς. Έχει διδάξει σεμινάριο στα μέλη της ερασιτεχνικής θεατρικής ομάδας Πάτρας ‘Υποκριτές’ με τίτλο ‘Προσέγγιση θεατρικού χαρακτήρα σε στάδια’. Έχει σκηνοθετήσει, συγγράψει και συνθέσει κείμενα για τη συμμετοχή της θεατρικής ομάδας Πάτρας «Υποκριτές» στο πανελλήνιο φεστιβάλ ερασιτεχνικών θιάσων ‘Μώμος ο Πατρεύς (2012)’, το σατυρικό δεκάλεπτο ‘Καμία Σχέση’, που τιμήθηκε με έπαινο πρωτότυπου θεατρικού κειμένου και με τα βραβεία 1ου ανδρικού και 1ου γυναικείου ρόλου. Έχει σκηνοθετήσει το ‘Μίλα μου σαν τη βροχή κι άσε με ν’ ακούω’ στον πολυχώρο ‘Obi Uptown’ και το ‘Δωμάτιο 101’ στο θέατρο ‘Ειλισσός’ και στο θέατρο ‘Λιθογραφείον’.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Προετοιμασία για εισαγωγικές εξετάσεις δραματικών σχολών


με τον Σωτήρη Δούβρη

Νέο καλοκαιρινό τμήμα προετοιμασίας για τις εισαγωγικές εξετάσεις της δραματικής σχολής του Εθνικού θεάτρου αλλά και των ιδιωτικών δραματικών σχολών δημιουργείται στην Καταπactή! Ο Σωτήρης Δούβρης, μέσα από μια σειρά μαθημάτων καθοδηγεί βήμα – βήμα τους υποψήφιους από την πρώτη τους επαφή με έναν μονόλογο έως και την παρουσίαση του στην επιτροπή!

Συμμετέχοντας σε ένα ολιγομελές τμήμα, ο υποψήφιος σπουδαστής θα έχει την ευκαιρία να προετοιμαστεί σωστά για τις εξετάσεις της σχολής που τον ενδιαφέρει, με αποτέλεσμα όταν θα φτάσει σε αυτές να έχει ετοιμάσει με τον καλύτερο δυνατό τρόπο τους μονολόγους και τα ποιήματα που απαιτούνται αλλά και να έχει την αυτοπεποίθηση που προσφέρει η σωστή προετοιμασία και είναι απαραίτητη τη στιγμή της εξέτασης.

Τα μαθήματα δεν περιλαμβάνουν απλά τη σκηνοθεσία των μονολόγων. Η δουλειά ξεκινάει από την σωστή επιλογή τους.  Ζητούμενο είναι, εκτός από το να ταιριάζουν στην ιδιοσυγκρασία του υποψηφίου, να του δίνουν τη δυνατότητα να εκθέσει όλη την γκάμα των δυνατοτήτων του. Ας μην ξεχνάμε ότι η επιτροπή των εξετάσεων, δεν περιμένει να δει έτοιμους ηθοποιούς στις εισαγωγικές εξετάσεις της, αλλά τις δυνατότητες και τα εφόδια που έχει κάθε υποψήφιος. 

Τα μαθήματα περιλαμβάνουν:

  • σωματικό ζέσταμα και ασκήσεις συγκέντρωσης
  • σωματικές ασκήσεις εκμάθησης του κειμένου έτσι ώστε ο συμμετέχων να εκφέρει το κείμενο οργανικά
  • ορθοφωνικές ασκήσεις για σωστή αναπνοή και άρθρωση
  • θεατρολογική ανάλυση κειμένου
  • ανάλυση δράσης κειμένου και σωματοποίηση του
  • διερεύνηση τρόπων σωματοποίησης συναισθηματικών καταστάσεων
  • αυτοσχεδιασμούς διαφορετικών φανταστικών σεναρίων πάνω στο ίδιο κείμενο.

 

Η έναρξη μαθημάτων θα γίνει στα μέσα Ιουνίου. Για περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να τηλεφωνήσετε στο 2168096448.

 

Σύντομο βιογραφικό Σωτήρη Δούβρη

Είναι απόφοιτος της “Ανώτερης σχολής δραματικής τέχνης Αθηνών Γ. Θεοδοσιάδης“. Έχει παρακολουθήσει σεμινάρια του Ανδρέα Μανωλικάκη με θέμα “Ανάλυση θεατρικού κειμένου και εφαρμογή στην θεατρική πρακτική και εκπαίδευση”, της Αθανασίας Καραγιαννοπούλου με θέμα “θεατρικές ειδικότητες: ρόλοι – επαγγελματίες και σωματική έκφραση” και “σώμα και σκηνική πρακτική” και musical με τη μέθοδο P.M.T.P. (Professional Musical Theater Performance).

Από το 2007 δουλεύει ως ηθοποιός στο θέατρο, στην τηλεόραση, σε μεταγλωττίσεις και ενίοτε στον κινηματογράφο. Τελευταία του θεατρική δουλειά είναι στην παράσταση “12 ένορκοι” του Reginald Rose σε σκηνοθεσία Κωνσταντίνας Νικολαΐδη, ενώ στην τηλεόραση στις σειρές “Η Επιστροφή” και “Πέτα τη Φριτέζα” στον ΑΝΤ1.

  Από το 2013 έχει ιδρύσει το “Εργαστήρι Ερασιτεχνικού θεάτρου με τον Σωτήρη Δούβρη”, μετεξέλιξη του οποίου είναι η Καταπactή, όπου διδάσκει και σκηνοθετεί. Τα καλοκαίρια αναλαμβάνει τα τμήματα προετοιμασίας για εισαγωγικές εξετάσεις δραματικών σχολών με πολύ υψηλό ποσοστό επιτυχίας. Έχει διδάξει σεμινάριο στα μέλη της ερασιτεχνικής θεατρικής ομάδας Πάτρας ‘Υποκριτές’ με τίτλο ‘Προσέγγιση θεατρικού χαρακτήρα σε στάδια’. Έχει σκηνοθετήσει, συγγράψει και συνθέσει κείμενα για τη συμμετοχή της θεατρικής ομάδας Πάτρας «Υποκριτές» στο πανελλήνιο φεστιβάλ ερασιτεχνικών θιάσων ‘Μώμος ο Πατρεύς (2012)’, το σατυρικό δεκάλεπτο ‘Καμία Σχέση’, που τιμήθηκε με έπαινο πρωτότυπου θεατρικού κειμένου και με τα βραβεία 1ου ανδρικού και 1ου γυναικείου ρόλου. Έχει σκηνοθετήσει το ‘Μίλα μου σαν τη βροχή κι άσε με ν’ ακούω’ στον πολυχώρο ‘Obi Uptown’ και το ‘Δωμάτιο 101’ στο θέατρο ‘Ειλισσός’ και στο θέατρο ‘Λιθογραφείον’.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

On line εργαστήρι συγγραφής “Από το Θέατρο στη Λογοτεχνία”

Με την Ειρήνη Δερμιτζάκη

Γιατί να τελειώνουν έτσι τα θεατρικά έργα; Τι γίνονται οι ήρωες όταν πέφτει η αυλαία; Θα μπορούσαμε να παρακολουθούμε τη ζωή τους μετά; Τι θα συνέβαινε αν καθορίζαμε εμείς τη μοίρα τους; Αν τους ταξιδεύαμε στον χωροχρόνο που εμείς φανταζόμαστε;  

Σε αυτό το εργαστήρι συγγραφής, θα εμπνευστούμε από αγαπημένα θεατρικά έργα της παγκόσμιας δραματουργίας και μέσα από ασκήσεις δημιουργικής γραφής θα συγγράψουμε τα δικά μας κείμενα. 

Ο κύκλος των μαθημάτων έχει σχεδιαστεί έχοντας ως σκοπό να βοηθήσει τους συμμετέχοντες:

  • Να ανακαλύψουν το συγγραφικό τους εαυτό, την προσωπική τους φωνή και τις θεματικές που τους απασχολούν ως δημιουργούς.
  • Να εμβαθύνουν στο αντικείμενο που τους αφορά είτε αυτό είναι σενάριο, θεατρικό έργο, διήγημα ή μυθιστόρημα.
  • Να ασχοληθούν με τη δημιουργία ολοκληρωμένων χαρακτήρων και την αξία της πλοκής, του ρυθμού και της ατμόσφαιρας μιας ιστορίας.
  • Να μάθουν τεχνικές με παραδείγματα από το έργο σπουδαίων θεατρικών έργων. 
  • Να αποκτήσουν κατάλληλα εργαλεία ώστε να μπορέσουν να ξεπεράσουν το δημιουργικό τους μπλοκάρισμα.

Ενδεικτικά θα ασχοληθούμε με: ‘Ξαφνικά πέρσι το καλοκαίρι’, ‘Λεωφορείο ο Πόθος’, ‘Έντα Γκάμπλερ’ , ‘Βρυκόλακες’ , ‘Γλάρος’ , ‘Θείος Βάνιας’.

Οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να παρακολουθήσουν το πρώτο μάθημα δωρεάν, έτσι ώστε να αποκτήσουν μια ολοκληρωμένη εικόνα για τον τρόπο διεξαγωγής των μαθημάτων. Το εργαστήριο είναι ανοιχτό σε όλους, ανεξαρτήτως συγγραφικής εμπειρίας, αποτελείται κυρίως από πρακτική εξάσκηση με ασκήσεις και storytelling και ο ρυθμός της ομάδας προσαρμόζεται ανάλογα με τη δυναμική και το επίπεδο των συμμετεχόντων.

Info

  • Έναρξη από 2/6/2020 και κάθε Τρίτη 19:00-21:00.
  • Τα μαθήματα θα πραγματοποιηθούν μέσα από τη δωρεάν εφαρμογή Zoom
  • Το σύνολο των διδακτικών ωρών είναι 20 (10 δίωρα)
  • Δεν απαιτείται κάποια προηγούμενη εμπειρία από τους συμμετέχοντες
  • Δωρεάν μάθημα γνωριμίας την Τρίτη 2/6/2020
  • Κόστος συμμετοχής 150€ (συμπεριλαμβανομένου ΦΠΑ)
  • Πληροφορίες – δηλώσεις συμμετοχής: 2168096448 – info@katapacti.gr
  • Διοργάνωση: Εργαστήρι θεάτρου Καταπactή (Κορομηλά 19 – Ν. Κόσμος), www.katapacti.gr

Σύντομο βιογραφικό Ειρήνης Δερμιτζάκη

Γεννήθηκε το 1982 στη Σητεία. Σπούδασε Θέατρο στην Ελλάδα, και Κινηματογράφο στο Λονδίνο. Έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στη Δημιουργική Γραφή στο πανεπιστήμιο Teeside της Αγγλίας.  Τα έργα της «Ορνιθοφοβία» και «Αντζελέτα και Ετελβίνα» (με την αιγίδα του υπουργείου πολιτισμού της Μεγ. Βρετανίας) έχουν ανέβει σε θέατρα του Λονδίνου.  Έχει βραβευτεί σε λογοτεχνικούς διαγωνισμούς σε Ελλάδα, Αγγλία και Αυστραλία. Συνεργάστηκε με διάφορα ιστολόγια και περιοδικά λογοτεχνίας και έχει επίσης γράψει διάφορα κείμενα για το ραδιόφωνο, για comics  και σενάρια για ταινίες μικρού μήκους. Το 2017 κυκλοφόρησε το βιβλίο της «Αυτό που δεν γνωρίζω ακόμα» από την Anima Εκδοτική. Διηγήματα της έχουν εκδοθεί σε συλλογές από διάφορους εκδοτικούς οίκους. Έχει επίσης συμμετάσχει στο συλλογικό μυθιστόρημα “Η κατάρρευση” από τις εκδόσεις Παράξενες Μέρες. Το νέο της μυθιστόρημα “Γεννημένος Λούζερ” κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Εύμαρος. Έχει διδάξει δημιουργική γραφή σε Ελλάδα και Αγγλία σε διάφορους οργανισμούς αλλά και ατομικά σαν Creative Writing Mentor. 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Μήνυμα παγκόσμιας ημέρας θεάτρου 2020

  Το Διεθνές Ινστιτούτο Θεάτρου τιμά κάθε χρόνο αυτή την παγκόσμια γιορτή, καλώντας μια διεθνώς αναγνωρισμένη προσωπικότητα του θεάτρου για να γράψει το μήνυμα. Το μήνυμα μεταφράζεται σε περισσότερες από 20 γλώσσες, δημοσιοποιείται μέσα από το δίκτυο του Διεθνούς Ινστιτούτου Θεάτρου και τα Εθνικά του Κέντρα (περισσότερα από 90 Εθνικά Κέντρα και πολλά Συνεργαζόμενα Μέλη) αλλά και θεατρικούς οργανισμούς σε όλο τον κόσμο, διαβάζεται σε όλα τα θέατρα και μεταδίδεται από τα Μ.Μ.Ε σε όλο τον κόσμο. Φέτος που τα περισσότερα θέατρα ανά τον κόσμο είναι κλειστά, ας διαδώσουμε αυτό το μήνυμα μέσω του διαδικτύου όσο περισσότερο μπορούμε!

    Ο εορτασμός της Παγκόσμιας Ημέρας Θεάτρου καθιερώθηκε το 1962 από το ΔΙΘ, με την έναρξη της σεζόν του «Θεάτρου των Εθνών» στο Παρίσι και με το πρώτο μήνυμα να γράφεται από τον Ζαν Κοκτώ. Έκτοτε, η Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου εορτάζεται στις 27 Μαρτίου από την παγκόσμια θεατρική κοινότητα, εκπροσωπώντας μια ευκαιρία υπενθύμισης της ετερότητας αυτής της καλλιτεχνικής έκφρασης και προώθησης του αντίκτυπου που έχει στις σύγχρονες κοινωνίες.

Άρθουρ Μίλλερ, Πήτερ Μπρουκ, Ιάκωβος Καμπανέλλης, Αριάν Μνουσκίν, Αουγκούστο Μπόαλ, Ντάριο Φο, Ανατόλι Βασίλιεφ, μερικοί μόνο από τους συγγραφείς των μηνυμάτων της Παγκόσμιας Ημέρας Θέατρου από το 1962. Το Εκτελεστικό Συμβούλιο του Διεθνούς Ινστιτούτου Θεάτρου (ΔΙΘ), επέλεξε φέτος για τη συγγραφή του Μηνύματος της Παγκόσμιας Ημέρας Θεάτρου 2020 τον Shahid Nadeem, θεατρικό συγγραφέα του Πακιστάν και επικεφαλής του φημισμένου Θεάτρου Ajoka.

Παρακάτω παρουσιάζεται η σύντομη εκδοχή του: 

Το Θέατρο ως Βωμός

Στο τέλος μιας παράστασης ενός έργου για τον Ποιητή Σούφι[1] Bulleh Shah[2] από το Θέατρο Ajoka[3], ένας ηλικιωμένος άντρας συνοδευόμενος από ένα νεαρό αγόρι πλησίασε τον ηθοποιό που έπαιζε τον ρόλο του σπουδαίου Σούφι, «Ο εγγονός μου δεν είναι καλά, θα μπορούσατε σας παρακαλώ να τον ευλογήσετε;» Ο ηθοποιός εκπλάγηκε και είπε, «Δεν είμαι ο Bulleh Shah, είμαι απλώς ένας ηθοποιός που παίζει αυτόν τον ρόλο». Ο ηλικιωμένος είπε, «Γιε μου, δεν είσαι ηθοποιός, είσαι η μετενσάρκωση του Bulleh Shah, η Αβατάρα[4] του». Αίφνης, μας αποκαλύφθηκε μια ολάκερη καινούρια έννοια του θεάτρου όπου ο ηθοποιός γίνεται η μετενσάρκωση του ρόλου που παίζει. Η εξερεύνηση ιστοριών όπως αυτής του Bulleh Shah, και υπάρχουν τόσες πολλές σε όλες τις κουλτούρες, μπορεί να αποτελέσει μια γέφυρα μεταξύ μας, των θεατρικών δημιουργών και ενός ανεξοικείωτου αλλά ενθουσιώδους κοινού. Όταν ερμηνεύουμε στη σκηνή, ορισμένες φορές παρασυρόμαστε από τη δική μας φιλοσοφία για το θέατρο, από το ρόλο μας ως προάγγελοι της κοινωνικής αλλαγής και αφήνουμε πίσω μια μεγάλη μερίδα της μάζας. Κατά την ενασχόλησή μας με τις προκλήσεις του παρόντος, αποστερούμε τους εαυτούς μας από τις δυνατότητες μιας βαθειά συγκινητικής πνευματικής εμπειρίας που μπορεί να προσφέρει το θέατρο. Στον κόσμο του σήμερα όπου η μισαλλοδοξία, το μίσος και η βία ακολουθούν ανοδική πορεία και ο πλανήτης μας βυθίζεται όλο και πιο βαθιά στην κλιματική καταστροφή, πρέπει να αναπληρώσουμε την πνευματική μας δύναμη. Πρέπει να καταπολεμήσουμε την απάθεια, το λήθαργο, την απαισιοδοξία, την απληστία και την αδιαφορία προς τον κόσμο μέσα στον οποίο ζούμε, προς τον πλανήτη πάνω στον οποίο ζούμε. Το θέατρο έχει ρόλο, έναν ευγενή ρόλο, στην ενεργοποίηση και κινητοποίηση της ανθρωπότητας ώστε να ανυψώσει τον εαυτό της από αυτή την κατάβαση προς την άβυσσο. Μπορεί να ανυψώσει τη σκηνή, τον παραστατικό χώρο, σε κάτι ιερό. Στη Νότιο Ασία, οι καλλιτέχνες αγγίζουν με ευλάβεια το πάτωμα της σκηνής προτού πατήσουν πάνω σ’ αυτό, μια αρχαία παράδοση όπου το πνευματικό και το πολιτισμικό συνυφαίνονται. Είναι καιρός να ανακτήσουμε αυτή τη συμβιωτική σχέση μεταξύ καλλιτέχνη και κοινού, παρελθόντος και μέλλοντος. Η θεατρική δημιουργία μπορεί να γίνει μια ιερή πράξη και οι ηθοποιοί μπορούν πράγματι να γίνουν οι αβατάρες των ρόλων που παίζουν. Το Θέατρο έχει τη δυνατότητα να καταστεί ένας βωμός και ο βωμός ένας παραστατικός χώρος.

1. Σουφισμός: Η Ισλαμική μυστικιστική παράδοση, η Ποίηση Σούφι, που αποδίδεται κυρίως με μουσική, εκφράζει την μυστικιστική ένωση μέσω των μεταφορών της εγκόσμιας αγάπης.

2. Bulleh Shah (1680-1757): Σημαντικός Πουντζάμπι Σούφι Ποιητής ο οποίος έγραψε για πολύπλοκα φιλοσοφικά ζητήματα σε απλή γλώσσα, κατέκρινε έντονα τη θρησκευτική ορθοδοξία, κατηγορήθηκε ως αιρετικός και του αποστερήθηκε η ταφή στο δημοτικό κοιμητήριο. Ήταν δημοφιλής σε όλη την έκταση των θρησκευτικών διαιρέσεων.

3. Θέατρο Ajoka: Ιδρύθηκε το 1984. Η λέξη Ajoka σημαίνει «Σύγχρονο» στη γλώσσα Πουντζάμπι. Το ρεπερτόριό του περιλαμβάνει έργα με θέματα όπως η ανεξιθρησκία, η ειρήνη, η έμφυλη βία και τα ανθρώπινα δικαιώματα.

4. Αβατάρα: Μετενσάρκωση ή μεταφυσική παρουσία στη Γη ενός Θείου δασκάλου σύμφωνα με την Ινδουιστική παράδοση.

Το παρόν κείμενο αποτελεί απόσπασμα της μεγαλύτερης εκδοχής του μηνύματος για την Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου 2020 που είναι διαθέσιμη στο www.world-theatre-day.org.
Ελληνική μετάφραση του αγγλικού πρωτότυπου: Γιόλα Κλείτου

 

Ο Shahid Nadeem γεννήθηκε το 1947 στο Κασμίρ. Έγινε πρόσφυγας στην τρυφερή ηλικία του ενός έτους όταν η οικογένειά του αναγκάστηκε να μεταναστεύσει στο νεοϊδρυθέν Πακιστάν μετά τον πόλεμο του 1948 μεταξύ Ινδίας και Πακιστάν για την επίμαχη περιοχή του Κασμίρ. Έζησε στη Λαχώρη στο Πακιστάν όπου απέκτησε Μεταπτυχιακό στη Ψυχολογία από το Πανεπιστήμιο Punjab. Έγραψε το πρώτο του θεατρικό έργο ενώ ήταν φοιτητής αλλά αφοσιώθηκε στη συγγραφή θεατρικών έργων ενώ ήταν πολιτικός εξόριστος στο Λονδίνο.
Ο Shahid Nadeem έχει γράψει περισσότερα από πενήντα πρωτότυπα έργα και έχει κάνει αρκετές διασκευές έργων του Μπρεχτ. Έχει συνεργαστεί με την Πακιστανική Τηλεόραση ως παραγωγός και μέλος της ανώτερης διοίκησης. Έχει φυλακιστεί τρεις φορές υπό διάφορες στρατιωτικές κυβερνήσεις εξαιτίας της αντίστασής του προς το στρατιωτικό καθεστώς και υιοθετήθηκε ως κρατούμενος συνείδησης από τη Διεθνή Αμνηστία.
Υπήρξε υπότροφος του Ερευνητικού Ινστιτούτου Γκέτι (Getty Research Institute), της Διεθνούς Pen, Η.Π.Α. (International Pen, USA) και του Εθνικού Κληροδοτήματος για τη Δημοκρατία (National Endowment for Democracy). Είναι επίσης μέλος του δικτύου Θέατρο χωρίς Σύνορα (Theatre without Borders). Τα έργα του Shahid Nadeem είναι ευρέως διαδεδομένα στο Πακιστάν και την Ινδία. Έργα του έχουν επίσης ανέβει σε ολόκληρο τον κόσμο (Ηνωμένο Βασίλειο, Σκωτία, Δανία, Η.Π.Α., Νορβηγία). Έχουν μεταφραστεί στα αγγλικά και έχουν δημοσιευτεί από τους εκδοτικούς οίκους Oxford University Press και Nick Hern Publishers και σε αρκετές ανθολογίες. Το 2009 του απονεμήθηκε το Προεδρικό Μετάλλιο του Πακιστάν για την Υπερηφάνεια της Ερμηνείας (President of Pakistan’s Medal for the Pride of Performance).
Τα έργα του Shahid Nadeem αναγνωρίζονται ευρέως για την τολμηρή κοινωνική τους θεματολογία που μερικές φορές περιλαμβάνει και θέματα ταμπού όπως ο θρησκευτικός εξτρεμισμός, η βία κατά των γυναικών, οι διακρίσεις κατά των μειονοτήτων, η ελευθερία της έκφρασης, το κλίμα, η ειρήνη και ο Σουφισμός. Αρκετά από τα έργα του ασχολούνται με το ζήτημα της Διχοτόμησης της Νότιας Ασίας και της κοινής πολιτιστικής κληρονομιάς της περιοχής. Συνδυάζει επιδέξια τα σύγχρονα κοινωνικά και πολιτικά ζητήματα με παραδοσιακές φόρμες και τη λαϊκή κληρονομιά για να παρουσιάσει ένα ψυχαγωγικό θέατρο που διεγείρει την ευφυΐα. Διδάσκει συγγραφική τέχνη στο Ινστιτούτο Παραστατικών Τεχνών Ajoka και το Ινστιτούτο Τέχνης και Πολιτισμού της Λαχώρη.

 

 

 

Ladies and Gentlemen: Mr Harry Varzabetian

Αφήνει για λίγο τον En Lefko 87.7 και έρχεται να επιλέξει μουσική για το “My style rocks #not 2” το Σάββατο 22/2! – Συνέντευξη στην Κρυσταλλένια Περάτη

Όταν ένας disc jockey (δισκοθέτης όπως τον λέει ο Χάρης), σου λέει ότι οι πρώτες του μουσικές αναμνήσεις είναι από τότε που ήταν μικρό παιδάκι και ψαχούλευε τα βινύλια του πατέρα του, τότε αυτός ο άνθρωπος μάλλον γνωρίζει από μουσική. Όταν τον δεις να παίζει μουσική, τότε θα καταλάβεις ότι μάλλον αυτός ο άνθρωπος ξέρει τι θέλεις να ακούσεις. Το μόνο σίγουρο είναι ότι όταν θα γυρίσεις σπίτι, θα φας αρκετό χρόνο στον υπολογιστή ψάχνοντας τα κομμάτια που έπαιξε!

Κυρίες και κύριοι: ο κύριος Χάρης Βαρζαμπετιάν!

Πρώτος δίσκος που πιάνει στα χέρια του στις αρχές της δεκαετίας του ’80, το soundtrack της ταινίας Saturday Night Fever από την προσωπική συλλογή του πατέρα του. Ακολουθεί το Thriller και τα πρώτα του μουσικά βήματα στον θαυμαστό κόσμο του βινυλίου με το πικαπ του Sansui, είναι γεγονός. Οι μουσικές του πάντα στους ρυθμούς της Soul RnB Funk & Boogie με τους ανεκτίμητους Marvin Gaye, Curtis Mayfield, Stevie Wonder να κάνουν την εμφάνιση τους από νωρίς στην δισκοθήκη του. Τα 80’s τον βρίσκουν πίσω από την κονσόλα όλων των σχολικών πάρτυ και στις αρχές του ’90 έρχεται η πρώτη του μεγάλη εμπειρία σε αθηναϊκό Club. Στα μέσα του ’90 φεύγει στο εξωτερικό όπου ολοκληρώνει τις σπουδές του στα Οικονομικά με Συστήματα Πληροφόρησης στο Πανεπιστήμιο του Manchester και παράλληλα πειραματίζεται με το διαδικτυακό ραδιόφωνο. Ζει από κοντά την θρυλική μουσική σκηνή του Manchester έως τις αρχές του 2000. Επιστρέφει στην Αθήνα και καταπιάνεται επαγγελματικά με την μεγάλη του αγάπη την μουσική, ως Dj. Το μότο της ζωής του όλα αυτά τα χρόνια «Don’t stop till you get enough»Τον ακούτε στην αγαπημένη συχνότητα του EnLefko 87.7 να επιλέγει ένα μωσαϊκό από Soulful Disco κάθε Σάββατο 22:00 με 00:00.

Κρυσταλλένια: En Lefko 87.7  κάθε Σάββατο 22.00-00.00 σωστά; Έχεις βρει αντικαταστάτη για το Σάββατο 22/02;

Χάρης: Αντικαταστάτη όχι αλλά θα είναι μαγνητοσκοπημένη η εκπομπή.

Κ: Τι προτιμάς περισσότερο το ραδιόφωνο ή το djing και γιατί; 

Χ: Το καθένα έχει την δική του ξεχωριστή θέση. Δεν έχω σκεφτεί ποτέ ποιο από τα δυο θα προτιμούσα ωστόσο επειδή το Djing αποτελεί μέρος της καθημερινότητάς μου τα τελευταία 26 χρόνια θα μπορούσα να πω πως προπορεύεται. Το ραδιόφωνο αποτελεί σημαντικό μέρος της ζωής μου τα τελευταία 4 χρόνια.

Κ: Πόσο επηρεάζει η διάθεση του κόσμου τη μουσική που παίζεις; Ποιο το μυστικό να ανατρέπεις το σκηνικό;

Χ: Η μουσική που παίζει ο εκάστοτε δισκοθέτης αποκτά σημαντικότητα μόνο όταν η ιστορία που θέλει να διηγηθεί έχει μέσα της μεγάλο μέρος της ψυχής του. Δεν ανατρέπεις κανένα σκηνικό το μόνο που χρειάζεσαι είναι μεράκι και αγάπη για την ίδια την μουσική, τότε τα υπόλοιπα έρχονται με την εμπειρία και την καθημερινή εξάσκηση.

 

Κ: Έχεις έτοιμα Playlists που κολλάνε σε Parties ή κάθε φορά δημιουργείς κάτι διαφορετικό; Ποια τα κριτήρια;

Χ: Ποτέ δεν έχω Playlist γιατί ποτέ δεν γνωρίζεις το κοινό που θα σε ακούσει, ιδιαίτερα όταν παίζεις σε πολλούς ανθρώπους. Εσύ οφείλεις να καταθέτεις την ψυχοσύνθεσή σου σε συνδυασμό με τις μουσικές σου γνώσεις και την τεχνική σου. Προφανώς το μουσικό φάσμα του καθένα και το εύρος του διαφέρει ανάλογα με τις επιρροές που έχει και τον ήχο που του αρέσει να παίζει κατά την διάρκεια ενός μουσικού του σετ.

Κ: Υπάρχει κομμάτι που παίζεις πάντα και σε κάθε περίπτωση; Ποιο είναι αυτό;

Χ: Όχι αλλά σίγουρα υπάρχουν μουσικά κομμάτια που μπορεί να μπουν σε πολύ ιδιαίτερες στιγμές ειδικά όταν νιώθεις ότι το κοινό που σε ακούει σε έχει ακολουθήσει από την αρχή και έχει καταλήξει η βραδιά σε μια μυσταγωγία. Δεν γίνεται συχνά αλλά όσες φορές μου έχει συμβεί είναι η στιγμή που παίζω κάτι πάρα πολύ αγαπημένο και ευτυχώς υπάρχουν πολλά στην φαρέτρα. Ένα από αυτά είναι το Touch me In the Morning της Marlena Shaw.

Κ: Πες μας τρία υλικά που κάνει, κατά τη γνώμη σου, ένα party επιτυχημένο

Χ: Ένα πάρτυ έχει 3 βασικά υλικά για να είναι επιτυχημένο, την μουσική, την διάθεση για χορό και τον απαραίτητο εξοπλισμό.

Κ: Dj σε θεματικό party έβαλε να παίζει τη “Λίμνη των κύκνων” Προκειμένου να λήξει το συντομότερο δυνατόν. Έχεις κάνει ποτέ κάτι αντίστοιχο; Αν όχι, έχεις μπει στον πειρασμό να κάνεις;

Χ: Ποτέ. Μάλλον είμαι από εκείνους τους δισκοθέτες που μένουν μέχρι κάποιος να τους πει να κλείσουν την μουσική.

Κ: Τι γνωρίζεις για την Καταπactή; Ποιο τραγούδι θα μας αφιέρωνες;

Είναι μια προσπάθεια ανθρώπων που ξεκίνησε με τον Σωτήρη Δούβρη και από ότι έχω παρακολουθήσει, έχει αποκτήσει την μορφή της κοινότητας (θεατρική) όπου όλοι συνεισφέρουν για να γίνεται ευκολότερη η παραγωγή θεατρικών παραστάσεων.

Νομίζω πως το τραγουδι που θα αφιέρωνα στην Καταπactή είναι συνυφασμένο με τον ίδιο τον Σωτήρη λόγο της συνύπαρξής μας στο παρελθόν σε μαγαζιά της Αθηναϊκής νύχτας και δεν θα μπορούσε να είναι άλλο από το Equitorial των DubTribe Sound System.

Ο Harry Varzabetian μαζί με τον Kyriako Kounani επιλέγουν τη μουσική στο μεγάλο καρναβαλικό πάρτυ της Καταπactής, το Σάββατο 22/2 στις 22:00, στον φιλόξενο χώρο του Chaplin Brothers! Φορέστε τα στυλιστικά σας λάθη και ελάτε για ένα πάρτυ διαφορετικό από τα άλλα!

 

 

 

Κοπή πίτας μέσα στην Καταπactή

Το εργαστήρι θεάτρου Καταπactή έκοψε την πρωτοχρονιάτικη πίτα του!

Την Κυριακή 19 Ιανουαρίου το βράδυ πραγματοποιήθηκε η κοπή της πρωτοχρονιάτικης πίτας του εργαστηρίου μας! Στην όμορφη βραδιά έδωσαν το παρών δάσκαλοι και μαθητές όλων των εργαστηρίων αλλά και φίλοι που στηρίζουν το έργο της Καταπactής όλα αυτά τα χρόνια! Τυχεροί της βραδιάς και της χρονιάς, μιας και τα φλουριά ήταν δύο,  ήταν o Παναγιώτης Τζιάνος και η Πόπη Σπεντζούρη, μαθητές των εργαστηρίων υποκριτικής. 

Τα δώρα που συνόδευαν το φλουρί ήταν μια δωροεπιταγή γνωστού βιβλιοπωλείου του κέντρου για τον κύριο και για την κυρία μία θεραπεία της επιλογής της από το “Swan Spa” Χαλανδρίου, το οποίο και ευχαριστούμε θερμά για την προσφορά του!

Ο Σωτήρης Δούβρης, ιδρυτής και διευθυντής της Καταπactής, έκανε έναν απολογισμό της προηγούμενης χρονιάς και έθεσε τους στόχους για την καινούρια, ανακοινώνοντας τα έργα που θα παρουσιαστούν στα τέλη του Ιουνίου. Αυτά λοιπόν είναι:

  • Σκουπιδάκι στην μπλούζα σου” του Γιώργου Αγόρογλου, μαθητή του εργαστηρίου υποκριτικής της Μαρίας Ζερβού, το οποίο θα ανέβει από τους μαθητές της σε σκηνοθεσία της ίδιας.
  • Γυάλινος“, μια διασκευή του έργου ‘Γυάλινος Κόσμος’ του Τέννεσση Ουίλλιαμς και
  • Γιοι και κόρες – Μια παράσταση για την αναζήτηση της ευτυχίας” του Γιάννη Καλαβριανού, τα οποία θα ανέβουν από τους μαθητές των εργαστηρίων υποκριτικής του Σωτήρη Δούβρη σε σκηνοθεσία του ιδίου.

Αξίζει να σημειωθεί ότι οι παραστάσεις θα δουλευτούν και θα ανέβουν στα πρότυπα μιας θεατρικής ακαδημίας. Έτσι λοιπόν θα σκηνογραφηθούν από τους μαθητές του Εργαστηρίου σκηνογραφίας και θα φωτιστούν από τους μαθητές του εργαστηρίου θεατρικών φωτισμών, ενώ την μουσική επένδυση έχουν αναλάβει να συνθέσουν και να εκτελέσουν ζωντανά στις παραστάσεις οι μαθητές του “Art Music School Fakanas”!

Την επόμενη σαιζόν, 2020-2021 θα μπορούμε πια να μιλάμε για μια θεατρική παράσταση εξ’ ολοκλήρου φτιαγμένη από μαθητές της Καταπactής, αφού του χρόνου θα ανέβουν τα έργα τα οποία συγγράφονται φέτος από το εργαστήρι Συγγραφής θεατρικού έργου!

 

Εμείς από την Καταπactή σας ευχόμαστε το 2020 να είναι μια χρονιά γεμάτη υγεία, αγάπη και ελευθερία έκφρασης που στις ημέρες μας τείνει να εκλείψει. Στο χέρι μας είναι να το αποτρέψουμε! Από τη μεριά μας, σας υποσχόμαστε να βάλουμε τα δυνατά μας!

 

 

 

 

Οι μαθητές του εργαστηρίου σκηνογραφίας μας λένε την γνώμη τους


Ζητήσαμε από τους συμμετέχοντες του εργαστηρίου σκηνογραφίας της προηγούμενης χρονιάς να μας μιλήσουν για την εμπειρία τους! 

 

Την περασμένη σαιζόν 2018-2019, για πρώτη φορά στην Καταπactή πραγματοποιήθηκε Εργαστήρι Σκηνογραφίας για πρακτικό σχεδιασμό παραστάσεων. Ο Ντέιβιντ Νεγρίν μετέδωσε τις γνώσεις και τη μεγάλη του εμπειρία στους συμμετέχοντες, οι οποίοι στο τέλος της χρονιάς,δουλεύοντας σε κανονικές συνθήκες παραγωγής, σκηνογράφησαν τα τρία έργα που ανέβηκαν στην Καταπactή! Η εμπειρία που έζησαν όλο αυτό το εξάμηνο, περιγράφεται από τους ίδιους παρακάτω!

Φωτεινή Θωμά

Υπήρξα μαθήτρια του σεμιναρίου σκηνογραφίας με τον Ντέιβιντ Νεγρίν που πραγματοποιήθηκε πέρυσι στην Καταπακτή. Παρακολουθώντας το συγκεκριμένο σεμινάριο εμπλουτίσαμε τις γνώσεις μας για τη σκηνογραφία στη θεωρία αλλά και στην πράξη. Η αμεσότητα, η μεταδοτικότητα του Ντέιβιντ και το γεγονός ότι είναι ταυτόχρονα ένας σκηνογράφος εν ενεργεία, βοήθησαν να αντιληφθούμε το αντικείμενο σφαιρικά. Εκτός από το θεωρητικό κομμάτι μάθαμε και τις πραγματικές εργασιακές συνθήκες στο θέατρο, τις απαιτήσεις, τις υποχρεώσεις, τους συμβιβασμούς αλλά και την ικανοποίηση όταν το καλλιτεχνικό αποτέλεσμα της συνεργασίας των διάφορων ειδικοτήτων του θεάτρου, δηλαδή η παράσταση, βρίσκει ανταπόκριση στο κοινό. Μάθαμε να σεβόμαστε τους ανθρώπους με τους οποίους θα συνεργαστούμε, τον σκηνοθέτη, τον ηθοποιό, τον ενδυματολόγο, τον φωτιστή κ.α. αλλά και να υποστηρίζουμε την άποψή μας όταν χρειαστεί. Στο δεύτερο σκέλος του σεμιναρίου κληθήκαμε να εφαρμόσουμε στην πράξη όλα αυτά που μάθαμε στο πρώτο σκέλος σκηνογραφώντας τις παραστάσεις που ανέβασαν τα τρία τμήματα της υποκριτικής της Καταπactής. Αυτό κατά τη γνώμη μου ήταν και το πιο γοητευτικό κομμάτι του σεμιναρίου αλλά και το στοιχείο που το έκανε να ξεχωρίζει από πολλά άλλα σεμινάρια σκηνογραφίας. Ήταν μια εμπειρία πολύ σημαντική όχι μόνο εκπαιδευτική, αλλά και για μένα που θέλω να ασχοληθώ επαγγελματικά με την σκηνογραφία, μία πολύ καλή εργασιακή εμπειρία σε ιδανικές συνθήκες λόγω και τις καλής συνεργασίας όλων των συντελεστών.

Νάσια Πλέτση

Όταν αποφάσισα να παρακολουθήσω το συγκεκριμένο εργαστήρι δεν είχα σκεφτεί πόσο πολύ θα με βοηθούσε να μάθω πράγματα για το θέατρο και τη σκηνογραφία και να διευρύνω τις γνώσεις μου σε θεωρητικό αλλά και πρακτικό επίπεδο. Έχοντας δουλέψει σε κάποιες θεατρικές παραστάσεις στο παρελθόν ως βοηθός σκηνογράφου, θέλησα να αποκτήσω μια παραπάνω εμπειρία, και το αποτέλεσμα με δικαίωσε. Θεωρώ ότι είναι ένα σεμινάριο το οποίο είτε έχεις κάποιες γνώσεις πάνω στο θέατρο, είτε δεν έχεις καθόλου θα σου προσθέσει παραπάνω και θα γνωρίσεις ανθρώπους με τους οποίους θα συνεργαστείς και θα ανταλλάξεις απόψεις. Αυτό που μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση είναι το τελευταίο μέρος στο οποίο έχεις τη δυνατότητα να εφαρμόσεις στην πράξη όσα έμαθες αυτούς τους μήνες στη θεωρία, να έρθεις σε επαφή με τον σκηνοθέτη της παράστασης, τους ηθοποιούς, αλλά και να εμπλακείς ενεργά στην κατασκευή του σκηνικού.

 

Ελένη Σκευάκη Τράκα

Οφείλω ένα μεγάλο ευχαριστώ στην Καταπactή για την υπεροχή εμπειρία που είχα στο τμήμα σκηνογραφίας. Και βέβαια η γνώση που πήρα καθώς και το αποτέλεσμα που φέραμε επι σκηνής, όλες οι ομαδες οφείλεται στον υπέροχο δάσκαλο Ντέιβιντ Νεγρίν ο οποίος είναι ένας χαρισματικός και έμπειρος σκηνογράφος με μεγάλη αγάπη και αφοσίωση σε αυτό που κάνει. Δάσκαλε σε ευχαριστώ!!!

Στέλλα Μαλλιόρα

Μου έδωσε την δυνατότητα να πάρω πληροφορίες για τη σκηνογραφία σφαιρικά αλλά και ουσιαστικά…. μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα όλοι που το παρακολουθήσαμε είχαμε την δυνατότητα να ανακαλύψουμε τι είναι η σκηνογραφία, πληροφορίες για την τέχνη, τα βήματα που ακολουθεί ένας σκηνογράφος, και αυτό με την ταυτόχρονη εμπειρία να τα υλοποιήσουμε…… δεν πίστευα πραγματικά ότι σε ένα σεμινάριο θα είχα την ευκαιρία να φτιάξω από μια μακέτα μέχρι να συμμετάσχω στην δημιουργία μια κανονικής παράστασης….ο David ήταν πραγματικά καλός δάσκαλος, μοιράστηκε μαζί τα πάντα χωρίς φειδώ και στάθηκε διπλά μας σε όλη τη διαδικασία…. επίσης αυτό το σεμινάριο σε βοηθά να ανακαλύψεις πραγματικά αν αυτό που σου αρέσει μπορείς να το ακολουθήσεις και επαγγελματικά.

Θεανώ Τσέλιου

Να βλέπεις κόσμους από λέξεις και να τους κάνεις χώρο και χρόνο..

Η σκηνογραφία με τον Ντέιβιντ Νεγρίν στην Καταπactή, πληρεί τις προϋποθέσεις και δίνει τα εφόδια που χρειάζεσαι για να σκηνογραφήσεις. Όχι μόνο όμως τα πρακτικά εργαλεία, τη θεωρία, το σχέδιο, τη μακέτα, το φωτισμό.. Αλλά και την καλλιέργεια της αίσθησης, της φαντασίας… Είναι μια ολοκληρωμένη γνώση που σε βάζει στην ουσία του σκηνικού χώρου σε σχέση με τα θεατρικά έργα.

Mαρία Δασκαλάκη

Μέσα από μια διαδρομή στο χρόνο εμπνευστήκαμε και ζήσαμε μια υπεροχή εμπειρία δημιουργώντας δικά μας σκηνικά σε μια πραγματική παράσταση. Ο σκηνογράφος – δάσκαλος μας βοηθητικός και υποστηρικτικός σε όλα μας τα βήματα. Μας εκμυστηρεύτηκε τα μυστικά του επαγγέλματος χωρίς φειδώ. Ευχαριστούμε πολύ για αυτή τη συνεργασία!

Σύντομο βιογραφικό Ντέιβιντ Νεγρίν

O Ντέιβιντ Νεγρίν έχει μεταπτυχιακό στην Αρχιτεκτονική από το ΕΜΠ και είναι πτυχιούχος Αρχιτέκτονας μηχανικός του ΕΜΠ και Διακοσμητής του ΤΕΙ Αθήνας. Από το 2000 εργάζεται ως σκηνογράφος στο θέατρο και από τότε υπογράφει σκηνογραφικές προτάσεις παράλληλα με την διατήρηση του Αρχιτεκτονικού του γραφείου. Είναι υποψήφιος διδάκτορας στο ΕΜΠ στο τμήμα Αρχιτεκτονικής στον τομέα συνθέσεων και ασχολείται ερευνητικά με τη σχέση Αρχιτεκτονικής και Σκηνοθεσίας, ένα αντικείμενο που εφαρμόζει στην επαγγελματική του πορεία. Έχει διδάξει για 8 χρόνια σκηνογραφία στη Δραματική σχολή «Ίασμος» και στο θεατρικό εργαστήρι «Βασίλης Διαμαντόπουλος» και έχει πραγματοποιήσει διαλέξεις σε εκπαιδευτικά ιδρύματα για τη σχέση Θεάτρου και Αρχιτεκτονικής.

Οι φετινές σκηνογραφικές δουλειές του είναι: «Αλίμονο στους νέους» (Σακελλάριου – Γιαννακόπουλου) στο θέατρο Coronet και «Tape» (Stephen Belber) στο θέατρο 104.

Άλλες ενδεικτικές σκηνογραφικές δουλειές του στο θέατρο είναι:

12 ένορκοι (R. Rose) θέατρο Αλκμήνη – Μπλε (Ντέιβιντ Νεγρίν) θέατρο Olvio – Πιάνω παπούτσι πάνω στο πιάνο (Patari project) Θέατρο Πόρτα – Οδός Αβύσσου (Μ. Λουντέμη) Θέατρο Olvio – Φόνισσα (Α. Παπαδιαμάντη) Αρχαίο Θέατρο Δωδώνης – Εις μήνιν (Γ. Ρίτσου) Αρχαίο Θέατρο Θάσου – Τo μπουφάν τη Χάρλει (B. Κατσικονούρη) Θέατρο Αλκμήνη

 

Ιnfo

Διάρκεια: 3/2/2020 – 6/7/2020, κάθε Δευτέρα 19:00-22:00

Meet the trainer: Δευτέρα 27/1/2020 στις 19:00

Κόστος διδάκτρων: 350 ευρώ (συμπεριλαμβανομένου Φ.Π.Α.)

Πληροφορίες-δηλώσεις συμμετοχής: 2168096448 / info@katapacti.gr

Εργαστηρι σκηνογραφίας

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Εργαστήρι σχεδιασμού θεατρικών φωτισμών


Με την Κατερίνα Μαραγκουδάκη.

Το εργαστήρι θεάτρου Καταπactή σε συνεργασία με την Κατερίνα Μαραγκουδάκη, ίσως την πιο καταξιωμένη Lighting Designer στη χώρα μας, διοργανώνουν πεντάμηνο εργαστήρι σχεδιασμού φωτισμών για το θέατρο. Το εργαστήρι απευθύνεται σε ηθοποιούς, σκηνοθέτες, θεατρολόγους και σε όλους όσοι θέλουν να μυηθούν στη μαγεία του φωτισμού στις παραστατικές τέχνες.

Η Κατερίνα Μαραγκουδάκη θα μεταδώσει τις γνώσεις και τις εμπειρίες της στους συμμετέχοντες μέσα από μια σειρά θεωρητικών μαθημάτων αλλά και επισκέψεων σε θέατρα που ανεβαίνουν παραστάσεις που έχει φωτίσει η ίδια. Μέσα από την παρακολούθηση και την παρατήρηση, οι συμμετέχοντες λαμβάνουν την απαραίτητη τεχνική κατάρτιση, την οποία στη συνέχεια θα εφαρμόσουν δουλεύοντας σε κανονικές συνθήκες παραγωγής και σχεδιάζοντας τους φωτισμούς για τα 3 έργα που ανεβάζει η Καταπactή στα τέλη Ιουνίου.

Στα μαθήματα θα αναλυθούν οι παρακάτω κατηγορίες:

     1.ΕΙΣΑΓΩΓΗ ΣΤΟ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟ ΦΩΣ

  1. ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ ΟΡΑΣΗΣ – ΑΝΑΛΥΣΗ ΦΩΤΟΣ – ΟΡΑΤΟ ΦΑΣΜΑ

     3.ΟΠΤΙΚΗ ΑΝΤΙΛΗΨΗ – ΣΚΗΝΗ – ΟΦΘΑΛΜΟΣ

  1. ΑΡΧΕΣ ΧΡΩΜΑΤΟΣ – ΑΝΤΙΛΗΨΗ ΤΟΥ ΧΡΩΜΑΤΟΣ
  2. EΜΨΥΧΟ ΚΑΙ ΑΨΥΧΟ ΥΛΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟΥ
  3. ΦΩΤΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΒΑΣΙΚΕΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ
  4. ΦΩΤΙΣΤΙΚΕΣ ΠΗΓΕΣ
  5. ΜΕΘΟΔΕΥΣΗ ΤΗΣ ΣΠΟΥΔΗΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΦΩΤΙΣΜΟ. VISUAL EFFECTS KAI FILTERS
  6. ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΤΟ LIGHTING DESIGN. ΕΜΦΑΣΗ ΣΤΙΣ ΙΔΙΑΙΤΕΡΟΤΗΤΕΣ ΤΟΥ ΦΩΤΙΣΜΟΥ ΣΕ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΤΟΝ: Α) ΘΕΑΤΡΙΚΟ  ΧΩΡΟ , Β) TO ΘΕΑΤΡΙΚΟ  ΕΙΔΟΣ   
  7. LIGHTING PLOT- ΣΧΕΔΙΑΣΜΟΣ ΦΩΤΙΣΜΟΥ
  8. Η ΤΕΧΝΗ ΤΟΥ ΘΕΑΤΡΟΥ» (ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΕΣ ΤΟΥ ΣΥΓΧΡΟΝΟΥ ΘΕΑΤΡΟΥ), ΣΥΝΔΕΣΗ ΘΕΩΡΙΑΣ ΚΑΙ ΠΡΑΞΗΣ
  9. ΠΡΩΤΟΠΟΡΟΙ ΤΟΥ 20ΟΥ ΑΙΩΝΑ: ΆΠΠΙΑ ΚΑΙ ΜΕΓΙΕΡΧΟΛΝΤ

Info 

Διάρκεια: 1/2/2020 – 27/6/2020

Meet the trainer: Σάββατο 25/1/2020 στις 11:00

Κόστος διδάκτρων: 65 ευρώ / μήνα (συμπεριλαμβανομένου Φ.Π.Α.)

Πληροφορίες-δηλώσεις συμμετοχής: 2168096448 / info@katapacti.gr

 

Σύντομο βιογραφικό Κατερίνας Μαραγκουδάκη

Σχεδίασε τους φωτισμούς για περισσότερες από πεντακόσιες θεατρικές, χορευτικές και μουσικές παραστάσεις στην Ελλάδα και το Εξωτερικό. Παράλληλα εργάστηκε ως διευθύντρια φωτογραφίας σε πολλές κινηματογραφικές ταινίες μεγάλου και μικρού μήκους, τηλεοπτικές σειρές, ντοκιμαντέρ, θεατρικά βίντεο και διαφημίσεις. Ανέλαβε το σχεδιασμό φωτισμών της Τελετής Λήξης της ενόργανης γυμναστικής στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας 2004.

Από το 2005 διδάσκει στο Τμήμα Διεύθυνσης Φωτογραφίας Κινηματογράφου και Τηλεόρασης του New York College της Αθήνας, ενώ δίνει συστηματικά διαλέξεις και σεμινάρια σε πανεπιστημιακές και θεατρικές σχολές. Έχει αποσπάσει αρκετές διακρίσεις μεταξύ των οποίων το Διεθνές Βραβείο Φεστιβάλ Λονδίνου Καλύτερης Διεύθυνσης Φωτογραφίας για την ταινία «Guilt», το Βραβείο Καλύτερης Διεύθυνσης Φωτογραφίας για την τηλεοπτική σειρά «Η συκοφαντία του αίματος», του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης και  του Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου Αλεξάνδρειας για την ταινία «Πριν το τέλος του κόσμου», του Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους της Δράμας, καθώς και 4 φορές των Θεατρικών βραβείων Aθηνοράματος.

Μερικές από τις παραστάσεις που έχει σχεδιάσει τους φωτισμούς για τη φετινή σαιζόν είναι: «Ο θάνατος του εμποράκου» στο θέατρο ‘Εμπορικόν’ σε σκηνοθεσία Γιώργου Σκευά, «Προσοχή, ο φίλος δαγκώνει» στο θέατρο ‘Ζίνα’ σε σκηνοθεσία Βλαδίμηρου Κυριακίδη, «Οι φάλαινες του Αυγούστου» στο θέατρο ‘Χώρα’ σε σκηνοθεσία Πέτρου Ζούλια, «Μαρίκα» στο θέατρο ‘Χώρα’ σε σκηνοθεσία Πέτρου Ζούλια.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Θεατρική και ψηφιακή ψευδαίσθηση

Η Αιμιλία Καραντζούλη ερευνά την επίδραση της τεχνολογίας στις παραστατικές τέχνες

Τον Ιανουάριο του 1895 στο Grand Café του Παρισιού οι τρομοκρατημένοι θεατές μετακινήθηκαν απότομα από τις θέσεις του προκειμένου να περάσει το τρένο που “ερχόταν” με φόρα κατά πάνω τους. Είναι η μέρα που προβάλλεται η πρώτη ταινία στην ιστορία του κινηματογράφου από τους αδελφούς Lumiere. Η ταινία διαρκούσε μόνο 50 δευτερόλεπτα, η εικόνα του κινούμενου τρένου ήταν ασπρόμαυρη και ο ήχος απουσίαζε. Παρ’ όλα αυτά η γρήγορη κίνηση της ατμομηχανής κατά τη διάρκεια της προβολής και ο τρόπος που ήταν τοποθετημένος ο φακός, έκανε τους θεατές να πεταχτούν έντρομοι από τις θέσεις τους σε μία προσπάθεια “να σωθούν”. Έκτοτε πολλά άλλαξαν, η τεχνολογία εξελίχθηκε ραγδαία, επηρεάζοντας όλες τις εκφάνσεις του ανθρώπινου πολιτισμού. Η κινηματογραφική εμπειρία έγινε ρεαλιστικότερη, ενώ όπως ήταν φυσικό δεν έμεινε ανεπηρέαστος και ο χώρος του θεάτρου.

Φυσικά, η τεχνολογία φαίνεται διαχρονικά να αποτελεί ένα αναπόσπαστο στοιχείο της θεατρικής παράστασης, γεγονός που γίνεται αντιληπτό και από τους ποικίλους όρους που έχουν κατά καιρούς αξιοποιηθεί για την περιγραφή της “σκηνής”, όπως «μηχανισμός», «σύστημα» και «κατασκευή», μέσα από τους οποίους αναδεικνύεται η σχέση παράστασης και τεχνολογίας. Θα μπορούσαμε ακόμα να ανατρέξουμε στην αθηναϊκή σκηνή του 5ου αιώνα π.χ., όπου η τεχνολογία και το ανθρώπινο πεπρωμένο αποκτούν στενούς δεσμούς, με τον Θεό να εμφανίζεται «από μηχανής» δίνοντας τη λύση, ενώ τα τελευταία χρόνια όλο και περισσότερες θεατρικές παραστάσεις αξιοποιούν τις δυνατότητες των νέων τεχνολογιών, προσπαθώντας να κάνουν όσο πιο ρεαλιστική γίνεται τη θεατρική εμπειρία.

Αυτό που φαίνεται να έχει όμως ακόμα περισσότερο ενδιαφέρον είναι η σχέση που αναδύεται ανάμεσα στη θεατρική και ψηφιακή πραγματικότητα, με κοινό άξονά τους την έννοια της ψευδαίσθησης. Ο Diderot μιλώντας για την έννοια της θεατρικής ψευδαίσθησης κάνει λόγο για την «κατά το δυνατόν ακριβέστερη μίμηση μιας πράξης που ο θεατής, αδιάκοπα ψευδόμενος, έχει την εντύπωση ότι παρακολουθεί». Με λίγα λόγια, κατά τη διάρκεια της θεατρικής παράστασης υπάρχει ένα είδος “σιωπηρής συμφωνίας” μεταξύ ηθοποιών και θεατών, κατά την οποία αμφότεροι συναινούν πως θα παραστήσουν και θα εκλάβουν ως αληθινό, κάτι που εξαρχής γνωρίζουν πως δεν είναι παρά μια ψευδαίσθηση. Για όσο χρόνο όμως διαρκεί η θεατρική παράσταση, παράλληλα διαρκεί και αυτή η “θεατρική σύμβαση”, η σιωπηρή δηλαδή αποδοχή της “θεατρικής ψευδαίσθησης”.

Κάτι παρόμοιο θα μπορούσαμε να πούμε πως συμβαίνει και στα ψηφιακά περιβάλλοντα της Εικονικής Πραγματικότητας, όπου ο θεατής παρ’ όλο που γνωρίζει πώς ό,τι διαδραματίζεται μπροστά του δεν είναι αληθινό, αντιδρά αντανακλαστικά σαν αυτό να συμβαίνει στην πραγματικότητα. Ωστόσο, αν και η τεχνολογία μπορεί να διαδραματίσει έναν σπουδαίο ρόλο στη δημιουργία ενός όσο το δυνατόν πιο ρεαλιστικού βιώματος, δεν είναι σε θέση σε καμία περίπτωση να συγκριθεί ή πολύ περισσότερο να αντικαταστήσει αυτή τη μοναδικότητα της θεατρικής εμπειρίας και αυτό γιατί το θέατρο εκτός των άλλων είναι μια ζωντανή διαδικασία που διαμορφώνεται μέσα από τη ζωντανή σχέση ηθοποιών και θεατών. Γι’ αυτό και καμία παράσταση δεν μπορεί να είναι ίδια, όσες φορές κι αν παιχτεί. Από την άλλη, η τεχνολογία δεν φαίνεται να επηρεάζει μόνο την παραγωγή των θεατρικών παραστάσεων. Καθώς οι δυνατότητες των τεχνολογικών επιτευγμάτων κατακλύζουν τη ζωή μας, μεταβάλλουν παράλληλα τον τρόπο πρόσληψης ερεθισμάτων. Ως αποτέλεσμα, διαμορφώνεται ένα κοινό που όλο και περισσότερο αναζητά στις θεατρικές παραστάσεις την “ψηφιακή εμπειρία”, καθώς αυτή αποτελεί μέρος της πραγματικότητας του και η πραγματικότητα του είναι αυτή που θα διαμορφώσει ως ένα βαθμό το θεατρικό συμβάν. 

Είτε θεατρική είτε ψηφιακή η έννοια της ψευδαίσθησης αποτελεί ουσιαστικά μια πτυχή του ευρύτερου προβληματισμού αναφορικά με τη σχέση της υπόκειμενικής συνείδησης με την αντικειμενικότητα του κόσμου, θέμα που φαίνεται να έχει απασχολήσει κατά καιρούς διαφορετικούς επιστημονικούς τομείς όπως η Νευροφυσιολογία, η Οντολογία, η Γνωσιολογία, η Ψυχολογία και η Κοινωνιολογία. Σε μια πιο φιλοσοφική προσέγγιση, θα μπορούσαμε να αμφισβητήσουμε ακόμα και την αντικειμενικότητα του κόσμου που μας περιβάλλει. Άλλωστε, όπως ο Albert Einstein είχε σημειώσει «η διάκριση μεταξύ παρελθόντος, παρόντος και μέλλοντος είναι μόνο μια σταθερή και επίμονη ψευδαίσθηση».

*Η Αιμιλία Καραντζούλη είναι θεατρολόγος και ερασιτέχνης ηθοποιός.

 

 

Ο dj Kyriakos Kounanis μας συστήνεται

Η Κρυσταλλένια Περάτη κάνει τις ερωτήσεις και ο Κυριάκος Κουνάνης, o dj του “Black and white xmas party” της Καταπactής, δίνει τις απαντήσεις.

Η επιτυχία ενός πάρτυ είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με τις γνώσεις και τις ικανότητες του δισκοθέτη. Καλώς ή κακώς (καλώς κατά τη γνώμη μας) από εκεί ξεκινάνε και εκεί τελειώνουν όλα. Το πάρτυ είναι μια ιδιαίτερη βραδιά και ο κόσμος που έρχεται σε αυτό είναι γεμάτος προσδοκίες να περάσει τέλεια. Είναι στο χέρι του dj να τους απογειώσει, έτσι ώστε αυτή η βραδιά όχι μόνο να είναι τέλεια για αυτούς, αλλά να τους μείνει αξέχαστη για πάντα και να την κουβαλούν μέσα τους σαν μια από τις πολύ ευχάριστες αναμνήσεις τους! Ο Κυριάκος Κουνάνης είναι σίγουρα στην κατηγορία των djs που αν έχεις καλή διάθεση δεν θα σε αφήσει να καθίσεις στο σκαμπό!

Ξεκίνησε να παίζει μουσική το, μακρινό πια, 1996. Όταν δεν έπαιζε, αγόραζε δίσκους στον θρυλικό ‘Ρίζο’ στην Κυψέλη, με όλους τους μεγάλους, τότε, Djs γύρω του, να τον βάζουν στην ‘Πρίζα’ για να βρει όμορφες μουσικές!

Μετά η ζωή του συνεχίστηκε στο Manchester, σπουδάζοντας οικονομικά, μάρκετινγκ και digital marketing, με τη μουσική πάντα δίπλα του, σαν ένα επικερδές χόμπυ και ψυχοθεραπεία ταυτόχρονα. Όπως χαρακτηριστικά λέει ο ίδιος για εκείνα τα χρόνια: «Πολλά gigs και residencies σε μαγαζιά που τους χρωστάω πολλά για τις όμορφες αναμνήσεις που μου άφησαν και ακόμα με γεμίζουν!»

Έχει παίξει μουσική σε μερικά από τα πιο γνωστά bar και club στην Ελλάδα και έχει συνεργαστεί  μουσικά με πολύ μεγάλα ονόματα της dance σκηνής. Μερικά από τα μαγαζιά που έχει εμφανιστεί είναι το ‘Venue – Athens’, ‘Big Apple – Kolonaki’, ‘Galleraki – Mykonos’, ‘Caprice’, ‘Big Apple – Crete’, ‘Baraonda’, ‘Banana moon’, ‘Grand Resort Lagonisi’ και άλλα πολλά.

Φέτος μπορούμε να τον ακούσουμε στο “Bootleg Athens” στο Χολαργό αλλά και στο “Hick’s” στο Χαλάνδρι!

Κρυσταλλένια: Πως αντιδρας στις παραγγελίες; ποιο το πιο άκυρο τραγούδι που σου έχουν παραγγείλει;

Κυριάκος: Ο κόσμος έρχεται στον χώρο που παίζεις μουσική για να διασκεδάσει, περιμένει από σένα να του ανεβάσεις φουλ την διάθεση! Ο Dj είναι στην Ελλάδα ένα λίγο παρεξηγημένο επάγγελμα – χόμπυ. Τόσο από τον κόσμο αλλά ακόμα και από το ίδιο μας το «σινάφι».Γιατί το λέω; Γιατί πολλοί από εμάς ξεχνάμε τον ρόλο μας, να διασκεδάσουμε δηλαδή με τις επιλογές μας τον κόσμο! Άρα ας το δούμε έτσι, οι «παραγγελιές» άλλοτε αστείες, άλλοτε κακόγουστες, άλλοτε με έμπνευση, αν είναι σε κόσμιο τόνο, θα τις ακούσω και ανάλογα αν μπορώ θα κάνω το «χατίρι». Το πιο τρελό που μου έχουν ζητήσει, 4.30 το πρωί, τον ύμνο της ποδοσφαιρικής ομάδας της Southampton. Θεούλης, αν το είχα θα το έβαζα πραγματικά!

Κρυσταλλένια: Αγαπημένη Δεκαετία;

Κυριάκος: Μουσικά μιλώντας 1975 – 1990 (κλέβω λίγο)…. Η εποχή που θα ήθελα να ήμουν δισκοθέτης… Εποχές που όλοι χόρευαν, με απίστευτης έμπνευσης τραγούδια, γεμάτα ψυχή. Χαρά ρε παιδί μου, χωρίς κινητά, πόζα και selfies.

Κρυσταλλένια: Τι τραγουδάς στο μπάνιο;

Κυριάκος: Ανάλογα την διάθεση. Αν τώρα σκεφτόμουν κάτι θα ήταν Mumford  Sons – Woman για να σε πάω σε ερωτικό mood! Σε κάτι πιο χαρούμενο θα πήγαινα σε Sister Sledge – Lost In Music γιατί αυτό πρέπει να κάνουμε σε κάθε στιγμή… γιατρικό, trust me on this & lost in music!

Κρυσταλλένια: Γιατί πιστεύεις ότι οι djs ασκούν γοητεία στον γυναικείο πληθυσμό;

Κυριάκος: Νομίζω έχει να κάνει για τους ίδιους λόγους που έχει πέραση κάθε καλλιτέχνης. Κάνεις κάτι δημιουργικό που έχει να κάνει με την χαρά, την ανάγκη ο κόσμος να χαλαρώσει. Αν και να πω την αλήθεια πάντα ήμουν τόσο «κολλημένος» με την μουσική που έδινα μικρή σημασία σε αυτό το κομμάτι

Κρυσταλλένια: Για ποιο τραγούδι ντρέπεσαι που ξέρεις τα λόγια;

Κυριάκος: Δεν μου έρχεται κάτι στο μυαλό! Τρώμε κολλήματα όλοι με κουλά τραγουδάκια μετά από πλύση εγκεφάλου. Κάνα reggeaton να πω;

Κρυσταλλένια: Ποιος έπαιξε/θα παίξει στον γάμο σου;

Κυριάκος: Ερώτηση paparazzi ήταν αυτή παραδέξου το! Ακόμα δεν έχω παντρευτεί, εκεί οδεύουμε και ναι θα κάνω αποκαλύψεις – προσκλήσεις σε φίλους: Θα παίξουν διάφοροι φίλοι μου DJs, σίγουρα ο Χάρης Βαρζαμπετιάν που από 3 χρονών ακούμε μαζί μουσική και ονειρευόμαστε. Που οι μουσικές του γνώσεις είναι σε άλλο επίπεδο και αισθάνομαι τιμή που μαζί του ξεκίνησα το μουσικό ταξίδι. Ο Πέτρος Μακρής άλλος ένας αγαπημένος φίλος, που είναι μοναδικός στο να κάνει ένα πάρτυ να απογειωθεί! Πραγματικά μοναδικός!

Κρυσταλλένια: Σε ποιο από τα παρακάτω events θα αρνηθείς να παίξεις ακόμη και αν σε πλήρωναν 2000 για ένα βράδυ: Α) Στα γενέθλια του Τραμπ, Β) Στον τελικό του GNTM, Γ)Σε παράσταση του τσίρκο Μεντράνο την ώρα που βγαίνουν οι ελέφαντες;

Κυριάκος: Γενέθλια Trump χωρίς δεύτερη σκέψη! Μόνο 2,000€ για τέτοιο μαρτύριο θα είναι το budget; Ακόμα και σε αυτό εκνευριστικός και στον κόσμο του!

Ο Κυριάκος Κουνάνης θα επιλέγει μουσικές για το μεγάλο Χριστουγεννιάτικο πάρτυ της Καταπactής: “Black and White (dress code is on)” που θα γίνει το Σάββατο 14 Δεκεμβρίου στο ‘Chaplin Brothers’ – Σαρρή 37, Ψυρρή. Η είσοδος κοστίζει μόνο 10 ευρώ (με ποτό) και τα έσοδα του πάρτυ θα καλύψουν τις ανάγκες σε σκηνικά και κοστούμια των τελικών παραστάσεων της Καταπactής που γίνονται πάντα για φιλανθρωπικό σκοπό!
Θα σας δούμε εκεί!
 
 
 

Παγκόσμια ημέρα αναπηρίας; Μια ημέρα όπως όλες οι άλλες…

Ο Κωνσταντίνος είναι κωφός. Με αφορμή την παγκόσμια ημέρα μας μιλάει για την αναπηρία του. Κι εμείς καλό είναι να ακούσουμε!

Τρίτη, 3 Δεκεμβρίου – Παγκόσμια μέρα των Ατόμων με Αναπηρία.

Τι το ιδιαίτερο έχει για μένα ως ΑμεΑ η μέρα αυτή λοιπόν; Αξίζει ευφημισμού; Πολλών συγχαρητηρίων; Ή μήπως παντελούς αδιαφορίας;

Λοιπόν, τίποτα.
Είναι απλά μια μέρα όπως όλες οι άλλες.

Είμαι ο Κωνσταντίνος κι είμαι κωφός από μια ηλικία που ούτε κι εγώ θυμάμαι. Μεγάλωσα χωρίς να ακούω και αυτό μου είχε περάσει στο φυσιολογικό σε όλη μου την ζωή.
“Μα δεν ένιωσες ποτέ αυτό το αίσθημα αδικίας, γιατί σε σένα και όχι σε κάποιον άλλον; Ούτε θυμό; Ούτε στεναχώρια; Αισθήματα μειονεξίας;” θα ρωτήσεις.

Κι άμα σου απαντήσω όχι, θα σου πω ψέματα.

Ναι, τα έχω νιώσει αυτά σε μικρή κυρίως ηλικία, όταν πια δημιουργήθηκε το αίσθημα διαχωρισμού, όταν πλέον φαινόταν η διαφορετικότητα από το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού, στα μαθητικά χρόνια που ήταν και η πρώτη επαφή με την κοινωνία ως μικρογραφία.

Και τι μ’ αυτό;
Πέρασα πολλά εμπόδια, στιγμές απελπισίας, απόγνωσης και απάθειας επειδή είμαι άνθρωπος με αναπηρία.
Ναι, Άνθρωπος με Αναπηρία. Όχι Άτομο με Ειδικές Ανάγκες (γιατί όλοι έχουν ειδικές ανάγκες!) ή ακόμα χειρότερα, Άτομο με Ειδικές Ικανότητες (γιατί είναι μόνο ο Σούπερμαν κι η παρέα του!). Πρέπει να λέμε τα πράγματα με το όνομα τους. Έτσι δεν είναι;
Ωστόσο, δεν είμαι ο μόνος που πέρασε εμπόδια και δυσκολίες. Τα βίωνε, βιώνει και θα βιώνει πολύ μεγάλο μέρος του κόσμου αυτά, άσχετα με το αν έχει αναπηρία ή όχι.

Στην πορεία της ζωής μου όμως έμαθα και κατάλαβα ποιος είμαι. Ποια είναι τα όρια μου, οι αντοχές μου και το “ταβάνι” για μένα. Δε χρειάζεται να μου πεις εσύ τι μπορώ να κάνω και ποια είναι αδύνατα για μένα. Το γνωρίζω πολύ καλά εγώ ο ίδιος.

Δεν θα με χαρακτηρίσει ποτέ αυτό, ούτε είναι λόγος για να κριθώ για αυτό.

Δεν είμαι περήφανος που είμαι κωφός. Όπως και δεν ντρέπομαι για αυτό.

Δεν είναι κατάρα. Δεν είναι ευλογιά. Δεν είναι μοίρα.

Η αναπηρία είναι απλά μια ιδιότητα. Κι έχω μάθει να ζω με αυτήν, προσάρμοσα την ζωή μου όπως είναι και δε χρειάζομαι ούτε τον οίκτο, ούτε και τον έπαινο του καθενός. Ούτε διαφορετική μεταχείριση. Αντιμετώπισε με όπως θα αντιμετώπιζες κάποιον χωρίς αναπηρία.

Με συμπαθείς; Μίλα μου. Με αντιπαθείς; Μη μου μιλάς. Όπως θα έκανες με τον καθένα. Σωστά;
Έχω το δικαίωμα να κάνω λάθη, να πάρω βιαστικές αποφάσεις, να γκρινιάξω, να να να…
Όμως, την αναπηρία την κουβαλάω παντού. Και χθες, και αύριο, το πρωί, το βράδυ, όταν βγαίνω, όταν ταξιδεύω, όταν δουλεύω, όταν διασκεδάζω, ανέκαθεν την κουβαλούσα και θα την κουβαλάω για πάντα.

Δε θέλω να είμαι ο ήρωας κάποιου. Ούτε κάποιο υπόδειγμα για κάποιον. Τι είμαι εγώ δηλαδή; Είμαι απλά ένας απλός καθημερινός άνθρωπος με τα δικά του χαρακτηριστικά και χούγια του.

Δεν θέλω να παίρνετε δύναμη από μένα επειδή έχω μια αναπηρία και ζω έναν διαφορετικό τρόπο ζωής.

Κουράγιο και δύναμη θέλω να παίρνετε από όλα τα άτομα, που παρόλο τις δυσκολίες της ζωής τους, καταφέρνουν και ανταπεξέρχονται, από το να κάθονται μουχλιασμένοι σε μια γωνία του σπιτιού τους, γεμίζοντας μιζέρια για το πόσο άδικα τους φέρθηκε η ζωή. Όπως όλοι γνωρίζετε το γνωστό ρητό, “επιτρέπεται να πέσεις, επιβάλλεται να σηκωθείς”. Κι έτσι πρέπει.

Δυστυχώς, ζούμε σε ένα ανάλγητο κράτος, αυτό της Ελλάδας, το οποίο δεν έχει καμία μέριμνα για τους έχοντες αναπηρία αν και παρατηρείται κάποια πρόοδος τα τελευταία χρόνια. Για να μεγαλώσεις αξιοπρεπώς και όσο δυνατόν πιο φυσιολογικά, στην Ελλάδα, πρέπει να έχεις κυρίως οικονομικά εφόδια. Μεγάλη και πικρή αλήθεια.
Έπειτα, είναι και ο χρόνος και η διάθεση των γονέων σου, του κύκλου σου, να είναι καλοί οι παράγοντες που χρειάζονται για την βελτίωση της κατάστασης σου, λογοθεραπεία στην δικιά μου περίπτωση, η θέληση σου.
Η περίπτωση μου ήταν πολύ τυχερή, είχα την τύχη να έχω μια υπέροχη οικογένεια κι έναν κύκλο που πίστευε σε μένα και με στήριξε, έτσι και είχα ισότιμες ευκαιρίες στην εκπαίδευση κυρίως αλλά και στην επικαιρότητα ως παιδί.

Κατάφερα να μιλήσω, κάτι τόσο αυτονόητο για τους περισσότερους, ίσως όχι τέλεια, αλλά τουλάχιστον ικανοποιητικά, που για μένα είναι κατόρθωμα. Για αυτό είμαι περήφανος. Για αυτά που έχω κάνει και όχι για αυτό που είμαι.

Αλλά μόνο αυτό νόμιζα πως γινόταν. Αγνοούσα εντελώς την ύπαρξη της νοηματικής γλώσσας, μέχρι που ήρθα σε επαφή με αυτήν στα 20 μου. Και έχοντας σχεδόν καθημερινή επαφή με την γλώσσα αυτή, έγινε η δεύτερη φυσική μου γλώσσα, ως κωφός. Είμαι επίκτητα δίγλωσσος κωφός γιατί είμαι ανάμεσα σε δύο τρόπους επικοινωνίας. Και επιλέγω και επικοινωνώ και με τους δύο τρόπους, αναλόγως την περίσταση. Και δεν θα δώσω καμία αναφορά σε κανέναν για το πώς θα επικοινωνώ.

Και καμία σημασία δεν δίνω για την ταυτότητα μου, ούτε τι είναι σωστό και λάθος να κάνω ως άτομο με κώφωση. Θα έπρεπε, άλλωστε; Είμαι ο Κωνσταντίνος!

Δυστυχώς, αρκετά μεγάλο ποσοστό στην Ελλάδα δεν έχει καν ισοτιμία σε πολλούς τομείς της ζωής του, με αποτέλεσμα να μην υπάρχει ομαλή και φυσιολογική πορεία για πολλά άτομα με κώφωση ακόμα και σήμερα. Δεν έχουμε πρόσβαση σε πολλά πράγματα που είναι “αυτονόητα” σε όλους, όπως οι ειδήσεις, οι διαφημίσεις, οι ελληνικές σειρές/ταινίες, οι εκπομπές κ.ο.κ. που δεν έχουν υπότιτλους αν και οφείλω να παραδεχτώ πως έχουν γίνει ήδη πολύ μεγάλα βήματα για εκεί. Ακόμη, χρειάζεται ακόμη προσπάθεια βελτίωσης για τις εκπαιδευτικές βαθμίδες, προκειμένου να υπάρχει ομαλή ένταξη του κάθε μαθητή με αναπηρία στο κοινωνικό σύνολο και να έχει ισότιμη εκπαίδευση. Και συνεχίζουμε να παλεύουμε για κάτι που ήδη υπάρχει σε όλες τις άλλες χώρες, ακόμα και σε αυτές που είναι φαινομενικά υπανάπτυκτες. Πόσο κρίμα!

Το συμπέρασμα είναι απλό. Δεν είναι λογικό να γιορτάζουμε την μια μέρα (σήμερα) ενώ έχουμε την αναπηρία όλο τον χρόνο, από το πρωί ως το βράδυ, στο σχολείο, στο πανεπιστήμιο, στην δουλειά, στον δρόμο. Η αναπηρία δεν αλλάζει μορφές. Κάθε μέρα είναι μια ίδια μέρα για όλους μας.

Έτσι, αν ποτέ συναντήσετε κάποιον άνθρωπο με αναπηρία, μη διστάσετε να αφήσετε την ενσυναίσθηση σας να σας γεμίσει. Νιώστε τον. Αποδεχτείτε τον.
Αναμφίβολα, πέρασε και περνάει τον Γολγοθά του. Όπως κι εσείς.

Θα σας χαμογελάσει. Χαμογελάστε κι εσείς.

Τρίτη, 3 Δεκεμβρίου 2019. Μια μέρα όπως όλες οι άλλες.

 

 

 

 

Ήξερες ότι: Στις πρεμιέρες ευχόμαστε… σκατά!

Το “Ήξερες ότι:” δίνει τις απαντήσεις σε όλες τις πιθανές ερωτήσεις που έχεις γύρω από τον κόσμο του θεάτρου, τους όρους και τις ειδικότητές του!

Σε μία ώρα έχει πρεμιέρα ηθοποιός, φίλος σου αγαπημένος, στην καινούρια παράσταση που παίζει. Θες να του στείλεις ένα μήνυμα για να του δώσεις κουράγιο, αλλά και να μην τον ενοχλήσεις στην προετοιμασία του. Μην κάνεις το λάθος και του γράψεις “καλή επιτυχία”. Είναι γρουσουζιά! Η ενδεδειγμένη ευχή σύμφωνα με το παραδοσιακό θεατρικό Savoir Vivre  είναι “Σκατά“!!!

Πότε ακριβώς δόθηκε για πρώτη φορά αυτή η … αρκετά πρωτότυπη ευχή δεν είναι γνωστό. Είναι γνωστό όμως ότι ειπώθηκε στη Γαλλία (Merde) και σίγουρα θα πρέπει να ήταν πριν εμφανιστούν και χρησιμοποιηθούν ευρέως τα αυτοκίνητα. Το γιατί είναι απλό:

Όταν είχε πρεμιέρα μια θεατρική παράσταση στο Παρίσι, έξω από το θέατρο συγκεντρωνόταν ένας μεγάλος αριθμός από άμαξες με άλογα που μετέφεραν τους θεατές. Παρέμεναν έξω από το θέατρο για όσο διαρκούσε η παράσταση.

Την εποχή που συζητάμε, οι θεατές δεν ήταν τόσο ευγενικοί όσο στις μέρες μας, οπότε αν δεν τους άρεσε η παράσταση αποχωρούσαν κατά τη διάρκειά της και πήγαιναν κάπου αλλού να συνεχίσουν τη βραδιά τους. Κάθονταν μέχρι τέλους μόνο αν τους άρεσε. Στη δεύτερη περίπτωση λοιπόν που τα άλογα περίμεναν μέχρι το τέλος, ήταν λογικό να κάνουν την ανάγκη τους. Το αποτέλεσμα ήταν ο χώρος μετά την αποχώρηση των θεατών να είναι γεμάτος από κοπριά!

Αν είχε λίγη κοπριά, αυτό ήταν ένδειξη ότι η παράσταση δεν ήταν πολύ επιτυχημένη. Αν είχε πολλή σήμαινε… Θρίαμβος!

Τι καλύτερο λοιπόν, αν είσαι ηθοποιός, από το να σου ευχηθούν να γεμίσει το θέατρο που παίζεις… “Σκατά”!

 

 

 

 

 

Γνώρισε τη βιβλιοθήκη του Εθνικού θεάτρου



Στο ισόγειο του θεάτρου Ρεξ, με είσοδο από το πίσω μέρος του, στεγάζεται ίσως το πιο χρήσιμο και φιλικό μέρος για όσους ασχολούνται με το θέατρο!

Ηθοποιός ή σκηνοθέτης, σκηνογράφος ή ενδυματολόγος, μουσικός ή συγγραφέας, επαγγελματίας ή ερασιτέχνης, όλοι κάποια στιγμή έχουν χρειαστεί τις υπηρεσίες μιας καλά ενημερωμένης βιβλιοθήκης. Αν εκτός από άπειρα θεατρικά έργα και βιβλία για το θέατρο, στη βιβλιοθήκη ανακαλύψεις και ένα τεράστιο αρχείο οπτικοακουστικού υλικού παραστάσεων που έχει συγκεντρωθεί προσεκτικά εδώ και πολλά πολλά χρόνια, τότε σίγουρα βρίσκεσαι στη βιβλιοθήκη του Εθνικού Θεάτρου, στη Φειδίου 5, στο πίσω μέρος του θεάτρου “Ρεξ”!

Πραγματικά το αρχείο που βρίσκεται εκεί είναι τεράστιο, ειδικά από θεατρικά έργα. Αρκεί μόνο να σκεφτούμε ότι υπάρχουν κείμενα από όλες τις παραστάσεις που έχουν ανέβει στο Εθνικό, από την ίδρυση του έως και σήμερα. Το προσωπικό είναι πάρα πολύ ευγενικό, εξυπηρετικό αλλά και πολύ ενημερωμένο. Είτε τηλεφωνικά, είτε περνώντας από εκεί, ζητάς το βιβλίο που χρειάζεσαι και μπορείς να το μελετήσεις εκεί στο μικρό και ζεστό αναγνωστήριο που διαθέτει ο χώρος ή να το πάρεις μαζί σου για κάποιες ώρες και να το επιστρέψεις αργότερα. Εκτός από κείμενα, μπορείς να χρησιμοποιήσεις τον υπολογιστή του χώρου, έτσι ώστε να παρακολουθήσεις βιντεοσκοπημένες παραστάσεις από το 1995 έως και σήμερα, αλλά και πλούσιο φωτογραφικό υλικό παραστάσεων, σκηνικών, κοστουμιών κλπ…

Συγκεκριμένα στη βιβλιοθήκη του Εθνικού μπορείς να βρεις:

  • Ξενόγλωσσα και ελληνικά βιβλία για το θέατρο.
  • Ξενόγλωσσα και ελληνικά βιβλία και εγκυκλοπαίδειες γενικού περιεχομένου. 
  • Παλιά βιβλία και σπάνιες εκδόσεις. 
  • Ξενόγλωσσες και ελληνικές σειρές λογοτεχνικών και θεατρικών περιοδικών. 
  • Προγράμματα από όλες τις παραστάσεις του Εθνικού Θεάτρου από το 1932 ως σήμερα. 
  • Προγράμματα από διάφορες άλλες εκδηλώσεις και συνεργασίες του Εθνικού Θεάτρου. 
  • Ανέκδοτα ελληνικά θεατρικά έργα και ανέκδοτες μεταφράσεις θεατρικών έργων. 
  • Ειδικούς καταλόγους και κείμενα για την ιστορία, τους συντελεστές και το ρεπερτόριο του Εθνικού Θεάτρου. 
  • Αντίγραφα των θεατρικών έργων που έχουν παιχθεί από τις σκηνές του Εθνικού Θεάτρου. 
  • Παρτιτούρες από τη μουσική ορισμένων έργων που παίχθηκαν στο Εθνικό Θέατρο. 
  • Κριτικές και αποκόμματα τύπου από όλες τις παραστάσεις του Εθνικού Θεάτρου στην Ελλάδα και το Εξωτερικό. 
  • Ντοσιέ με φωτογραφίες- πορτρέτα ηθοποιών και βιογραφικά σημειώματα. 
  • Βιντεοσκοπήσεις θεατρικών παραστάσεων του Εθνικού Θεάτρου (από το 1995 και εφεξής.) 
  • Ειδικό αρχείο φωτογραφιών. 

Επίσης στη βιβλιοθήκη υπάρχουν αρχεία παλιών ηχογραφήσεων, μουσικής, σκηνογραφικών σχεδίων, μακετών, φροντιστηριακών ειδών, κοστουμιών καθώς και ένα εξαιρετικά πλούσιο φωτογραφικό αρχείο. 

Info

Βιβλιοθήκη Εθνικού Θεάτρου

Φειδίου 5 (πίσω από Ρεξ)

Ώρες λειτουργίας: Καθημερινά 8:00 – 16:00

Τηλέφωνο επικοινωνίας: 210-3820525

 

 

Εργαστήρι “Μουσική για θέατρο”


Για πρώτη φορά στην Ελλάδα σπουδαστές μουσικής του “Art Music School Fakanas” συνεργάζονται με σπουδαστές όλων των άλλων θεατρικών ειδικοτήτων που διδάσκονται στην Καταπactή για να ανέβει μια θεατρική παράσταση, συνθέτοντας έτσι μια Μικρή Ακαδημία Θεάτρου.

Το εργαστήρι θεάτρου Καταπactή, θέλοντας να διευρύνει τους ορίζοντες του, έχει την τιμή να συνεργάζεται με το “Art Music School Fakanas”, η δουλειά του οποίου θεωρείται ως η πιο εμπεριστατωμένη εκπαιδευτική δραστηριότητα στον τομέα της σύγχρονης μουσικής και ειδικότερα της Jazz, του Fusion, της Rock και του Blues. Οι μαθητές του ωδείου, ως μέρος της πρακτικής τους εξάσκησης,  θα γράψουν και θα εκτελέσουν στη σκηνή μουσική για τις παραστάσεις των μαθητών της Καταπactής!

Αναλυτικότερα:

✔️ Σπουδαστές σύνθεσης του Art Music School Fakanas, γράφουν και ενορχηστρώνουν μουσική για μια πραγματική θεατρική παράσταση.
✔️ Σπουδαστές οργάνων του Art Music School Fakanas, συνθέτουν την ορχήστρα που θα εκτελέσει τις παραπάνω συνθέσεις.
✔️ Σπουδαστές θεάτρου της Καταπactής, δημιουργούν μια ολοκληρωμένη θεατρική παράσταση.
✔️ Σπουδαστές σκηνογραφίας της Καταπactής, δημιουργούν τα σκηνικά της παράστασης.
✔️ Σπουδαστές θεατρικού φωτισμού της Καταπactής, φωτίζουν την παράσταση. 

Το αποτέλεσμα αυτής της συνεργασίας δεν θα μπορούσε να είναι άλλο από το ανέβασμα μιας κοινής, μεγάλης θεατρικής παράστασης στο τέλος της χρονιάς σε σκηνοθεσία του Σωτήρη Δούβρη.
Η παράσταση θα πραγματοποιηθεί στο θέατρο AthinAct το καλοκαίρι του 2020, για φιλανθρωπικούς σκοπούς!

Περισσότερες πληροφορίες και δηλώσεις συμμετοχής:
1️⃣ Art Music School Fakanas
Λ. Ποσειδώνος 3, παραλία Ν. Φαλήρου – Μοσχάτου
info: 2104813605, 2104839112
2️⃣ Καταπαctή
Λάμπρου Κορομηλά 19, Νέος Κόσμος
info: 2168096448 – info@katapacti.gr

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ήξερες ότι: Ο σκηνοθέτης σαν ειδικότητα εμφανίστηκε μόλις τον 19ο αιώνα



 Το “Ήξερες ότι:” δίνει τις απαντήσεις σε όλες τις πιθανές ερωτήσεις που έχεις γύρω από τον κόσμο του θεάτρου, τους όρους και τις ειδικότητές του!

Η έννοια της σκηνοθεσίας είναι πολύ πρόσφατη. Η λέξη απαντάται για πρώτη φορά σε κείμενα μόλις το 1820. Εκείνη ακριβώς την εποχή ο σκηνοθέτης γίνεται επισήμως ο υπεύθυνος για τη διάταξη της παράστασης.  Μέχρι τότε ο διευθυντής του θεάτρου ή ο πρωταγωνιστής επιφορτιζόταν με την ευθύνη να τη διαμορφώσει σύμφωνα με την προϋπάρχουσα φόρμα.

Πριν από το 1820 με τον όρο σκηνοθεσία εννοούσαν την στοιχειώδη τεχνική τοποθέτησης των υποκριτών στη σκηνή. Στο ευρύ κοινό επικρατεί ακόμα η αντίληψη για τον σκηνοθέτη, ότι η μοναδική του ευθύνη είναι απλώς να ρυθμίζει τις κινήσεις των ηθοποιών και τους φωτισμούς.

Η ανάγκη του να αναλάβει κάποιος τη σκηνοθεσία προέκυψε από το γεγονός ότι τον 19ο αιώνα, το θέατρο άρχισε να βγαίνει από τα βασιλικά ανάκτορα και να παρουσιάζεται σε πλατείες και δημόσιους χώρους. Αυτό σήμαινε ότι πια άρχισε να απευθύνεται σε πιο ευρύ και ανομοιογενές κοινό. Ήταν αναγκαίο λοιπόν κάποιος να αναλάβει να βρει τους τρόπους να περάσει τα μηνύματα του εκάστοτε έργου με τρόπο ταυτόχρονα καλλιτεχνικό αλλά και αντιληπτό από όλους, ανεξαρτήτως κοινωνικού επιπέδου και μόρφωσης.

Ο σκηνοθέτης επίσης είναι ο υπεύθυνος να συντονίσει τις διάφορες συνιστώσες της παράστασης που οφείλονται στην παρέμβαση πολλών και διαφορετικών καλλιτεχνικών ειδικοτήτων (συγγραφέας, σκηνογράφος, ενδυματολόγος, μουσικός, κλπ) για τη δημιουργία μιας παράστασης. Πρέπει να σχηματίσει ένα πλήρες οργανικό σύστημα, μια δομή, όπου κάθε στοιχείο ενσωματώνεται στο σύνολο, χωρίς να αφήνεται τίποτα στην τύχη.

Μπορούμε να πούμε ότι η εμφάνιση του σκηνοθέτη στην εξέλιξη του θεάτρου εκφράζει μια νέα στάση απέναντι στο δραματικό κείμενο: Για πολύ καιρό το κείμενο θεωρούνταν κλειστή περιοχή, όπου δεν υπάρχει παρά μόνο μία δυνατή ερμηνεία, η οποία πρέπει να αποκαλυφθεί. Σήμερα, αντίθετα, θεωρείται ότι το κείμενο απευθύνει μια πρόσκληση να αναζητηθούν οι πολλαπλές σημασίες του, ακόμα και οι αντιφάσεις του. Προσφέρεται δηλαδή σε νέες ερμηνείες. Ο σκηνοθέτης πια παίζει έναν θεμελιακό ρόλο: την απαραίτητη διαμεσολάβηση  ανάμεσα στο κείμενο και την παράσταση.

Κλείνοντας, πρέπει να πούμε ότι παρά το γεγονός ότι ο σκηνοθέτης είναι ακρογωνιαίος λίθος της παράστασης, ο ηθοποιός παραμένει, και έτσι πρέπει, καλλιτέχνης – δημιουργός. Αυτό σημαίνει ότι δέχεται τα πλαίσια και την οπτική που δίνει ο σκηνοθέτης και του δίνεται ο χώρος να το εκφράσει με τον καλλιτεχνικό τρόπο που προτείνει ο ίδιος και όχι να του επιβάλλεται κάποιος τρόπος.

 

*Για το άρθρο αυτό χρησιμοποιήθηκαν αποσπάσματα από το “Λεξικό του θεάτρου” του Patrice Pavis σε μετάφραση Αγνής Στρουμπούλη

 

 

Εργαστήρι θεατρικής γραφής


Ο Χάρης Μπόσινας παρουσιάζει έναν κύκλο μαθημάτων, θεωρητικό αλλά και πολύ πρακτικό, για το πως δομείται ένα θεατρικό έργο. Το αποτέλεσμα της δουλειάς των συμμετεχόντων θα ανέβει στη σκηνή από την Καταπactή!

Ο Χάρης Μπόσινας, χρησιμοποιώντας την μεγάλη πείρα του στη συγγραφή ιδιαίτερα επιτυχημένων θεατρικών έργων και τηλεοπτικών σεναρίων, παρουσιάζει στην Καταπactή έναν κύκλο μαθημάτων, θεωρητικό αλλά και πολύ πρακτικό, για το πως δομείται ένα θεατρικό έργο.

Κατά τη διάρκεια του εργαστηρίου θα μελετηθούν οι βασικές αρχές και οι κανόνες που διέπουν ένα σενάριο και ένα θεατρικό έργο, καθώς και μια σειρά από σχετικά θέματα. Πώς μπορούμε να διαχειριστούμε σκηνές διαλόγων ή μονολόγων; Ποια η διαφορά ενός θεατρικού κειμένου με ένα τηλεοπτικό ή κινηματογραφικό σενάριο; Πώς χτίζουμε ένα χαρακτήρα και πώς δίνουμε πληροφορίες στο θεατή; Πότε ένα κείμενο είναι ολοκληρωμένο; Και μια σειρά από άλλα ερωτήματα που προκύπτουν κατά τη διαδικασία συγγραφής. Παράλληλα θα διερευνηθεί ο τρόπος που ενεργοποιούμε την έμπνευση και τη φαντασία μας, μέσα από απλές τεχνικές και πρακτική εξάσκηση. Βασικό στοιχείο η διάδραση μεταξύ των μελών του εργαστηρίου και η ειλικρινής επικοινωνία μεταξύ τους. 

Οι νέοι συγγραφείς μας θα έχουν την ευκαιρία να δουν το αποτέλεσμα της δουλειάς τους να ανεβαίνει σε κάποια σκηνή της Αθήνας, σε παραγωγή της Καταπactής και σκηνοθεσία του Σωτήρη Δούβρη. Τα σκηνικά και οι φωτισμοί θα σχεδιαστούν από τους μαθητές των αντίστοιχων εργαστηρίων!

ΑΝΑΛΥΤΙΚΑ ΘΑ ΜΕΛΕΤΗΘΟΥΝ ΟΙ ΕΞΗΣ ΕΝΟΤΗΤΕΣ

  • Πως ξεκινάμε ένα σενάριο ή ένα θεατρικό κείμενο. Ποιες ερωτήσεις τίθενται αρχικά. Ποιο είναι το βασικό ερώτημα; Οι διαφορετικές οπτικές πάνω σε ένα θέμα και πως το προσεγγίζουμε. Θεματολογικές προτάσεις.
  • Σκαλέτα και χαρακτήρες. Τα δύο πιο σημαντικά εργαλεία ενός σεναρίου ή θεατρικού κειμένου. Γιατί είναι απαραίτητα; Πως τα χρησιμοποιούμε; Πως τα δομούμε.
  • Διάλογοι. Πως ανακαλύπτουμε την αλήθεια των ηρώων και τους δίνουμε φωνή; Τι κάνει ένα διάλογο πειστικό και ρεαλιστικό; Πότε ένας διάλογος δεν ακολουθεί τους κανόνες του ρεαλισμού;
  • Μονόλογος; Πώς στήνεται ένας μονόλογος; Που απευθύνεται; Ποια στοιχεία παραλείπουμε και ποια εντάσσουμε;
  • Η επιμέλεια του κειμένου. Σκότωσε ό,τι αγαπάς. Πως καθαρίζουμε ένα κείμενο από τα περιττά στοιχεία, ώστε να φωτίσουμε αυτά που μας ενδιαφέρουν.

ΣΥΝΤΟΜΟ ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΧΑΡΗ ΜΠΟΣΙΝΑ

  • Σπούδασε Βιολογία στο ΑΠΘ και στη συνέχεια φοίτησε και αποφοίτησε με υποτροφία από το ΙΚΥ στη δραματική σχολή του ΚΘΒΕ.
  • Τα τελευταία 10 χρόνια γράφει θεατρικά έργα που έχουν σκηνοθετηθεί από γνωστούς και καταξιωμένους σκηνοθέτες ή από τον ίδιο. Μερικά από αυτά είναι:

«Η Οφηλία είναι έγκυος» (ΕπιΚολωνώ, Nixon, περιοδεία, σκηνοθεσία Χ. Μπόσινας)

«Να γεννηθώ ή αλλάξατε γνώμη;» (ΕπιΚολωνώ, Βικτώρια, σκηνοθεσία Χ. Μπόσινας)

«Λευτεριά στη Μήδεια» (Olvio, σκηνοθεσία Κώστας Φιλίπογλου)

«Δουλειές με φούντες» (Αθηναΐδα, σκηνοθεσία Αντώνης Λουδάρος)

«Μια ημέρα. Σήμερα» (Faust, σκηνοθεσία Χ. Μπόσινας)

  • Επίσης, έχει δουλέψει στην τηλεόραση ως σεναριογράφος, επιμελητής σεναρίων αλλά και ηθοποιός σε αρκετές τηλεοπτικές σειρές. Μερικές από αυτές είναι:

«Σ’ αγαπώ μ’ αγαπάς» MEGA

«Τύχη βουνό» ANT1

«Μια στιγμή, δυο ζωές» MEGA

«Ένας μήνας και κάτι» MEGA

«Οικογενειακές ιστορίες» ALPHA (επιμελητής σεναρίων)

«Κάτι χωρισμένα παλικάρια» ΑΝΤ1

«Κάνε γονείς να δεις καλό» ΑΝΤ1

  • Τέλος έχει εργαστεί αρκετά ως ηθοποιός και στο θέατρο, συνεργαζόμενος με πολλούς σκηνοθέτες όπως η Κάρμεν Ρουγγέρη, ο Κώστας Φιλίππογλου, ο Βασίλης Νικολαΐδης, ο Θωμάς Μοσχόπουλος, ο Θύμιος Καρακατσάνης, η Τατιάνα Λύγαρη, ο Πυγμαλίωνας Δαδακαρίδης κ.α.

Meet the trainer 

Το Σάββατο 28 Σεπτεμβρίου στις 18:00 ο Χάρης Μπόσινας θα κάνει μια ανοιχτή συζήτηση με όλους τους ενδιαφερόμενους του εργαστηρίου για να τους εξηγήσει τον τρόπο διεξαγωγής του και να λυθούν τυχόν απορίες.

Δήλωσε συμμετοχή στο meet the trainer στο info@katapacti.gr ή στο 2168096448 ή στο facebook της Καταπactής. 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Εγώ. Η Ξαπλώστρα!

 Ο Τζίμης Πολίτης μας γράφει την ιστορία μιας ξαπλώστρας όπως του την αφηγήθηκε η ίδια στις καλοκαιρινές του διακοπές!

Γεια σας!!! Είμαι η ξαπλώστρα! Μια ξαπλώστρα θαλάσσης, κάπου σε μια παραλία νησιού του Ιονίου. Όπως καταλαβαίνετε, δεν είμαι πρώτης ποιότητας, ξύλινη με έξτρα μαξιλάρι κλπ… γιατί τότε, πολύ πιθανόν, να ήμουν σε κάποιο καλό ξενοδοχείο ή σε παραλία στο  Αιγαίο. Παρόλα αυτά δεν είμαι τελείως για «πέταμα»! Είμαι από αλουμίνιο με γερό δικτυωτό πλαστικοποιημένο πράσινο πανί, με όλα τα πριτσίνια μου στην θέση τους και όλα τα λάστιχα στις – συγγνώμη κιόλας – τρύπες μου επίσης, για να μην μπαίνουν χαλίκια.  

Εξ άλλου είμαι φετινή παράγωγη! Και μάλιστα «ελληνικό προϊόν»  Το γράφει με ετικέτα πιασμένη στο ύφασμα στα πόδια μου: «Made in Greece»!!!  Έχω λίγες μέρες που βγήκα από την παραγωγή και αμέσως έπιασα δουλειά! Σ αυτή την παραλία έκανα «σεφτέ» Πολύ ωραίο συναίσθημα στις ημέρες μας μόλις βγαίνεις στην αγορά, αμέσως να σε… αγοράζουν και να μην μένεις στοιβαγμένος στην αποθήκη, περιμένοντας να βρεις  αφεντικό.

Η πλάκα είναι ότι σε αντίθεση με τους ανθρώπους, εμείς οι ξαπλώστρες, πιάνουμε πιο γρήγορα δουλειά! Δουλειά μας είναι να ξαπλώνουν πάνω μας και να χαίρονται, την θάλασσα και τον ήλιο, άνθρωποι που έχουν άδεια από την δουλειά τους ή δεν έχουν καμία δουλειά. Όχι «καμία δουλειά» να ξαπλώνουν πάνω μας! Γενικά… δουλειά, ΚΑΜΜΙΑ!!! Τώρα πως γίνεται χωρίς δουλειά να κάνεις διακοπές και να είσαι ξάπλα όλη μέρα, είναι μια άλλη ιστορία που δεν αφορά εμάς, τις ξαπλώστρες…

Στην συγκεκριμένη παραλία που εργάζομαι-αν και υψηλής επικινδυνότητας- είναι πολύ όμορφα!!! Σημείωση: Παραλίες «υψηλής επικινδυνότητας», για τις ξαπλώστρες, λέγονται οι παραλίες με πέτρα. «Χαμηλής επικινδυνότητας» είναι οι αμμουδερές παραλίες. Ο λόγος προφανής… Αν μας έβαζαν ένσημα, θα είχα «βαρέα»!!! Αλλά περιττό, γιατί εμείς μόλις σταματάμε μετά από χρόνια δουλειάς, μας πετούν ή μας ανακυκλώνουν. Οι άνθρωποι που βάζουν ένσημα, μόλις συμπληρώσουν χρόνια δουλειάς, νομίζουν πως τους δίνουν σύνταξη! Και αυτό χρήζει ανάλυσης, αλλά όχι από εμάς, τις ξαπλώστρες…

Παρ όλες τις δυσκολίες λοιπόν, η παραλία που εργάζομαι,  μ αρέσει!! Δεν είναι ακριβή, είναι κατάλληλη για οικογένειες, δεν είναι τεραστία, με πεντακάθαρα νερά, όχι πολύ κρύα και  με μαγευτικό φυσικό τοπίο!!! Θα μου πείτε «so what?» Δίκιο έχετε, αυτό ενδιαφέρει τους λουόμενους που κάνουν μπάνιο και όχι εμάς, τις ξαπλώστρες… Βέβαια, τα τελευταία χρόνια από ότι μαθαίνω από μεγαλύτερες σε ηλικία συναδέλφους, οι άνθρωποι χρησιμοποιούν περισσότερο την παραλία και λιγότερο την θάλασσα, αλλά αυτό είναι ίσως το μοναδικό από τα παράξενα των ανθρώπων που ενδιαφέρει εμάς τις ξαπλώστρες, γιατί μας συμφέρει!!! Γινόμαστε πιο απαραίτητες, αρά αυξάνεται η παράγωγη μας… Πολύ πιθανόν αν δεν υπήρχε αυτή η τάση,  να μην είχα παραχθεί ποτέ!!! Μπρρρρ! Τρίζουν τα αλουμίνια μου,  μονό που το σκέπτομαι!!!.

Κάθε μέρα, με το που βγαίνει ο ήλιος και αρχίζει και ζεσταίνει τις πέτρες από κάτω μου, εγώ με το ταίρι μου, δεξιά και αριστερά από την ξερακιανή και ιδιότροπη ομπρέλα μας, περιμένουμε τους λουόμενους να μας… απολαύσουν, με την καλή έννοια. Έτσι και σήμερα, περιμένω τον πελάτη μου… ξάπλα – τι ξαπλώστρα θα ήμουν άλλωστε – με ακουμπισμένες τις πατούσες και τους αγκώνες μου στα βότσαλα. Περιμένοντας, αγναντεύω την, όχι ακόμη για πολύ, ήσυχη θάλασσα ώσπου, ξαφνικά μπραφ!, μια πετσέτα μου κρύβει την θέα! «Τέρμα η ρομαντζάδα! Δουλειά τώρα!», λέω  μέσα μου. Η πετσέτα έκτος από γεύση αλατιού, που είναι φυσιολογικό να έχει, μου φέρνει στα μούτρα και μια απαίσια ποδαρίλα, ανακατεμένη με φτηνό αντηλιακό! Αμάν !! Ανάποδα την έβαλε την πετσέτα ο μάγκας!! «Είπαμε ρε φιλαράκι..αλάτι και αντηλιακό,  οκ! Και ποδαρίλα; Σφάλμα! Άλλη πετσετούλα παίζει;»

Μέχρι να τελειώσω την σκέψη μου ένας τεράστιος όγκος… «έδρας» μου κάθεται στην κοιλιά. Μου πετάει πάνω στο στήθος ένα αντηλιακό, ένα κινητό, τσιγάρα με αναπτήρα, μπρελόκ με  κλειδιά αυτοκίνητου  και γυρίζει να φτιάξει την πετσέτα, που από τα κιλά του έχασε την ισορροπία της και μου έφτασε στο λαιμό. Τον παρακολουθώ… Ένα τσιγάρο που στην άκρη του κρέμεται ένα χοντρό στόμα, μέρος μιας μεσόκοπης, φάτσας, με τεράστια μάγουλα, με περισσότερο αλάτι και λιγότερο πιπέρι στο μούσι του, που μέσω του χοντρού λαιμού συνδέεται με ένα χοντρό στήθος και μια κοιλία αναλόγων κυβικών. Για την… έδρα τα είπαμε και τα πόδια που δεν βλέπω φαντάζομαι τις προδιαγραφές τους. Ιδίως τις πατούσες! Που είναι υπεύθυνες για τον ιδρώτα του, λόγω της  προσπάθειας που έκανε πάνω στις πέτρες, για να φτάσει ξυπόλυτος  μέχρι εδώ. Σκέφτομαι, ότι θα χόρεψε το.. «ζεϊμπέκικο της Ευδοκίας»! Ελπίζω να του φέρουν πατούμενα γιατί αν πάει έτσι μέχρι την θάλασσα, θα το γυρίσει σε.. καρσιλαμά. Υπολογίζω ότι με  το βαρύ φορτίο που μου έτυχε σήμερα, θα υποφέρουν τα πριτσίνια μου, να συγκρατήσουν το πανί μου στην θέση του!

Τις σκέψεις μου αυτές διακόπτει η μπάσα και βραχνή τσιγαροφωνή του, μιλώντας στην δημοφιλή γλώσσα του Ιουλίου για τα Ιόνια νησιά, καταλήγοντας σε ένα κοινότυπο γυναικείο όνομα: Νατάσσα, με παχύ, πολύ παχύ σίγμα. Κατάλαβα! Σε σλάβο-βαλκάνιο-ρώσο πέσαμε πάλι!! Συγχωρέστε με, αλλά παρ όλο που λόγω συχνότητας ακούσματος της γλώσσας έχουμε αρχίσει και τους καταλαβαίνουμε, πιο συγκεκριμένες πληροφορίες καταγωγής, δεν μπορώ να σας δώσω. Η Νατάσσα με το παχύ σίγμα και το ανάλογα παχύ σώμα,  εμφανίζεται σε λίγο σέρνοντας στις πέτρες, τα τεράστια πόδια της, χωρίς πρόβλημα,  αφού φορά  σαγιονάρες διχαλωτές, που έχουν γίνει στις φτέρνες  σαν φέτα ζαμπόν για τοστ, από την πίεση που δέχονται καθημερινά και  η οποία  πετάει και αυτή, στο στήθος μου ένα καπέλο, ένα μανταλάκι πετσέτας και δυο ορθοπεδικές σαγιονάρες-βάρκες,  47 νούμερο, για τον καλό της. Να πως μένει η ποδαρίλα στην πετσέτα λέω μέσα μου και λες και μ άκουσε, για να με τιμωρήσει,  κάθεται πλασάροντας το τεράστιο κορμί της στην κοιλιά μου και αρχίζει να καλύπτει τα στρέμματα τριχωτής πλάτης του συζύγου της του Ντιμίτρι, αν κατάλαβα καλά, με το φτηνό του αντηλιακό! Ωχ βαστάτε ποδαράκια μου! «Συγγνώμη!!!κυρία Νατάσσα, Δημητράκη, «καλέ μου άνθρωπε»…. «πελάτες μου» που θα λέγε και ο Θου-Βου θεός σχωρέστον, «όρθιοι βάζουμε αντηλιακό, όρθιοι, ή ο ένας ξάπλα κι ο άλλος πασαλείβει, γαμώ τα βαρέα μου, μέσα!!» Η συνάδελφος δίπλα, απαλλαγμένη καθηκόντων, ακόμα έχει ξελιγωθεί στα γέλια. «Τώρα μωρή, θα σου κάτσει η σύζυγος που είναι σας ολυμπιονίκης σφαιροβόλος και θα σου πω εγώ.»

Σαν να με λυπήθηκαν; Ξαφνικά, σηκώνει η σφαιροβόλος τον… Τάρας Μπούλμπα όρθιο και συνεχίζει να τον πασαλείβει από πάνω μου με το ξευτίλα αντηλιακό από τα Lidl που έχουν πάρει. «Την γλυτώσαμε προσωρινά» σκέφτομαι. Έρχεται η Μαίρη η  «pda» του μαγαζιού για να πάρει παραγγελία. Όμορφη κοπέλα, δεν λέω, αλλά εμένα μ αρέσει ο  Μηνάς  ο «runner»,  που στο τέλος της ημέρας μας περιποιείται! Καταλαβαίνετε τώρα, μας χαϊδεύει να φύγουν τα βότσαλα, μας καθαρίζει από λεκέδες καφέ ή αντηλιακού, μας βάζει στην σωστή θέση κλπ.  Παρένθεση για τους αδαείς:  «pda» λέμε τον σερβιτόρο που χειρίζεται το μηχανάκι που παίρνει την ηλεκτρονική παραγγελία και φυσικά πληρώνεται από τον πελάτη και  «runner» λέμε τον βοηθό του που φέρνει την παραγγελία.

Η Μαίρη προσπαθεί να συνεννοηθεί με τον Οστρογότθο πελάτη μας, για την τιμή μας και ευτυχώς, όχι ακόμη,  για την υπόληψη μας!. Μετά από κάνα τέταρτο έχουν καταφέρει να τα βρουν: Θα πιει  μπύρα – 10.30 πρωινιάτικα – ο Κόναν και φραπέ γλυκό με γάλα ο γιούκος με τα ρούχα δίπλα, η κυρία του!! 17 € όλα, μαζί με την ενοικίαση την δική μας.  Φεύγει η Μαίρη και ανοίγει μια συζήτηση παύλα γκρίνια απ ότι κατάλαβα γιατί άργησαν και δεν βρήκαν στην πρώτη σειρά ξαπλώστρες και φταίει ο… Μήτσος γιατί δεν ξύπναγε κλπ… Άλλη μια παραξενιά των ανθρώπων: Μόνο οι μπροστινές ξαπλώστρες είναι κίνητρο για να έρθεις νωρίς στην παραλία! Λες και εμάς στις πίσω σειρές δεν μας έκανε… μηχανή! Φυτρώσαμε μόνες μας!. Δύο  μέτρα πιο μακριά απ την θάλασσα!! Αλλά είπαμε: Οι άνθρωποι δεν πάνε στη θάλασσα γιατί είναι θαλασσινοί, αλλά γιατί είναι «παραθαλάσσιοι»!!

Οι ώρες περνούν. Ο ήλιος φλογισμένος έχει πάρει την μεγαλύτερη του απόσταση από την επιφάνεια της γης και βαράει κατακέφαλα τον κόσμο που έχει γεμίσει την παραλία . Η θάλασσα φιλοξενώντας, στην δροσερή αγκαλιά της, έστω και για τακτά μικρά χρονικά διαστήματα, όλο  αυτό το πολύβουο μελίσσι, προσπαθεί με βοηθούς τα υπόγεια ρεύματα να κρατήσει την δροσιά της και την καθαρότητα της, κόντρα  στις… φυσιολογικές «ανακουφίσεις» όλου αυτού του κόσμου. Έτσι και εμείς! Τα πριτσίνια μας ανακουφίζονται κάθε φορά που οι σημερινοί επισκέπτες μας, αποφασίζουν να δροσίσουν τα φλογισμένα από τον ήλιο υπέρβαρα κορμιά τους. Μέχρι να επιστρέψουν, θα έχουμε πάρει δυνάμεις, όσο κρατά το μικρό αυτό time out.  Μαζί με εμάς time out  κάνουν και η Μαίρη με τον Μηνά γιατί  όση ώρα τα κορμιά τους είναι σωριασμένα  στα πανιά μας, τα παιδιά πηγαινοέρχονται για να τους ικανοποιούν τις ιδιότροπες επιθυμίες τους. Ο Γαργαντούας και η συμβία του έχουν φάει τον άμπακο και έχουν πιει τον αγλέουρα αφού έχουν ξεσολιάσει  τα παιδιά, προς τέρψη του αφεντικού, με  συμπληρωματικές παραγγελίες. Μιας και η κουβέντα πήγε στις επιθυμίες, να σημειώσω ότι στο τραπεζάκι-φούστα της στριμμένης, γεροντοκόρης, ομπρέλας μας, υπάρχει τασάκι, το οποίο έμεινε αχρείαστο, γιατί ο Όλυμπος και η Γκιώνα, τα αποτσίγαρα τους, τα πέταξαν στις πέτρες σε μια άκαρπη προσπάθεια τους, να φυτέψουν μια «γοπιά», πράγμα αδύνατο, αλλά πως να το εξηγήσει αυτό, μια ταπεινή ξαπλώστρα σε λογικά όντα, όπως είναι οι  άνθρωποι …

Ο Ήλιος, έχοντας πάρει την απόφαση του να ξεκουραστεί για σήμερα, αποχαιρετά θερμά την φίλη του,  την θάλασσα,  καθώς την αφήνει πίσω του, έχοντας ήδη ειδοποιήσει τη Σελήνη να ετοιμαστεί για την νυκτερινή της έξοδο. Το ίδιο κάνουν και οι περισσότεροι από τους τουρίστες, πελάτες μας. Αποχαιρετούν βιαστικά την θάλασσα, ανακουφίζοντας παράλληλα τα πάνινα κορμιά μας και πηγαίνουν να ετοιμαστούν και αυτοί για την νυκτερινή τους έξοδο. Οι περισσότεροι… Γιατί υπάρχουν και μερικοί από αυτά τα… λογικά όντα που – άκουσον, άκουσον – θα αρκεστούν μόνο σε ένα δείπνο και σε απλή παρακολούθηση από το κατάλυμα τους, της εξόδου της Σελήνης! Το ίδιο θα κάνουμε κι εμείς! Απαλλαγμένοι από τα λογικά υπέρβαρα όντα, θα ξεκουραστούμε παρακολουθώντας την, στην νυκτερινή έξοδο της, αφού δεχθούμε πρώτα τις περιποιήσεις και την τακτοποίηση του αγαπημένου Μηνά. Ο οποίος, παρεμπιπτόντως, ξεμεσιάστηκε να καθαρίσει το σκουπιδομάνι από το ολοήμερο φαγοπότι που έγινε  κάτω από την  ομπρέλα μας έχοντας ήδη διαπιστώσει, ότι οι γνωστοί μας πελάτες πιστεύουν, ότι  το «πουρμπουάρ» είναι νησί της Γαλλίας…

Αγαπημένε μας Μήνα και σεβαστή μας Μαρία…  Χαίρομαι ιδιαίτερα που εγώ και οι συνάδελφοι  μου  δεν είμαστε λογικά όντα… άνθρωποι!!! Γιατί στον ταπεινό αλουμινένιο κόσμο μας, η λογική δεν είναι τόσο άδικη, αχάριστη και… απάνθρωπη.

*Ο Τζίμης Πολίτης είναι ερασιτέχνης ηθοποιός, σκηνοθέτης και παρουσιαστής

 

 

Αλληλεγγύη. Ευκολότερη στην πράξη.

 Δυο περιστατικά που αποδεικνύουν ‘του λόγου το αληθές’ – από τον Σωτήρη Δούβρη

 

 

 

 

Λατρεύω τα δίκυκλα! Πάνε παντού, γρήγορα, οικονομικά και παρκάρονται εύκολα! Το μόνο που πρέπει να προσέξεις είναι να μην κάνεις επικίνδυνους ελιγμούς γιατί δυσκολεύεις τη ζωή των αυτοκινητιστών και των πεζών, να μην παρκάρεις παράνομα και να φοράς πάντα κράνος. Όλα αυτά αναλογίζομαι φέτος το καλοκαίρι που κλείνω οκτώ χρόνια ως δικυκλιστής!

 

Με γοητεύει αφάνταστα αυτό το αίσθημα αλληλεγγύης που υπάρχει μεταξύ όλων αυτών που οδηγούν μηχανή. Πρόσφατα βρέθηκα σταματημένος στο φανάρι, πάνω σε κομμάτι του οδοστρώματος που ήταν βρεγμένο. Μετά από λίγο σταματάει δίπλα μου μια άλλη μηχανή, πολύ μεγαλύτερου κυβισμού από τη δικιά μου και ο οδηγός της ξύνει με το πόδι του το μουσκεμένο σημείο. Αυτός ο άνθρωπος με ενημέρωσε ότι πατούσα πάνω σε λάδια μηχανής και ότι φυσικά, αν το φανάρι γινόταν πράσινο και εγώ άνοιγα το γκάζι για να ξεκινήσω, το πιθανότερο ήταν να χάσω τον έλεγχο του δίτροχού μου και να πέσω γλιστρώντας πάνω στα λάδια. Έτσι λοιπόν κατέβηκα, έσυρα τη μηχανή μου με τα χέρια για να φύγω από το σημείο των λαδιών και αφού στέγνωσα τα λάστιχα, πήγα στη δουλειά μου ευγνωμονώντας τον άνθρωπο που με ειδοποίησε.

Τον περασμένο χειμώνα, πάλι σταματημένος σε φανάρι με τη μηχανή, έγινα μάρτυρας ενός άλλου συγκινητικού περιστατικού. Δρόμος κεντρικός, δύο λωρίδων, πηγμένος από αυτοκίνητα, σταματημένοι όλοι στο κόκκινο φανάρι. Ένας κατά πάσα πιθανότητα πρόσφυγας, καθαρίζοντας παρμπρίζ αυτοκινήτων προσπαθεί να μαζέψει το ένα δέκατο ενός κανονικού μεροκάματου για να φάει και αυτήν την ημέρα. Δεξιά μου ένα νέο παιδί με το αυτοκίνητου του, μάλλον φοιτητής, ακούει δυνατά μουσική και παίζει, με ένα αίσθημα ενοχής, με το κινητό του. Αριστερά, επίσης αυτοκίνητο με δυνατή μουσική αποτελούμενη από μπουζούκι και φωνή που κλαίει τον στίχο και ο οδηγός γύρω στα 50 και μερακλωμένος φουλ. Είμαι ανάμεσα από τρεις εντελώς διαφορετικούς ανθρώπους που δύσκολα θα έβρισκαν κοινό κώδικα επικοινωνίας μεταξύ τους. Ενώ τους παρατηρώ και σκέφτομαι τη διαφορετικότητα των χαρακτήρων τους ακούγεται πίσω μου σειρήνα ασθενοφόρου.

Κοιτάζω από τον καθρέπτη και βλέπω όντως ένα ασθενοφόρο να κάνει γρήγορους και επικίνδυνους ελιγμούς προσπαθώντας να περάσει ανάμεσα από τις δύο ουρές των οχημάτων που σχηματίζονταν πίσω μας. Η πρώτη μου σκέψη ήταν να κάνω στην άκρη για να ανοίξω δρόμο. Με μεγάλη συγκίνηση παρατήρησα και τους οδικούς μου «γείτονες» να προσπαθούν, όχι μόνο να κάνουν στην άκρη, αλλά να συνεργάζονται πολύ καλά μεταξύ τους έτσι ώστε να ανοίξει ο δρόμος για το νοσοκομειακό αυτοκίνητο! Ο άνθρωπος στα φανάρια, βάζοντας σε κίνδυνο τη σωματική του ακεραιότητα, εκτελούσε χρέη τροχονόμου και έκοβε την κίνηση στην κάθετη λεωφόρο! Ο μερακλωμένος οδηγός και ο φοιτητής καβάλησαν νησίδα και πεζοδρόμιο αντίστοιχα για να μην ενοχλούν, κατέβηκαν από τα οχήματα τους και επικοινωνώντας μεταξύ τους μόνο με τα μάτια, διέτρεχαν πεζοί το κενό ανάμεσα στις δύο ουρές και παρότρυναν τους οδηγούς να κάνουν το ίδιο με τα οχήματα τους, έτσι ώστε να δώσουν χώρο στο ασθενοφόρο να περάσει! Να σημειώσω επίσης ότι οι οδηγοί που ήταν σταματημένοι λόγω της υπόδειξης του πρόσφυγα-τροχονόμου, περίμεναν υπομονετικά, χωρίς κόρνες και φωνές, παρά το ότι το φανάρι τους είχε ήδη γίνει πράσινο! Μέσα σε τρία λεπτά το ασθενοφόρο είχε περάσει ανάμεσα από τουλάχιστον πενήντα αυτοκίνητα και συνέχιζε ταχύτατα τον προορισμό του!

 

Αυτοί οι τρεις άνθρωποι, οι τόσο διαφορετικοί μεταξύ τους, συνεργάστηκαν άψογα κάτω από έναν κοινό στόχο. Να βοηθήσουν έναν συνάνθρωπό τους που πιθανότατα η ζωή του εξαρτιόταν από το πόσο γρήγορα θα έφθανε στο νοσοκομείο.

 Το λάθος που κάνουμε είναι να σκεφτόμαστε, να συζητάμε και να αναλωνόμαστε τελικά σε αυτά που μας χωρίζουν με τους συνανθρώπους μας. Αν όμως κάνουμε ελάχιστη προσπάθεια και σκεφτούμε λίγο περισσότερο θα διαπιστώσουμε ότι είναι πολύ περισσότερα αυτά που μας ενώνουν. Και πιστέψτε με είναι από τις πιο απελευθερωτικές σκέψεις που μπορεί να κάνει κανείς!

 

 

 
 

 

 

Λογισμοι και παραΛογισμοί – final

4-5-6 Ιουλίου οι τελικές παραστάσεις των τριών τμημάτων υποκριτικής ερασιτεχνικού θεάτρου και του νέου τμήματος σκηνογραφίας, με φιλανθρωπικό σκοπό αντί εισιτηρίου!

Η κορύφωση των μαθημάτων της Καταπactής πλησιάζει. Το αποτέλεσμα των μαθημάτων όλης της χρονιάς θα παρουσιαστεί στο κοινό, στις 4-5 και 6 Ιουλίου στο θέατρο “Έναστρον” της σχολής Τράγκα! Τα τμήματα υποκριτικής ερασιτεχνικού θεάτρου, σε συνεργασία με το νέο τμήμα σκηνογραφίας μας, ανεβάζουν τρία έργα από την παγκόσμια δραματουργία, ιδωμένα μέσα από μια πιο λοξή, παράλογη ματιά…

Αντί εισιτηρίου, ζητάμε από τους θεατές μας να φέρουν τρόφιμα και είδη καθαρισμού για να στηρίξουμε όλοι μαζί τις δομές ασυνόδευτων ανήλικων προσφύγων σε Χίο, Σάμο και Αθήνα που διατηρεί η Μετάδραση.

Ενδεικτική λίστα ελλείψεων:

  • Τρόφιμα μακράς διάρκειας (δημητριακά, ζυμαρικά, ρύζι, μαρμελάδες και όσπρια μεταξύ άλλων που διατηρούνται εκτός ψυγείου)
  •  Απορρυπαντικά και καθαριστικά (σπιτιού, πλυντηρίου, σφουγγαράκια κ.α.α)
  •   Είδη προσωπικής υγιεινής (σαμπουάν, αφρόλουτρα, οδοντόβουρτσες, οδοντόκρεμες)

Η ΜΕΤΑδραση είναι μια Οργάνωση της Κοινωνίας των Πολιτών η οποία ιδρύθηκε το 2010 μεπρωταρχικό σκοπό να συμβάλει σε συγκεκριμένους τομείς όπου υπήρχαν κενά που καλύπτονταν ελάχιστα ή καθόλου από δημόσιους φορείς ή από άλλες οργανώσεις. Εξειδικεύεται στον τομέα της διερμηνείας και διαπολιτισμικής μεσολάβησης καθώς και στην προάσπιση των δικαιωμάτων των ασυνόδευτων ανηλίκων και των ατόμων που χρήζουν διεθνούς προστασίας.

Είναι η μόνη οργάνωση στην Ελλάδα που σχεδίασε και εφαρμόζει εδώ και 6 χρόνια ένα οργανωμένο σύστημα εκπαίδευσης, πιστοποίησης και συντονισμού στο πεδίο για την παροχή διερμηνείας, είτε μέσω φυσικής παρουσίας, είτε μέσω τηλεδιάσκεψης, όπως και ένα πρότυπο δίκτυο προστασίας ασυνόδευτων ανηλίκων, το οποίο περιλαμβάνει ένα καινοτόμο σύνολο δράσεων.

Τα έργα μας

Μπλανς Ντυμπουά

Σε μια ψυχιατρική κλινική του 50, καταφθάνει μια εύθραυστη και ώριμη γυναίκα που έχει υποστεί νευρικό κλονισμό. Οι υπόλοιποι τρόφιμοι ακούνε και ζωντανεύουν την ιστορία της που ξεκίνησε όταν επισκέφτηκε το σπίτι της αδερφής της για να την ενημερώσει για τα οικογενειακά οικονομικά προβλήματα που αντιμετώπιζαν. Εκεί όμως συνάντησε και τον απότομο και σκληρό σύζυγο της αδελφής της. Οι μεταξύ τους σχέσεις έφεραν εντάσεις και προβλήματα και έτσι θα αποκαλύφθηκαν μυστικά καλά κρυμμένα. Η διαμονή της σε αυτό το σπίτι είναι που την οδήγησε και στον εγκλεισμό της.

Παντρολογήματα

Ένα εντελώς απίστευτο περιστατικό θα ζήσει ο Πατκαλιόσιν, ένας υπουργικός σύμβουλος κάπως άτολμος και συμβιβασμένος με τη ρουτίνα της ζωής του. Όταν αποφασίζει να παντρευτεί προσλαμβάνει την προξενήτρα Φιόκλα,  για να τον φέρει σε επαφή με την κατάλληλη νύφη. Η νύφη Αγάθια Τυχόνοβνα όμως, δέχεται κι άλλους υποψήφιους γαμπρούς και έτσι ο Πατκαλιόσιν πρέπει να «παλέψει» για να την κερδίσει. Η Αγάθια διαλέγει τον γαμπρό, η μέρα του γάμου φτάνει όμως τα απρόοπτα δεν σταματούν…

Αγαπητέ Θεέ

Γράμματα ειλικρινή, αθώα και με χιούμορ. Παραλήπτης τους…ο Θεός. Αποστολέας ένα δεκάχρονο αγόρι που πάσχει από λευχαιμία, δεν πιστεύει στην ύπαρξη του Θεού και δεν του αρέσει το γράψιμο. Με αφορμή όμως ένα παιχνίδι που του μαθαίνει η αγαπημένη του εθελόντρια νοσοκόμα, το αγόρι θα ζήσει όλη του τη ζωή σε μικρό χρονικό διάστημα. Δώδεκα μέρες και δώδεκα επιστολές είναι αρκετές για να μας μάθουν το «μυστικό». Να κοιτάμε κάθε μέρα τον κόσμο, σαν να ήταν η πρώτη φορά.

Πρόγραμμα παραστάσεων

“Μπλανς Ντυμπουά”

Πέμπτη 4/7/2019 στις 21:00

Σάββατο 6/7/2019 στις 21:30

“Παντρολογήματα”

Παρασκευή 5/7/2019 στις 21:00

Σάββατο 6/7/2019 στις 18:00

Αγαπητέ Θεέ

Σάββατο 6/7/2019 στις 19:30

*Απαραίτητη η κράτηση θέσης. Καλέστε στο 6986211250

 

 

 

«19 βήματα για το χτίσιμο ενός ρόλου» – καλοκαιρινό σεμινάριο υποκριτικής

Ο Σωτήρης Δούβρης παρουσιάζει ένα άκρως πρακτικό σεμινάριο που απευθύνεται σε ερασιτέχνες ηθοποιούς και σπουδαστές δραματικών σχολών ή θεατρικών εργαστηρίων.

Ο Σωτήρης Δούβρης, βασιζόμενος στην πολυετή εμπειρία του τόσο στο θέατρο όσο και στην τηλεόραση, στήνει ένα άκρως πρακτικό σεμινάριο.   Μετά την παρακολούθηση του, οι συμμετέχοντες θα είναι σε θέση να χτίσουν έναν θεατρικό χαρακτήρα από το μηδέν, χρησιμοποιώντας με τον καλύτερο δυνατό τρόπο τα εκφραστικά τους μέσα και τα «κλειδιά» που τους δίνει ο συγγραφέας μέσα από το θεατρικό κείμενο.

Κατά τη διάρκεια του σεμιναρίου οι συμμετέχοντες θα ασχοληθούν με τις παρακάτω ενότητες:

-Ποιος είναι ο στόχος του ρόλου στο έργο και τι τον εμποδίζει να το επιτύχει;

-Ποια εργαλεία χρησιμοποιεί για να τον επιτύχει;

-Πως τον επηρεάζουν οι δοσμένες συνθήκες του έργου (εποχή, κοινωνικοπολιτικές συνθήκες, ώρα της ημέρας κλπ);

-Πως αποτυπώνονται όλα αυτά στο σώμα του ρόλου;

– Ποια η σχέση του ρόλου με τα σκηνικά αντικείμενα. Πως τα χρησιμοποιεί; 

Τρόπος προσέγγισης χαρακτήρα σε στάδια:

1ο Στάδιο 

Περίληψη έργου – Ανάγνωση σκηνής – Τονισμοί φράσεων – Στόχοι ρόλων – Εμπόδια στην επίτευξη των στόχων – Δοσμένες συνθήκες. -Ποιο είναι το βασικό θέμα του έργου; -Ποιος είναι ο κεντρικός στόχος του χαρακτήρα στο έργο; -Ποιος είναι ο στόχος του χαρακτήρα στη συγκεκριμένη σκηνή και πως βοηθά στην επίτευξη του κεντρικού στόχου; -Πώς τονίζονται οι φράσεις για να δοθεί σωστά το νόημα τους; -Τι εμποδίζει το χαρακτήρα να επιτύχει το στόχο του; -Ποιες είναι οι Δοσμένες συνθήκες της σκηνής; Τι ώρα είναι; Τι εποχή; Είναι μέρα ή νύχτα; Κλπ…

2ο Στάδιο 

Εργαλεία χαρακτήρα – Βιογραφικό χαρακτήρα – Ιδιότητες χαρακτήρα – Η στιγμή πριν. -Ποια εργαλεία χρησιμοποιεί ο χαρακτήρας για να επιτύχει το στόχο του; -Πότε γεννήθηκε, πως μεγάλωσε και πως έζησε; -Τι δουλειά κάνει και πως επηρεάζει αυτό την συμπεριφορά του; -Τι συνέβη στη ζωή του λίγο πριν τον δούμε στη συγκεκριμένη σκηνή;


 

3ο Στάδιο 

Ρυθμοί, Τόνοι, Εντάσεις – Παύσεις – Απεύθυνση. -Τεχνικές λεπτομέρειες  προσέγγισης του χαρακτήρα.  

4ο Στάδιο 

Αυτοσχεδιασμός σε λόγια σκηνής – Σώμα χαρακτήρα. -Καταγραφή βασικών συμβάντων και λεγομένων της σκηνής και αυτοσχεδιασμός σε λόγια. -Πως αποτυπώνονται όλα αυτά στο σώμα του χαρακτήρα; (Επάγγελμα, βιογραφικό, συναισθήματα, στιγμή πριν)  

5ο Στάδιο 

Αυτοσχεδιασμός σε λόγια και κίνηση – Σκηνικά αντικείμενα – Στήσιμο σκηνής . -Αυτοσχεδιασμός πάνω σε λόγια και σε κίνηση, τονίζοντας ότι ενδιαφέρον προκύπτει. -Ποια η σχέση του χαρακτήρα με τα σκηνικά αντικείμενα και πως τα χρησιμοποιεί. -Σκηνοθεσία και στήσιμο σκηνής, κρατώντας ότι ενδιαφέρον έχει προκύψει από τον αυτοσχεδιασμό.

*Στο τέλος του σεμιναρίου θα γίνει ανοιχτή παρουσίαση στο κοινό στον χώρο της Καταπactής. Οι συμμετέχοντες θα δουλέψουν πάνω σε κείμενα των Ουίλλιαμς, Τσέχοφ, Πίντερ, Μακντόνα.

 

Ιnfo

Ημερομηνίες: Από 17 Ιουνίου έως και 21 Σεπτεμβρίου  2019

Εκπαιδευτής: Σωτήρης Δούβρης  (ηθοποιός, δάσκαλος υποκριτικής)

Εγγραφές: έως Δευτέρα 10 Ιουνίου  (εφόσον υπάρχουν διαθέσιμες θέσεις).

Τελική τιμή (συμπεριλαμβανομένου ΦΠΑ): 220 €

Διάρκεια σεμιναρίου: 57 ώρες.   

 

Τα μαθήματα θα γίνονται κάθε  Δευτέρα & Πέμπτη από τις 19:00 – 22:00 , ξεκινώντας από  17 Ιουνίου – 29 Ιουλίου με ένα διάλειμμα τον Αύγουστο και συνεχίζοντας ξανά από 2 έως 21 Σεπτεμβρίου.   

Το σεμινάριο απευθύνεται σε: ερασιτέχνες ηθοποιούς με σχετική σκηνική εμπειρία και σπουδαστές δραματικών σχολών ή θεατρικών εργαστηρίων.  

 

Meet the trainer 

Το Σάββατο 8 Ιουνίου στις 12:00 ο Σωτήρης Δούβρης θα κάνει μια ανοιχτή συζήτηση δωρεάν με όλους τους ενδιαφερόμενους του σεμιναρίου, για να τους εξηγήσει τον τρόπο διεξαγωγής του και να λυθούν τυχόν απορίες.

Δήλωσε συμμετοχή στο meet the trainer στο info@katapacti.gr ή στο 2168096448 ή στο facebook της Καταπactής. 

Βιογραφικό Σωτήρη Δούβρη

Γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Πάτρα το 1982. Από το 2005 μέχρι και σήμερα βρίσκεται στην Αθήνα κάνοντας το επάγγελμα που ήθελε από τα εφηβικά του χρόνια, αυτό του ηθοποιού. Ασχολείται ακόμα με την μεταγλώττιση και φλερτάρει με την σκηνοθεσία και τη συγγραφή. Αυτόν τον καιρό εμφανίζεται στην τηλεοπτική σειρά του ΑΝΤ1 «Η Επιστροφή» και στην παράσταση «12 ένορκοι» στο θέατρο Αλκμήνη, σε σκηνοθεσία Κωνσταντίνας Νικολαΐδη. Τελευταίες του θεατρικές δουλειές είναι: «Ο Αντρειωμένος» σε σκηνοθεσία Παντελή Παπαδόπουλου, «Όλη η Βίβλος (λέμε τώρα)» σε σκηνοθεσία Αθανασίας Καραγιαννοπούλου, «Interview» σε σκηνοθεσία Χρήστου Θάνου και άλλες, ενώ έχει πάρει μέρος και σε πολλές τηλεοπτικές σειρές όπως «Το Νησί»«Μαύρα Μεσάνυχτα»«Οι Ιστορίες του Αστυνόμου Μπέκα» και άλλες.

Από το 2013 έχει ιδρύσει το “Εργαστήρι Ερασιτεχνικού θεάτρου με τον Σωτήρη Δούβρη”, μετεξέλιξη του οποίου είναι η Καταπactή. Για το εργαστήρι έχει διδάξει και σκηνοθετήσει τα έργα «Κοίτα τους» του Μάριου Ποντίκα, «Δεσποινίς Τζούλια» του Αουγκούστ Στριντμπεργκ, «Σεμινάριο Βλακείας» του Σάκη Σερέφα, «Ποιος ανακάλυψε την Αμερική» της Χρύσας Σπηλιώτη, «Οι Ηλίθιοι» του Νηλ Σάιμον, «Η Διαθήκη» του Μάριου Ποντίκα, «Ματωμένος Γάμος» του Λόρκα, «Ντέστινυ» του Άκη Δήμου. Έχει διδάξει σεμινάριο στα μέλη της ερασιτεχνικής θεατρικής ομάδας Πάτρας ‘Υποκριτές’ με τίτλο ‘Προσέγγιση θεατρικού χαρακτήρα σε στάδια’. Έχει σκηνοθετήσει, συγγράψει και συνθέσει κείμενα για τη συμμετοχή της θεατρικής ομάδας Πάτρας «Υποκριτές» στο πανελλήνιο φεστιβάλ ερασιτεχνικών θιάσων ‘Μώμος ο Πατρεύς (2012)’, το σατυρικό δεκάλεπτο ‘Καμία Σχέση’, που τιμήθηκε με έπαινο πρωτότυπου θεατρικού κειμένου και με τα βραβεία 1ου ανδρικού και 1ου γυναικείου ρόλου. Έχει σκηνοθετήσει το ‘Μίλα μου σαν τη βροχή κι άσε με ν’ ακούω’ στον πολυχώρο ‘Obi Uptown’ και το ‘Δωμάτιο 101’ στο θέατρο ‘Ειλισσός’ και στο θέατρο ‘Λιθογραφείον’.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“Tango bar” στο θέατρο Άβατον

Η Κατερίνα Δαβέτα είδε την εξουσία και την επιβολή να χορεύουν tango σε ένα μπαρ της δεκαετίας του 80.

Όλα εκτυλίσσονται σε ένα μπαρ (όπως φανερώνει και ο τίτλος του έργου του Περικλή Κοροβέση) κάπου στο κέντρο της Αθήνας, τη νοσταλγική δεκαετία του ’80.

Το έργο ξεκινάει με τον Φώντα, ιδιοκτήτη του ομόνυμου bar, να μαζεύει με σκοπό να κλείσει το μαγαζί, όταν χτυπάει την πόρτα ο Λάκης (όπως  μας ενημερώνει προκαταβολικά ο πρώτος). Με χαμηλό τόνο φωνής και λίγο δύσκολη άρθρωση, μας συστήνεται ο δεύτερος, αποτυχημένος θεατρικός συγγραφέας και επιστήθιος φίλος του Φώντα από παιδιά. Οι δυο τους ξεκινούν μια συζήτηση άλλοτε έντονη, άλλοτε μάταιη, άλλοτε νοσταλγική, η οποία θα διαρκέσει μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες.

Η εναλλαγή των συναισθημάτων από τον τσακωμό, στην ονειροπόληση, και από τη σκληρή κριτική στην αγάπη, τους συνοδεύει καθόλη τη διάρκεια της βραδιάς, σα να παρακολουθούμε τη σχέση μιας ολόκληρης ζωής σε μια νύχτα.  Σαν οι δυο τους να « χορεύουν» ένα διαρκές tango μεταξύ εξουσίας και επιβολής, αλλά και επιτυχίας μαζί με αποτυχία.

Ο σκηνοθέτης Σπύρος Μιχόπουλος φαίνεται να έχει δώσει στο υποκριτικό δίδυμο ελευθερία κινήσεων, ενώ ο ίδιος με τη ματιά του βοηθάει στη διατήρηση του καλού ρυθμού σε όλη τη διάρκεια της παράστασης (μιάμιση ώρα χωρίς διάλειμμα).

Σε αυτό βέβαια συνηγορεί και η εξαιρετική χημεία των δυο ηθοποιών, που δίνουν σάρκα και οστά στους χαρακτήρες τους.  Ο Κώστας Κονταράτος ως Λάκης, δίνει μια γήινη υπόσταση στον ήρωα του, έναν άνθρωπο φαινομενικά συμβιβασμένο με την καθημερινότητά του. Χωρίς ιδιαίτερες υπερβολές, πείθει  ως πετυχημένος επιχειρηματίας που έχει πάθη, όσο και αν προσπαθεί να τα κρύψει. Ένα από αυτά είναι η λαχτάρα του να επιστρέψει στο θεατρικό σανίδι (πρώην ηθοποιός). Ο Χρήστος Αυλωνίτης ως Λάκης, ενώ η είσοδός του αρχικά με «μούδιασε», κατάφερε να με συγκινήσει και να με καθηλώσει. Ένας ταλαντούχος μεν, αποτυχημένος θεατρικός συγγραφέας δε, φλερτάρει συνέχεια με τα πάθη του, με το περιθώριο, αλλά και με τη ρομαντική πλευρά που κρύβουμε όλοι μέσας μας: αυτή του παιδιού που κάνει ταξίδια με την φαντασία του και πάντα ονειρεύεται.

Τέλος, το λιτό σκηνικό παραπέμπει σε μπαρ της δεκαετίας του ’80, και ο θεατής αισθάνεται μια απόκοσμη νοσταλγικότητα, πράγμα που υπερθεματίζουν οι μουσικές επιλογές.

Η παράσταση είναι μικρή σε διάρκεια, αλλά η διαχρονικότητα του κειμένου της, οι εξαιρετικές ερμηνείες και η ευφυής σκηνοθετική ματιά, αποτελούν το τρίπτυχο της επιτυχίας της.

 

Μην την χάσετε!

Παραστάσεις κάθε Δευτέρα και Τρίτη 21:00 στο θέατρο Άβατον (Ευπατριδών 3, Γκάζι)

Παραστάσεις έως και την Τρίτη 28 Μαΐου

Πληροφορίες – κρατήσεις: 21 03412689

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Το φετινό μήνυμα για την παγκόσμια ημέρα θεάτρου

  Το Διεθνές Ινστιτούτο Θεάτρου τιμά κάθε χρόνο αυτή την παγκόσμια γιορτή, καλώντας μια διεθνώς αναγνωρισμένη προσωπικότητα του θεάτρου για να γράψει το μήνυμα. Το μήνυμα μεταφράζεται σε περισσότερες από 20 γλώσσες, δημοσιοποιείται μέσα από το δίκτυο του Διεθνούς Ινστιτούτου Θεάτρου και τα Εθνικά του Κέντρα (περισσότερα από 90 Εθνικά Κέντρα και πολλά Συνεργαζόμενα Μέλη) αλλά και θεατρικούς οργανισμούς σε όλο τον κόσμο, διαβάζεται σε όλα τα θέατρα και μεταδίδεται από τα Μ.Μ.Ε σε όλο τον κόσμο. Το ΔΙΘ έχει ως στόχο να προωθεί τις εθνικές και διεθνείς δραστηριότητες που διοργανώνονται στο πλαίσιο των εορτασμών για την Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου.

    Ο εορτασμός της Παγκόσμιας Ημέρας Θεάτρου καθιερώθηκε το 1962 από το ΔΙΘ, με την έναρξη της σεζόν του «Θεάτρου των Εθνών» στο Παρίσι και με το πρώτο μήνυμα να γράφεται από τον Ζαν Κοκτώ. Έκτοτε, η Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου εορτάζεται στις 27 Μαρτίου από την παγκόσμια θεατρική κοινότητα, εκπροσωπώντας μια ευκαιρία υπενθύμισης της ετερότητας αυτής της καλλιτεχνικής έκφρασης και προώθησης του αντίκτυπου που έχει στις σύγχρονες κοινωνίες.

Άρθουρ Μίλλερ, Πήτερ Μπρουκ, Ιάκωβος Καμπανέλλης, Αριάν Μνουσκίν, Αουγκούστο Μπόαλ, Ντάριο Φο, Ανατόλι Βασίλιεφ, μερικοί μόνο από τους συγγραφείς των μηνυμάτων της Παγκόσμιας Ημέρας Θέατρου από το 1962. Το Εκτελεστικό Συμβούλιο του Διεθνούς Ινστιτούτου Θεάτρου (ΔΙΘ), επέλεξε φέτος για τη συγγραφή του Μηνύματος της Παγκόσμιας Ημέρας Θεάτρου 2019 τον διακεκριμένο Κουβανό σκηνοθέτη, θεατρικό συγγραφέα, θεατροπαιδαγωγό και καθηγητή, Carlos Celdrán.

Μήνυμα για την Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου 2019
Carlos Celdrán, Κούβα
Σκηνοθέτης, θεατρικός συγγραφέας, θεατροπαιδαγωγός, καθηγητής

  Πριν την αφύπνισή μου στο θέατρο, οι δάσκαλοί μου ήταν ήδη εκεί. Είχαν κτίσει τα σπίτια τους και την ποιητική προσέγγισή τους πάνω στα ερείπια της δικής τους ζωής. Πολλοί από αυτούς είναι άγνωστοι ή ελάχιστα τους θυμόμαστε: εργάζονταν σιωπηρά, στην ταπεινότητα των δωματίων πρόβας τους και στις γεμάτες από θεατές θεατρικές αίθουσες τους και σιγά-σιγά, μετά από χρόνια δουλειάς και εξαιρετικών επιτευγμάτων, αποσύρθηκαν σταδιακά από αυτά τα μέρη και εξαφανίστηκαν. Όταν κατάλαβα ότι το προσωπικό μου πεπρωμένο ήταν να ακολουθήσω τα βήματά τους, κατάλαβα επίσης ότι είχα κληρονομήσει αυτή την καθηλωτική, μοναδική παράδοση που ζούσε στο παρόν χωρίς καμία προσδοκία, πέρα από την επίτευξη της διαφάνειας μιας μη επαναλαμβανόμενης στιγμής· μιας στιγμής συνάντησης με κάποιον άλλο στο σκοτάδι ενός θεάτρου, χωρίς καμία άλλη προστασία πέρα από την αλήθεια μιας χειρονομίας, μιας αποκαλυπτικής λέξης.
Η θεατρική μου πατρίδα βρίσκεται σε εκείνες τις στιγμές της συνάντησης με τους θεατές που έρχονται κάθε βράδυ στο θέατρό μας, από τις πιο διαφορετικές γωνιές της πόλης μου, για να ενωθούν μαζί μας και να μοιραστούμε μερικές ώρες, μερικά λεπτά. Η ζωή μου είναι φτιαγμένη από αυτές τις μοναδικές στιγμές όταν παύω να είμαι ο εαυτός μου, όταν παύω να υποφέρω για τον εαυτό μου και ξαναγεννιέμαι και κατανοώ το νόημα του θεατρικού επαγγέλματος: το να ζούμε στιγμές αγνής εφήμερης αλήθειας, όπου γνωρίζουμε ότι αυτό που λέμε και κάνουμε, εκεί κάτω από τα φώτα σκηνής, είναι αλήθεια και αντανακλά το πιο βαθύ, το πιο προσωπικό, μέρος των εαυτών μας. Η θεατρική μου χώρα, η δική μου και αυτή των ηθοποιών μου, είναι μια χώρα που υφαίνεται από τέτοιες στιγμές, όπου αφήνουμε πίσω μας τις μάσκες, τη ρητορική, το φόβο του να είμαστε αυτοί που είμαστε και ενώνουμε τα χέρια στο σκοτάδι.
Η θεατρική παράδοση είναι οριζόντια. Δεν υπάρχει κανείς που να μπορεί να επιβεβαιώσει ότι το θέατρο βρίσκεται σε οποιοδήποτε κέντρο του κόσμου, σε οποιαδήποτε πόλη ή προνομιούχο κτίριο. Το θέατρο, όπως το έχω λάβει, εξαπλώνεται μέσα από μια αόρατη γεωγραφία που συνδυάζει τις ζωές εκείνων που το υπηρετούν με την ίδια τη θεατρική τέχνη σε μια χειρονομία ενοποίησης. Όλοι οι μεγάλοι δάσκαλοι του θεάτρου πεθαίνουν μαζί με τις στιγμές τους, στιγμές ανεπανάληπτης διαύγειας και ομορφιάς· όλοι ξεθωριάζουν με τον ίδιο τρόπο, χωρίς καμία άλλη υπεροχή για να τους προστατεύσει και να τους καταστήσει ενδόξους. Οι θεατρικοί δάσκαλοι το γνωρίζουν, καμία αναγνώριση δεν είναι έγκυρη όταν αντιμετωπίζεται με αυτή τη σιγουριά, η οποία είναι η ρίζα του έργου μας: η δημιουργία στιγμών αλήθειας, ασάφειας, δύναμης, ελευθερίας εν μέσω μεγάλης αβεβαιότητας. Τίποτα από αυτά δεν επιβιώνει, εκτός από τα δεδομένα ή τα αρχεία της δουλειάς τους σε βίντεο και φωτογραφίες που θα αποτυπώσουν μόνο μια ωχρή ιδέα για το τι έπραξαν. Ωστόσο, αυτό που θα λείπει πάντα από αυτά τα αρχεία είναι η σιωπηλή ανταπόκριση από το κοινό που καταλαβαίνει σε μια στιγμή ότι αυτό που συμβαίνει δεν μπορεί να μεταφραστεί ή να βρεθεί έξω, ότι στην αλήθεια που μοιράζεται εκεί υπάρχει μια εμπειρία ζωής, για λίγα δευτερόλεπτα, πιο διάφανη ακόμη και από την ίδια τη ζωή.
Όταν συνειδητοποίησα ότι το θέατρο ήταν μια χώρα από μόνο του, μια μεγάλη επικράτεια που καλύπτει ολόκληρο τον κόσμο, ένας προσδιορισμός γεννήθηκε μέσα μου, ο οποίος ήταν και η συνειδητοποίηση μιας ελευθερίας: δεν χρειάζεται να πάτε μακριά ή να φύγετε από όπου και αν βρίσκεστε, δεν χρειάζεται να τρέξετε ή να μετακινηθείτε. Το κοινό είναι οπουδήποτε υπάρχετε. Έχετε τους συναδέλφους που χρειάζεστε στο πλευρό σας. Εκεί, έξω από το σπίτι σας, έχετε όλη την αδιαφανή, αδιαπέραστη καθημερινή πραγματικότητα. Έπειτα, δουλεύετε από αυτή τη φαινομενική ακινησία για να σχεδιάσετε το μεγαλύτερο ταξίδι απ’ όλα, να επαναλάβετε την Οδύσσεια, το ταξίδι των Αργοναυτών: είστε ένας ακίνητος ταξιδιώτης που δεν παύει να επιταχύνει την πυκνότητα και την ακαμψία του πραγματικού του κόσμου. Το ταξίδι σας είναι προς το στιγμιαίο, προς το παρόν, προς την άνευ προηγουμένου συνάντηση ενώπιον των συνανθρώπων σας. Το ταξίδι σας είναι προς αυτούς, προς την καρδιά τους, προς την υποκειμενικότητά τους. Ταξιδεύετε μέσα τους, στα συναισθήματά τους, στις αναμνήσεις τους που εσείς ξυπνάτε και κινητοποιείτε. Το ταξίδι σας είναι ιλιγγιώδες, και κανείς δεν μπορεί να το μετρήσει ή να το αποσιωπήσει. Ούτε κανείς μπορεί να το αναγνωρίσει στο σωστό βαθμό, είναι ένα ταξίδι μέσα από τη φαντασία του λαού σας, ένας σπόρος που σπέρνεται στα πιο απομακρυσμένα εδάφη: την πολιτική, ηθική και ανθρώπινη συνείδηση των θεατών σας. Επομένως, δεν κινούμαι, θα παραμείνω στο σπίτι, ανάμεσα στους πιο κοντινούς μου ανθρώπους, σε φαινομενική ακινησία, μέρα και νύχτα να εργάζομαι, επειδή κατέχω το μυστικό της ταχύτητας.
Μετάφραση από την αγγλική: Δώρα Νικολάου
Κυπριακό Κέντρο του Διεθνούς Ινστιτούτου Θεάτρου (ΚΚΔΙΘ)                          
Βιογραφικό Σημείωμα
Carlos Celdrán
Ο Carlos Celdrán είναι ένας βραβευμένος και πολύ σεβαστός σκηνοθέτης, θεατρικός συγγραφέας, ακαδημαϊκός και καθηγητής, ο οποίος ζει και εργάζεται στην Αβάνα της Κούβας, παρουσιάζοντας το έργο του σε όλο τον κόσμο.
Γεννηθείς το 1963 στην Αβάνα, ο Carlos Celdrán εμπλούτισε αρχικά την αγάπη και την εξειδίκευσή του στο θέατρο στο Ανώτερο Ινστιτούτο Τέχνης στην Αβάνα, όπου έλαβε πτυχίο στις Παραστατικές Τέχνες (Performing Arts Studies). Αφού αποφοίτησε με τιμητική διάκριση το 1986, ασχολήθηκε επαγγελματικά με τον τομέα εκπαίδευσής του, εργαζόμενος αρχικά ως σύμβουλος και αργότερα ως σκηνοθέτης για το Teatro Buendía στην Αβάνα.
Κατείχε το ρόλο αυτό μέχρι το 1996, όταν αποφάσισε ότι ήταν η σωστή στιγμή να δημιουργήσει τη δική του θεατρική ομάδα, την πλέον παγκοσμίως γνωστή και εξαιρετικά αξιόλογη Argos Teatro. Έχοντας ως βάση την Αβάνα, το Argos Teatro έχει κερδίσει μεγάλη φήμη μέσα από την παρουσίαση ευρωπαϊκών κλασικών, σύγχρονων λατινοαμερικανικών θεατρικών έργων και πρωτότυπων παραγωγών υπό την ειδική επίβλεψη του Carlos Celdrán ως σκηνοθέτη.
Οι παραστάσεις του Argos Teatro έχουν ως στόχο να δώσουν νέα πνοή μέσα στον κανόνα του σύγχρονου ευρωπαϊκού θεάτρου, με παραστάσεις των Μπρεχτ, Μπέκετ, Ίψεν και Στρίντμπεργκ φέρνοντας τον ευρωπαϊκό πολιτισμό και τις προτιμήσεις, στο κοινό της Λατινικής Αμερικής. Το Argos Teatro επικεντρώθηκε στο έργο Κουβανών θεατρικών συγγραφέων, παρουσιάζοντας παραγωγές ντόπιων καλλιτεχνών όπως ο Gonzalez Melo, σε πολλές περιπτώσεις. Είναι αυτή η συνύφανση διαφορετικών πολιτισμών που βοήθησε το Argos Teatro, μία από τις κορυφαίες θεατρικές ομάδες της Κούβας, να αναγνωριστεί πέρα από τα σύνορα. Το περίφημο εργαστήρι υποκριτικής του Argos Teatro, το οποίο επιδιώκει να βρει μια κοινή γλώσσα για τους καλλιτέχνες, έχει θεωρηθεί και ανακηρυχθεί ως μια πρωτοβουλία που ενώνει τον κόσμο.
Η σημαντικότερη στιγμή στην πορεία του θιάσου μέχρι σήμερα, αποτελεί η παραγωγή Δέκα Εκατομμύρια, που έγραψε και σκηνοθέτησε ο ίδιος ο Carlos Celdrán. Αυτή η παραγωγή απέσπασε εγκωμιαστικές κριτικές και παρουσιάστηκε επί σκηνής τόσο στην Κούβα όσο και διεθνώς. Η πιο πρόσφατή του παραγωγή, Misterios y pequeñas piezas (Μυστήρια και μικρά κομμάτια) το 2018, επίσης σε κείμενο και σκηνοθεσία του Carlos Celdrán, έτυχε κι αυτό θερμής υποδοχής.
Αυτές οι προσπάθειες του Carlos Celdrán, για την Κούβα και το διεθνές θέατρο, τον έχουν αναδείξει σε διακεκριμένο άνθρωπο του θεάτρου με αμέτρητα βραβεία και επαίνους. Έλαβε το Βραβείο Θεατρικών Κριτικών Κούβας στην κατηγορία «Καλύτερη Σκηνοθεσία», 16 φορές από το 1988 έως το 2018. Πέρα από αυτή τη σημαντική επιβράβευση, έχει κερδίσει επίσης την αναγνώριση της χώρας του και του κόσμου, αποσπώντας την Εθνική Διάκριση του Κουβανικού Πολιτισμού το 2000 και το Εθνικό Βραβείο Θεάτρου της Κούβας το 2016, μεταξύ πολλών άλλων.
Κατά τη διάρκεια της αξιοσημείωτης αυτής καριέρας, ο Carlos Celdrán παρέμεινε αφοσιωμένος στο να εμπνέει και να βοηθά άλλους, ως καθηγητής σε ιδρύματα υψηλού επιπέδου στην Κούβα, τη Νότια Αμερική και την Ευρώπη. Ο ίδιος στη συνεχή προσπάθεια του να βελτιώσει και να εμβαθύνει τις γνώσεις του, έλαβε το μεταπτυχιακό του δίπλωμα το 2011 από το Πανεπιστήμιο Rey Juan Carlos της Μαδρίτης.
Οι ικανότητες διδασκαλίας του Carlos Celdrán τον ανέδειξαν σε διδακτικό μέλος του Ανώτατου Ινστιτούτου Τεχνών της Κούβας για περισσότερο από 20 χρόνια και υπήρξε επικεφαλής του μεταπτυχιακού μαθήματος σκηνοθεσίας από το 2016, κληροδοτώντας τις γνώσεις του στις επόμενες γενιές των Κουβανών θεατρικών δημιουργών. Την ίδια στιγμή βρίσκει την διέξοδό του για καλλιτεχνική έκφραση στη σκηνοθεσία και τη δραματουργία με το Argos Teatro.

 

 

 

 

Ανταπόκριση από το πιο stylish #not party του καρναβαλιού!

Μια υπέροχα διασκεδαστική βραδιά αποδείχθηκε το αποκριάτικο party της Καταπactής με θέμα “My style rocks #not” 

Το Σάββατο το βράδυ ήταν μια υπέροχη βραδιά για όσους βρέθηκαν στον τεχνοχώρο ‘Φάμπρικα’, εκτός από τους… Στυλίστες! Οι διοργανωτές της βραδιάς έδωσαν τον καλύτερο τους εαυτό, στήνοντας ένα πολύ καλά οργανωμένο και ευφάνταστο party!

Από τις 10 το βράδυ και μετά , ο χώρος γέμισε από την θετική ενέργεια όλων των καλεσμένων μας, που βάλανε τη φαντασία τους να δουλέψει, έτσι ώστε να κάνουν τον πιο αταίριαστο συνδυασμό ρούχων που έχουμε δει ποτέ!

Ενδεικτικά μόνο θα αναφέρουμε ότι είδαμε ανθρώπους να φοράνε:

  1. Σαγιονάρες διχαλωτές με σορτσάκι και από πάνω πουκάμισο λευκό με γραβάτα!
  2. Πυτζάμα με αθλητικό παπούτσι και από πάνω ταγιέρ!
  3. Φουστανέλα και από πάνω σακάκι, πουκάμισο και παπιγιόν!
  4. Συνδυασμούς ρούχων σε όλα τα χρώματα του ουράνιου τόξου και της χρωματικής παλέτας γενικότερα!

           Κατερίνα Δαβέτα – Αφροδίτη Δημητρίου – Σωτήρης Δούβρης – Παναγιώτης Τζιάνος 

Μαθητές της Καταπactής με τις παρέες τους, δάσκαλοι των εργαστηρίων αλλά και φίλοι από τον καλλιτεχνικό και όχι μόνο χώρο, διασκέδασαν μαζί μέχρι τα ξημερώματα χορεύοντας και γελώντας με τις καρναβαλικές φιγούρες που αντίκριζαν μπροστά τους.

Αλέξανδρος Καλπακίδης – Τάσος Γιαννόπουλος – Θάνος Κοντογιώργης – Βαλέρια Λινάρδου – Σωτήρης Δούβρης – Εύη Τσιαβαλιάρη

Το σύνολο των εσόδων της βραδιάς θα καλύψουν τα έξοδα για τα σκηνικά των τελικών παραστάσεων των μαθητών υποκριτικής ερασιτεχνικού θεάτρου, που θα σχεδιαστούν από τους συμμετέχοντες του εργαστηρίου σκηνογραφίας της Καταπactής.

                                                   Σωτήρης Δούβρης – Κωνσταντίνα Νικολαΐδη – Ορέστης Τρίκας

Αξίζει να σημειώσουμε ότι οι θεατές στις τελικές παραστάσεις δεν θα καταβάλουν εισιτήριο, αλλά θα συνεισφέρουν τρόφιμα και καθαριστικά για τις δομές φιλοξενίας ασυνόδευτων ανήλικων προσφύγων της ΜΕΤΑδρασης!

Ναυσικά Καλλιαντέρη-Σωτήρης Δούβρης-Αγγελική Μητροπούλου-Θανάσης Κουρλαμπάς-Αφροδίτη Δημητρίου-Τάσος Παπαδόπουλος

Από ότι φαίνεται το party τείνει να γίνει θεσμός στα αποκριάτικα δρώμενα της Αθήνας, αφού οι διοργανωτές έχουν την επιθυμία να το επαναλαμβάνουν κάθε καρναβάλι! Και του χρόνου…!

                                                                                 Βασίλης Μίχας – Σωτήρης Δούβρης

                                  Τάσος Παπαδόπουλος – Κωνσταντίνος Μπάζας – Αλέξανδρος Καλπακίδης

Οι διοργανωτές: Παναγιώτης Τζιάνος – Κρυσταλλένια Περάτη

Ειρήνη Θεοδοσιάδου – Σωτήρης Δούβρης

Χρύσα Αραβαντινού – Παναγιώτης Τζιάνος- Κατερινα Παπαθανασιάδη

Μελίνα Ταρασίου – Κατερίνα Δαβέτα – Μαρία Σπυράτου – Αφροδίτη Δημητρίου

ΜΕΤΑδραση είναι μια Οργάνωση της Κοινωνίας των Πολιτών η οποία ιδρύθηκε το 2010 με πρωταρχικό σκοπό να συμβάλει σε συγκεκριμένους τομείς όπου υπήρχαν κενά που καλύπτονταν ελάχιστα ή καθόλου από δημόσιους φορείς ή από άλλες οργανώσεις. Εξειδικεύεται στον τομέα της διερμηνείας και διαπολιτισμικής μεσολάβησης καθώς και στην προάσπιση των δικαιωμάτων των ασυνόδευτων ανηλίκων και των ατόμων που χρήζουν διεθνούς προστασίας.

Είναι η μόνη οργάνωση στην Ελλάδα που σχεδίασε και εφαρμόζει εδώ και 6 χρόνια ένα οργανωμένο σύστημα εκπαίδευσης, πιστοποίησης και συντονισμού στο πεδίο για την παροχή διερμηνείας, είτε μέσω φυσικής παρουσίας, είτε μέσω τηλεδιάσκεψης, όπως και ένα πρότυπο δίκτυο προστασίας ασυνόδευτων ανηλίκων, το οποίο περιλαμβάνει ένα καινοτόμο σύνολο δράσεων.

My style rock’s (not) – Αποκριάτικο party!!!

Η Καταπactή διοργανώνει το πρώτο της αποκριάτικο πάρτυ μασκέ, το Σάββατο 9 Μαρτίου στις 22:00, στον Τεχνοχώρο Φάμπρικα στον Κεραμεικό

Οι απόκριες από πάντα ήταν μια καλή ευκαιρία διασκέδασης έξω από τα συνηθισμένα. Καλή διάθεση, καλή μεταμφίεση, καλή μουσική και ποτό τα συστατικά μιας επιτυχημένης αποκριάτικης βραδιάς!

Το εργαστήρι θεάτρου Καταπactή λοιπόν, διοργανώνει το πρώτο του αποκριάτικο πάρτυ με θέμα: “My style rock’s (not)”! Ψάξε στα ρούχα σου, στα πιο ψηλά ράφια της ντουλάπας, στις κούτες που είναι στοιβαγμένες στην αποθήκη σου ή ανεβασμένες στο πατάρι σου και κάνε τον πιο αταίριαστο συνδυασμό που μπορείς! Με λίγα λόγια, φόρα τα λάθη που δεν θα έβαζες ποτέ και μην ανησυχείς, όταν έρθεις στο πάρτυ θα δεις ότι δεν θα είσαι μόνος σου… θα κυκλοφορούν πολλά στυλιστικά λάθη γύρω σου!

Τα έσοδα του πάρτυ θα καλύψουν τις ανάγκες των τριών τμημάτων υποκριτικής ερασιτεχνικού θεάτρου της Καταπactής σε σκηνικά και κοστούμια για τις τελικές τους παραστάσεις που θα ανέβουν στις αρχές Ιουλίου. Στηρίζοντας όμως την Καταπactή, στηρίζεις και τη ΜΚΟ “Μετάδραση”. Στις παραστάσεις, οι θεατές αντί για εισιτήριο θα συνεισφέρουν τρόφιμα και είδη καθαρισμού για τις δομές μεταβατικής φιλοξενίας ασυνόδευτων ανήλικων προσφύγων της “Μετάδρασης” σε Χίο, Σάμο και Αθήνα!

Η ΜΕΤΑδραση είναι μια Οργάνωση της Κοινωνίας των Πολιτών η οποία ιδρύθηκε το 2010 με πρωταρχικό σκοπό να συμβάλει σε συγκεκριμένους τομείς όπου υπήρχαν κενά που καλύπτονταν ελάχιστα ή καθόλου από δημόσιους φορείς ή από άλλες οργανώσεις. Εξειδικεύεται στον τομέα της διερμηνείας και διαπολιτισμικής μεσολάβησης καθώς και στην προάσπιση των δικαιωμάτων των ασυνόδευτων ανηλίκων και των ατόμων που χρήζουν διεθνούς προστασίας.

Είναι η μόνη οργάνωση στην Ελλάδα που σχεδίασε και εφαρμόζει εδώ και 6 χρόνια ένα οργανωμένο σύστημα εκπαίδευσης, πιστοποίησης και συντονισμού στο πεδίο για την παροχή διερμηνείας, είτε μέσω φυσικής παρουσίας, είτε μέσω τηλεδιάσκεψης, όπως και ένα πρότυπο δίκτυο προστασίας ασυνόδευτων ανηλίκων, το οποίο περιλαμβάνει ένα καινοτόμο σύνολο δράσεων.

Σας περιμένουμε λοιπόν το Σάββατο 9 Μαρτίου στις 22:00, στον Τεχνοχώρο Φάμπρικα (Μεγάλου Αλεξάνδρου 125 – Κεραμεικός)!

Μπλε – Μια ιστορία προορισμού

Η Κρυσταλλένια Περάτη είδε το “Μπλε” του Ντέιβιντ Νεγρίν και το συστήνει ανεπιφύλακτα

Μία βωβή παράσταση όλο φωνή. Γλυκιά, αστεία και αβίαστη από την οποία φεύγεις χρωματιστός και λίγο προβληματισμένος.

Ένα λευκό σκηνικό και ένας αστείος ήρωας που έχει βάλει σε τάξη την άχρωμη ζωή του και νομίζει πως αυτό θα έπρεπε να τον κάνει ευτυχισμένο. Δεν φαίνεται να έχει ανάγκη από τίποτα. Έχει το λευκό του στρώμα για να κοιμηθεί, το λευκό δωμάτιο για να περάσει τις μέρες του και ένα γεμάτο μπουκάλι γάλα. Όμως γιατί είναι μελαγχολικός; Μα τι να τις κάνει τόσες ώρες λευκές και άδειες;

Το «κάτι» ζει παράλληλα στον ίδιο φόντο με εκείνον. Πόσο δύσκολα μπορεί να ανακαλύψει την ύπαρξη αυτή εφόσον τα βήματα και οι κινήσεις του είναι απόλυτα μετρημένες και με ακρίβεια τακτοποιημένες;

Ώσπου ξαφνικά μπαίνει το μπλε στη ζωή τους. Και τότε όλα αλλάζουν. Τίποτα πλέον δεν είναι ίδιο. Οι μέρες γεμίζουν μπλε. Οι ώρες γέμισαν από την έντασή του. Έσμιξαν λοιπόν οι δύο τους και άλλαξαν τόσο την άχρωμη συνθήκη που ζούσαν τόσο καιρό.

Η σιωπή έγινε μπλε και φωνάζει σαν επανάσταση σε ένα τόσο δα δωμάτιο.

Ο λόγος που αγαπάς αυτήν την παράσταση είναι απλός. Σου φωνάζει χωρίς ήχο την δύναμη της συντροφικότητας. Ότι ο σκοπός σου σαν άνθρωπος δεν είναι η μοναξιά και ούτε η άχρωμη πραγματικότητα που ζεις. Είναι το μπλε που όλοι έχουμε μέσα μας και θέλουμε ένα «κάτι» να μας το φέρει στην επιφάνεια.

Οι ερμηνείες χορευτικές. Μετά τα πρώτα λεπτά, δεν θες να ακούσεις ούτε λέξη από τους ήρωες, θέλεις να θαυμάσεις το έργο τέχνης. Το γέλιο βγαίνει αυθόρμητα χωρίς να γίνεται κάτι περιττό, και- μεταξύ μας τώρα- είναι ακριβώς αυτό που χρειάζεσαι!

Σκηνοθετικά και σκηνικά ευφάνταστο. Οι σκηνές που εναλλάσσονται με το σβήσιμο των φώτων κεντρίζει την προσοχή σου χωρίς να σε κουράσει. Απολαμβάνεις τα δρώμενα με γρήγορες αλλαγές και ποικιλία κινήσεων και ηχητικών στιγμών.

Η απλότητα κέρδισε, βγήκες από εκεί αποφασισμένος να αλλάξεις φόντο . τόσο απλά σε μόλις εβδομήντα λεπτά.

Μην το χάσεις!

 

Μπλε

Σύλληψη – σκηνοθεσία: Ντέιβιντ Νεγρίν

Παίζουν: Παντελής Πάγκαλος -Αναστασία Καπρέτσου

 

Υποκριτική διδασκαλία: Άννα Μονογιού

Χορογραφίες: Χριστίνα Φωτεινάκη

 Κατασκευή σκηνικού: Χρήστος Χαμζαλάρης

Ειδικές κατασκευές: Κώστας Γεροδήμος – Παναγιώτης Ζουμπούλης

Βοηθός σκηνογράφου: Νάσια Πλέτση

 

Παραστάσεις κάθε Παρασκευή 21:15 στο θέατρο Olvio (Ιερά Οδός 67 και Φαλαισίου 7)

Πληροφορίες – κρατήσεις: 21 0342 8650

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Το εργαστήρι θεάτρου Καταπactή έκοψε την πρωτοχρονιάτικη πίτα του!

Η εκδήλωση ξεκίνησε με την παρουσίαση της δουλειάς του Γ΄τμήματος στους συμμετέχοντες των άλλων εργαστηρίων

Το εργαστήρι θεάτρου Καταπactή έκοψε την πρωτοχρονιάτικη πίτα του, το Σάββατο 2 Φεβρουαρίου στις 19:00! Στην όμορφη εκδήλωση έδωσαν το παρόν οι συμμετέχοντες των εργαστηρίων, οι διδάσκοντες και ο υπεύθυνος της Καταπactής Σωτήρης Δούβρης.

 Λίγο πριν την κοπή της πίτας πραγματοποιήθηκε και η παρουσίαση της μέχρι τώρα δουλειάς του Γ’ τμήματος του εργαστηριού ερασιτεχνικού θεάτρου, που ξεκίνησε μαθήματα μόλις τον περασμένο Οκτώβρη. Η παρουσίαση αποτελούταν από προσωπικές ιστορίες των συμμετεχόντων που ταίριαζαν στο θέμα “Λογισμοί και παραΛογισμοί”, που είναι και το θέμα της χρονιάς! 

Οι συμμετέχοντες του Γ’ τμήματος του εργαστηρίου ερασιτεχνικού θεάτρου (από κάτω προς τα πάνω): Κατερίνα Παπαθανασιάδη, Χριστίνα Γεωργίου,  Χρύσα Αραβαντινού, Βούλα Κορδερά, Ευρυδίκη Αθανασοπούλου, Νίκος Μπεϊντάρης, Ματίνα Κωνσταντοπούλου.

Η παρουσίαση καταχειροκροτήθηκε από τους συμμετέχοντες των άλλων δύο τμημάτων ερασιτεχνικού θεάτρου με τον Σωτήρη Δούβρη, του τμήματος ερασιτεχνικού θεάτρου με τη Μαρία Ζερβού, του τμήματος θεατρικού παιχνιδιού με τον Κωνσταντίνο Μπάζα και του τμήματος σκηνογραφίας με τον Ντέιβιντ Νεγρίν.

Τυχερή της βραδιάς, και της χρονιάς της ευχόμαστε, η Μάγδα Σωτήρχου! Το δώρο που συνόδευε το φλουρί ήταν μια δωροεπιταγή γνωστού πολυκαταστήματος! 

Και του χρόνου!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Λογισμοι και παραΛογισμοί – Literature

Η πρώτη παρουσίαση του φετινού μας θέματος “Λογισμοί και παραΛογισμοί”, στις 26-27-28 Ιανουαρίου 2019, στην Καταπactή!

Όπως κάθε χρονιά, έτσι και φέτος, στην Καταπactή αποφασίζουμε μια θεματική και πάνω σε αυτήν , επιλέγουμε κείμενα που θα δουλέψουμε κατά τη διάρκεια των μαθημάτων μας αλλά και για τις τελικές μας παραστάσεις. 

“Λογισμοί και παραλογισμοί – Literature” το θέμα της πρώτης παρουσίασης μας λοιπόν, που θα παιχθεί τρεις φορές και συγκεκριμένα στις 26-27 και 28 Ιανουαρίου στον χώρο της Καταπactής. Πρόκειται για τρεις αληθινές ιστορίες διάσημων Ελλήνων λογοτεχνών που νοσηλεύτηκαν στο Δρομοκαΐτειο. Πιο συγκεκριμένα, οι θεατές θα έχουν την ευκαιρία να παρακολουθήσουν την πορεία του Γεωργίου Βιζυηνού, του Μιχαήλ Μητσάκη και του Ρώμου Φιλύρα, από την πρώτη ένδειξη της ψυχικής τους ασθένειας μέχρι και τον οικειοθελή, ή και όχι, εγκλεισμό τους στην κλινική.

Η Μαρία Φαφαλιού γράφει χαρακτηριστικά στο κείμενο της “Τρέλα και λογοτεχνία-η δυσκολία της επιστροφής”:

“Δεν υπάρχει διάσταση ανάμεσα στον δημιουργό και στον κόσμο. Υπάρχει ένας άλλος κόσμος για τον δημιουργό, όπου κατοικεί όπως ο ποιητής στο ποίημα. Αυτός, όταν κάνει την εμφάνισή του, δεν ζει με τους ρυθμούς της καθημερινής ζωής, αλλά έχει τους δικούς του ρυθμούς,τις δικές του σιωπές, και ο δημιουργός καλείται όχι μόνο να ζήσει αλλά και να διευρύνει τους χρόνους του. Η διαρκής άσκηση να κατοικεί ο ποιητής μέσα στο ποίημα τον απομακρύνει από αυτό που ονομάζουμε πραγματικό, καθημερινότητα και ζωή.”

 

Συντελεστές:

Επιλογή κειμένων, διδασκαλία, μουσική επιμέλεια: Σωτήρης Δούβρης

Παίζουν (Με αλφαβητική σειρά):

Γκιουρέ Έφη

Δαβέτα Κατερίνα

Δελή Ελένη

Δημητρίου Αφροδίτη

Καλλιαντέρη Ναυσικά

Κοκουγιάννης Αναστάσης

Παπαγεωργίου Ελένη

Περάτη Κρυσταλλένια

Πετροπούλου Φλωριάννα

Σπυράτου Μαρία

Σταμοπούλου Βενετία

Στρατηγοπούλου Όλγα

Σωτήρχου Μάγδα

                      Τζιάνος Παναγιώτης

Τσακνάκη Στέλλα

 

“Λογισμοί και παραΛογισμοί”

Σάββατο 26/1/2019 στις 19:00

Κυριακή 27/1/2019 στις 21:30

Δευτέρα 28/1/2019 στις 21:30

Εργαστήρι θεάτρου Καταπactή (Λάμπρου Κορομηλά 19 – Νέος Κόσμος)

*Λόγω περιορισμένων θέσεων είναι απαραίτητη η κράτηση τους

Τηλέφωνο κρατήσεων 6942530579

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Νέο τμήμα στο εργαστήρι ερασιτεχνικού θεάτρου

Διδάσκει η Μαρία Ζερβού σε συνεργασία με τον Σωτήρη Δούβρη

Όσο κι αν μεγαλώνουμε, είναι ζωτική μας ανάγκη να διατηρούμε την παιδικότητά μας… Όσο κι αν αγαπάμε την καθημερινότητά μας, είναι λυτρωτικό να ξεφεύγουμε από την σκληρή -πολλές φορές- πραγματικότητα… Κι ένας απ’ τους πιο μαγικούς και αποτελεσματικούς τρόπους για να συμβεί αυτό, είναι το θέατρο.

Δεν είναι απαραίτητο να είμαστε επαγγελματίες για να μπορέσουμε να εκφραστούμε μέσα από ρόλους, για να γνωρίσουμε τη φωνή μας, για να ξαφνιαστούμε από τις δυναμικές που μπορεί να κρύβει το σώμα μας και για να αφήσουμε την φαντασία να μας οδηγήσει σε άλλους κόσμους.

Σας καλούμε λοιπόν, να ξεκινήσουμε μαζί ένα ταξίδι ψυχαγωγίας, αυτογνωσίας και ομαδικής συνεργασίας.

Η Μαρία Ζερβού και ο Σωτήρης Δούβρης, έχοντας συνεργαστεί ιδιαίτερα επιτυχημένα τόσο στο θέατρο, όσο και στη διδασκαλία ομάδων, έστησαν μια σειρά μαθημάτων που έχει σαν στόχο να οδηγήσει τον ερασιτέχνη ηθοποιό, από την πρώτη επαφή με το θεατρικό κείμενο, έως την παράσταση, με έναν άκρως ενδιαφέροντα και διασκεδαστικό τρόπο!

Μαρία Ζερβού και Σωτήρης Δούβρης διδάσκοντας υποκριτική στο Liminal Open Days (photo by Εμμανουέλα Κυριακοπούλου)

Ο βασικός κορμός των συναντήσεών  θα αποτελείται από παιχνίδια, ασκήσεις και αυτοσχεδιασμούς, με στόχο να εξερευνήσουμε και να ανακαλύψουμε βιωματικά τα εκφραστικά μας μέσα: τη φωνή, την κίνησή και τη φαντασία μας, έτσι ώστε στο τέλος της διαδρομής αυτής να μπορέσουμε να παρουσιάσουμε τη δική μας παράσταση.

 

Η Μαρία Ζερβού είναι αριστούχος απόφοιτη της Δραματικής Σχολής Αθηνών. ’Εχει συμμετάσχει σε παραστάσεις του θιάσου ‘Σεμέλη‘, του ‘Αμφιθεάτρου’ του Σπύρου Α. Ευαγγελάτου, της ‘Νέας Σκηνής’ του Εθνικού θεάτρου και του Λευτέρη Γιοβανίδη. Από το 2013 είναι συνιδρυτικό μέλος της θεατρικής ομάδας ‘Εμείς‘ με την οποία έχει παρουσιάσει θεατρικά έργα της ίδιας της ομάδας σε πολλές σκηνές της Αθήνας, της Πάτρας, της Θεσσαλονίκης, αλλά και στο ελληνικό φεστιβάλ της Ζυρίχης.

 Έχει διδάξει υποκριτική στο ερασιτεχνικό εργαστήρι του πολυχώρου Τέχνης Mabrida και στα συμπεριληπτικά σεμινάρια liminal open days Έχει παρακολουθήσει εργαστήρια υποκριτικής με τον Τάπα Σουντάνα και την Μάγια Λυμπεροπούλου, καθώς και μαθήματα τραγουδιού και χορού τζαζ.

“Ματωμένος Γάμος” από το εργαστήρι Καταπactή

Κλείσε θέση στο δωρεάν μάθημα γνωριμίας, την Κυριακή 13/1/2019 στις 16:00 και πάρε μια γεύση από τον τρόπο που θα διεξαχθούν τα μαθήματα!Πληροφορίες – δηλώσεις συμμετοχής: 2168096448 – info@katapacti.gr

 

Εργαστήρι σκηνογραφίας για πρακτικό σχεδιασμό παραστάσεων

Διδάσκει ο Ντέιβιντ Νεγρίν

“Άνω.. κάτω”, σκηνοθ. Γ. Αϊβάζης, σκηνικά Ντέιβιντ Νεγρίν       

Η Καταπactή, σε συνεργασία με τον έμπειρο σκηνογράφο Ντέιβιντ Νεγρίν, διοργανώνουν πρακτικό εργαστήριο σκηνογραφίας για τον σχεδιασμό παραστάσεων. Οι συμμετέχοντες κατ’ αρχάς θα γνωρίσουν το θεωρητικό κομμάτι της δουλειάς, μέσα από την ιστορία της σκηνογραφίας ανά τους αιώνες μέχρι και τις μέρες μας αλλά και μαθαίνοντας να “διαβάζουν” και να αποτυπώνουν χώρους στο χαρτί και σε μακέτα.

Αυτό που κάνει το συγκεκριμένο εργαστήρι να ξεχωρίζει  είναι το πρακτικό μέρος του. Οι συμμετέχοντες θα κληθούν να σκηνογραφήσουν θεατρικές παραστάσεις που θα ανέβουν στο τέλος της χρονιάς από τους μαθητές του τμήματος υποκριτικής της Καταπactής, ενώ η όλη διαδικασία θα γίνει υπό άκρως ρεαλιστικές συνθήκες παραγωγής. Πιο συγκεκριμένα,ο Σωτήρης Δούβρης, ως σκηνοθέτης των τριών έργων που θα ανέβουν, θα κάνει συναντήσεις με τους σκηνογράφους έτσι ώστε να τους δοθεί η σκηνοθετική γραμμή και να καταλήξουν στην τελική ιδέα λαμβάνοντας υπ’ όψιν τους το διαθέσιμο budget, πάντα υπό την επίβλεψη του Ντέιβιντ Νεγρίν.

“Ματωμένος Γάμος” από το εργαστήρι θεάτρου Καταπactή

Αναλυτικά:

Στους 3 πρώτους μήνες το μάθημα θα περιλαμβάνει θεωρητικό και πρακτικό μέρος.

– Το θεωρητικό μέρος χωρίζεται και αυτό σε δύο ενότητες

Α) ενότητα.

Η ιστορία της σκηνογραφίας και τα είδη των θεατρικών σκηνών ανά τους αιώνες σε συνδυασμό με μια γενική ιστορία θεάτρου. 

Σκοπός του μέρους αυτού είναι να εξοικειωθεί ο σπουδαστής με όσα έχουν προηγηθεί στο θέατρο και να μάθει να διαβάζει τον θεατρικό χώρο αναλύοντας τα μειονεκτήματα και τα πλεονεκτήματα του.

Β) ενότητα.

Παρουσίαση όλων των δεδομένων που δε θα διδαχθούν σε ένα πανεπιστήμιο αλλά συμβαίνουν κατά τη διάρκεια μιας θεατρικής παραγωγής.

Πώς κλείνουμε μια δουλειά, τι πρέπει να προσέχουμε, ποιες δυσκολίες θα συναντήσουμε, πώς συνεργαζόμαστε με τους κατασκευαστές, τους παραγωγούς, τους σκηνοθέτες και τους υπόλοιπους συντελεστές.

-Το πρακτικό μέρος περιλαμβάνει: (στο πρώτο τριμηνο θα γίνει και αυτό)

  • Τη διαδικασία δημιουργίας σκηνογραφίας μιας θεατρικής παράστασης. Πώς αποτυπώνουμε το χώρο, πως στήνουμε μια μακέτα, τι παρουσιάζουμε, τι πρέπει να προσέχουμε κατά τη διάρκεια της μελέτης.
  • Το κατασκευαστικό κομμάτι που θα συνδυαστεί με την επίσκεψη μας σε εργαστήριο ενός κατασκευαστή σκηνικών που θα μας μιλήσει κι αυτός και θα δούμε στην εφαρμογή τους τα βασικά υλικά κατασκευής και πώς και πότε τα χρησιμοποιούμε.

Μετά το πέρας των τριών αυτών μηνών ( μετά το Πάσχα),  θα ξεκινήσει και η πρακτική εξάσκηση που ξεχωρίζει το σεμινάριο αυτό από οποιοδήποτε άλλο.

Η σκηνογραφική ομάδα που θα συγκροτηθεί, θα χωριστεί σε τρεις επιμέρους ομάδες. Αυτές θα αναλάβουν τρία διαφορετικά έργα που δουλεύει το εργαστήρι της Καταπακτής και σε συνεργασία με τον σκηνοθέτη και τον επιβλέποντα σκηνογράφο, θα αναλάβουν τη σκηνογραφία και την κατασκευή τους. Τα έργα αυτά θα παρουσιαστούν στο τέλος του σεμιναρίου σε θέατρο της Αθήνας.

Αν θέλεις να γνωρίσεις από κοντά τον Ντέιβιντ Νεγρίν και να πάρεις μια ιδέα για τον τρόπο που θα διεξαχθούν τα μαθήματα, δήλωσε συμμετοχή στο “Meet the trainer”, τη Δευτέρα 14 Ιανουαρίου 2019 στις 19:00. Για να δηλώσεις συμμετοχή κάλεσε στο 2168096448 ή στο info@katapacti.gr. 

 

O David Negrin έχει μεταπτυχιακό στην Αρχιτεκτονική από το ΕΜΠ και είναι πτυχιούχος Αρχιτέκτονας μηχανικός του ΕΜΠ και Διακοσμητής του ΤΕΙ Αθήνας. Από το 2000 εργάζεται ως σκηνογράφος στο θέατρο και από τότε υπογράφει σκηνογραφικές προτάσεις παράλληλα με την διατήρηση του Αρχιτεκτονικού του γραφείου Είναι υποψήφιος διδάκτορας στο ΕΜΠ στο τμήμα Αρχιτεκτονικής στον τομέα συνθέσεων και ασχολείται ερευνητικά με τη σχέση Αρχιτεκτονικής και Σκηνοθεσίας, ένα αντικείμενο που εφαρμόζει στην επαγγελματική του πορεία. Έχει διδάξει για 8 χρόνια σκηνογραφία στη Δραματική σχολή «Ίασμος» και στο θεατρικό εργαστήρι «Βασίλης Διαμαντόπουλος» και έχει πραγματοποιήσει διαλέξεις σε εκπαιδευτικά ιδρύματα για τη σχέση Θεάτρου και Αρχιτεκτονικής.

Ενδεικτικές σκηνογραφικές δουλειές του στο θέατρο είναι:

12 ένορκοι (R. Rose) θέατρο Αλκμήνη – Πιάνω παπούτσι πάνω στο πιάνο (Patari project) Θέατρο Πόρτα – Οδός Αβύσσου (Μ. Λουντέμη) Θέατρο Olvio – Φόνισσα (Α. Παπαδιαμάντη) Αρχαίο Θέατρο Δωδώνης – Εις μήνιν (Γ. Ρϊτσου) Αρχαίο Θέατρο Θάσου – Τo μπουφάν τη Χάρλει (B. Κατσικονούρη) Θέατρο Αλκμήνη

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Εργαστήρι θεατρικού παιχνιδιού για ενήλικες

Ο Κωνσταντίνος Μπάζας αναλαμβάνει το εργαστήρι θεατρικού παιχνιδιού ενηλίκων της Καταπactής!

Ποιος είπε ότι το θεατρικό παιχνίδι είναι μόνο για παιδιά; Και οι ενήλικες που θέλουν να εκφράσουν με ελεύθερο τρόπο τα συναισθήματά τους, τις σκέψεις τους και οτιδήποτε τους απασχολεί;

Το Θεατρικό Παιχνίδι είναι ένα δημιουργικό χόμπυ, που σε βοηθά να εξερευνήσεις αθέατες πλευρές του εαυτό σου, χωρίς τον φόβο της έκθεσης και της κριτικής του κοινού!  Μέσα από αυτό, το άτομο βιώνει και εκφράζει με ελεύθερο τρόπο τα συναισθήματά του, τις σκέψεις του, οτιδήποτε το απασχολεί. Στο Θεατρικό Παιχνίδι δε «διδάσκουμε ρόλους». Σκοπός μας δεν είναι πως ο άνθρωπος θα κάνει τέλειες μηχανικές κινήσεις, ρυθμικές ή μελωδικές εκφορές του λόγου, ν’ αποστηθίσει ένα κείμενο και να το απαγγείλει, αλλά πως θα εκφράσει καταστάσεις και ρόλους με το δικό του τρόπο, με το δικό του μάτι, εντελώς αβίαστα και υποκειμενικά.

Με κύριο παράγοντα το παχνίδι, την αισθησιοκινητική δράση και την αυτοέκφραση, κάθε συνάντηση καταλήγει σε ένα δρώμενο. Όλες οι δραστηριότητες που περιλαμβάνονται στο Θεατρικό Παιχνίδι, στηρίζονται στο να ανακαλύψει κάθε ένας τους δικούς του ορίζοντες, τον κόσμο όχι μόνο όπως είναι, αλλά και όπως θα ‘θελε να είναι.

Στο κέντρο του Θεατρικού Παιχνιδιού βρίσκονται:

  • Η σωματική έκφραση
  • Ο Αυτοσχεδιασμός
  • Η εκμετάλλευση του τυχαίου
  • Το αυθόρμητο.

Είναι μέσο ενεργοποίησης, απελευθέρωσης της φαντασίας, ευαισθητοποίησης και καλλιέργειας της ψυχοκινητικής του έκφρασης.

Αν θέλεις κι εσύ να πάρεις μια ιδέα για το πως είναι το θεατρικό παιχνίδι ενηλίκων, κλείσε θέση στο δωρεάν μάθημα γνωριμίας που θα γίνει την Τετάρτη 16/1/2019 στις 19:00!

Ο Κωνσταντίνος Μπάζας είναι απόφοιτος της Δραματικής σχολής Αθηνών “Γ. Θεοδοσιάδης”. Έχει παρακολουθήσει μαθήματα θεατρικού παιχνιδιού με τη Μαντώ Κουρετζή, τον Στέλιο Βγαγκέ και τη Γιάννα Κούλα. Έχει διδάξει θεατρική έκφραση και θεατρικό παιχνίδι σε μικτό τμήμα ενήλικων προσφύγων από Συρία, Αφγανιστάν, Ιράν και Ελλάδα. Συνεργάζεται με διάφορους φορείς ως εμψυχωτής θεατρικού παιχνιδιού, ενώ το καλοκαίρι του 2018 εργάστηκε για την ΜΚΟ “Μετάδραση” ως υπεύθυνος μεταβατικής δομής φιλοξενίας ασυνόδευτων ανήλικων προσφύγων στη Σάμο.

 

 

Πληροφορίες – δηλώσεις συμμετοχής:

Εργαστήρι θεάτρου Καταπactή – Λ. Κορομηλά 19, Ν. Κόσμος 

2168096448 – info@katapacti.gr

Ο Ντέιβιντ Νεγρίν στην Καταπactή

Συνέντευξη στην Κατερίνα Δαβέτα

Ο Ντέιβιντ Νεγρίν είναι ένα ανήσυχο πνέυμα, ένας άνθρωπος που ναι μεν ονειρεύεται, αλλά βρίσκει και τρόπους να πραγματοποιεί. Μεταξύ άλλων, φέτος σκηνοθετεί την πολύ ενδιαφέρουσα  παράσταση «Μπλε» στο θέατρο Olvio. Η βασική του ιδιότητα βέβαια είναι εκείνη του σκηνογράφου, και φέτος καλείται να διδάξει τα μυστικά της τέχνης του στον φιλόξενο χώρο της Καταπακτής. Το Εργαστήρι σκηνογραφίας για πρακτικό σχεδιασμό θεατρικών παραστάσεων ανοίγει για πρώτη φορά τις πόρτες του σε όσους ενδιαφέρονται να μυηθούν στο συναρπαστικό κόσμο της δημιουργίας σκηνικών στα πλαίσια μιας θεατρικής παράστασης.

Λίγο καιρό πριν το meet the trainer , όπου θα κάνει διάλογο με τους ενδιαφερόμενους και θα λύσει τυχόν απορίες, μοιράζεται μαζί μας σκέψεις και ελπίδες για αυτό το πολυαναμενόμενο και ελπιδοφόρο εγχείρημα. 

Ρίχνοντας κάποιος μια ματιά στο βιογραφικό σου σημείωμα, θα παρατηρήσει ότι είσαι πολυπράγμων. Αρχιτέκτων μηχανικός, σκηνογράφος, και πρόσφατα σκηνοθέτης. Πες μας δυο λόγια για τον εαυτό σου

Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, νομίζω ότι ήξερα να ζωγραφίζω και να σχεδιάζω. Δε θυμάμαι ποτέ να έμαθα τι είναι η κάτοψη. Αυτό οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στο διακοσμητικό γραφείο του πατέρα μου στο οποίο μεγάλωσα. Σπούδασα πολλά χρόνια το αντικείμενο του σχεδιασμού μέσα από την Αρχιτεκτονική τη Διακόσμηση, τη Σκηνογραφία και τη Ζωγραφική. Μετά από 11 χρόνια σπουδών όπου παράλληλα αποκόμισα με πολύ κόπο και 15ετή επαγγελματική εμπειρία στην Αρχιτεκτονική και στη Σκηνογραφία, αποφάσισα να μεταδώσω τις γνώσεις μου μέσα από μια ακαδημαϊκή καριέρα ξεκινώντας ένα Διδακτορικό στο Πολυτεχνείο στο οποίο και σπούδασα. Το σκηνοθετικό κομμάτι είναι αποτέλεσμα μιας εσωτερικής ανάγκης να εκφραστώ με έναν πιο πλήρη τρόπο σε συνδυασμό με την παρατήρηση της θεατρικής διαδικασίας όλα αυτά τα χρόνια στο χώρο. Δε δηλώνω σκηνοθέτης πάντως.

Τι διαφορετικό έχει το Εργαστήρι Σκηνογραφίας της Καταπactής, σε σχέση με αντίστοιχα σεμινάρια που διοργανώνονται κατά καιρούς;

Αυτή είναι η πιο σημαντική ερώτηση: Το μεγαλύτερο πλεονέκτημα αυτού του σχεδίου μας, αυτού του σεμιναρίου, είναι το ότι όσοι το παρακολουθήσουν, θα έχουν την ευκαιρία, σε ομαδικό επίπεδο φυσικά, να πραγματοποιήσουν την πρώτη τους πραγματική σκηνογραφία σε κανονικές συνθήκες παράστασης. Θα μπορέσουν να καλέσουν τους οικείους τους να παρακολουθήσουν το δημιούργημά τους. Θα συναντήσουν αληθινές δυσκολίες που σχεδιάζοντας μόνο μια μακέτα σε ένα άλλο σεμινάριο δε θα τις συναντούσαν. Θα πέσουν στα βαθιά έχοντας πάντα όμως δίπλα τους εμάς να τους προσφέρουμε μια ασφάλεια. Η ομάδα θα χωριστεί σε 3 επιμέρους ομάδες. Η καθεμία θα αναλάβει τη σκηνογραφία μιας εκ των τριών παραστάσεων που θα ετοιμάσει ο Σωτήρης με το εργαστήριο της υποκριτικής! Που σημαίνει ότι οι ομάδες θα έχουν deadlines, αναπροσαρμογές της ιδέας, τεχνικά προβλήματα που θα κληθούν να τα λύσουν σε κανονική κλίμακα. Και έναν σκηνοθέτη που θα τους χρειάζεται! Μα πόσο δημιουργικό θα είναι αυτό!

Αυτό είναι για μένα όλο το στοίχημα και όλη χαρά αυτού του εγχειρήματος!!! Όταν κάποιος προπονείται γνωρίζοντας ότι θα παίξει κανονικό αγώνα και θα αντιμετωπίσει αντιπάλους προπονείται πολύ διαφορετικά από έναν που προπονείται για να γίνει απλώς καλός. Εμείς θα τους προσφέρουμε κανονικό «αγώνα» με τις δυσκολίες και τις τεράστιες χαρές που συνεπάγονται.

 

Στο σεμινάριο θα υπάρξει αρχικά θεωρητικό, και στη συνέχεια πρακτικό μέρος. Τι θα μάθει κανείς στο θεωρητικό κομμάτι;

Στη δουλειά, αν έρθει κάποιος περήφανος και φωνάξει: «ανακάλυψα τον τροχό» θα χαρεί πολύ αλλά δε θα έχει προσφέρει τίποτα σε κανέναν και απλώς θα έχει χάσει το χρόνο του! Σκοπός του θεωρητικού κομματιού με την ιστορία θεάτρου, Αρχιτεκτονικής, Θεατρικών Χώρων και Σκηνογραφίας είναι να αποκτήσει τις βασικές γνώσεις που χρειάζονται για να ξέρει πού βρίσκεται στο αντικείμενο που θέλει να ακολουθήσει. Και θα μάθει λίγο ευκολότερα να ερευνά πάνω στα θέματα αυτά. Δε θα τα μάθει «όλα» γιατί, πρώτον ο χρόνος είναι συγκεκριμένος και δεύτερον γιατί αν έλεγα ότι εγώ τα ξέρω «όλα» θα ήμουν εξ αρχής ένας κακός Δάσκαλος!

“Οδός Αβύσσου αριθμός 0”, σκηνοθ. Ρ. Μοσχοχωρίτη, σκηνικά Ντέιβιντ Νεγρίν

Σε ποιους απευθύνεται; 

Απευθύνεται κυρίως σε ανθρώπους που θέλουν να ασχοληθούν με τη σκηνογραφία και θα προσπαθήσουν να δουν αν τους ταιριάζει. Οι φοιτητές σχολών Διακόσμησης, Καλών Τεχνών, Αρχιτεκτονικής είναι ένας καλός πυρήνας για εμάς, αλλά ύστερα από τόσα χρόνια σπουδών (11!) στο αντικείμενο γνωρίζω ότι αν ένας άνθρωπος έχει κάποια χαρίσματα στην αντίληψη του χώρου μπορεί να μας είναι πολύ χρήσιμος. Και όταν λέω χρήσιμος, το εννοώ γιατί το εργαστήριο αυτό έχει σκοπό να δημιουργήσει. Άρα όποιος πιστεύει ότι μπορεί να παλέψει με τον εαυτό του και το χώρο χωρίς τις ανάλογες σπουδές, είναι ευπρόσδεκτος. Η σύνθεση της τελικής ομάδας θα καθορίσει και το μοτίβο της δουλειάς χωρίς να ζημιωθούν οι πιο καταρτισμένοι αλλά χωρίς να πελαγώσουν οι λιγότερο.


Η Καταπactή είναι γνωστή ως εργαστήρι θεάτρου, μέχρι στιγμής. Αποτελεί για σένα πρόκληση το να καθιερωθεί και ως εργαστήρι σκηνογραφίας;

Το να καθιερώσεις κάτι, είτε είναι ένα πάρτυ κάθε πρώτη πανσέληνο του Αυγούστου, είτε κάτι ακόμα πιο σύνθετο όπως ένα εργαστήρι είναι τεράστιο στοίχημα. Θα σημαίνει ότι πέτυχε. Με ενδιαφέρει τόσο πολύ να πετύχει γιατί σημαίνει ότι βοήθησα ανθρώπους να προχωρήσουν. Ο προορισμός μας σ’ αυτή τη ζωή και δεν είναι κλισέ αυτό που λέω είναι να βοηθάμε ο ένας τον άλλον. Και εγώ έχω σκοπό μέσα από αυτό το σύστημα μετάδοσης της εμπειρίας και της γνώσης να μην αφήσω τίποτα για τον εαυτό μου. Δε θα κρύψω το παραμικρό όπλο που έχω έτσι ώστε να κάνω τα παιδιά που θα με τιμήσουν, όσο γίνεται δυνατότερα στις μελλοντικές τους μάχες. Εύχομαι αυτή η επιθυμία που έχουμε με τον Σωτήρη, να γίνει θεσμός!

“Πιάνω παπούτσι πάνω στο πιάνο”, σκηνοθ. Σ. Πάσχου, σκηνικά Ντέιβιντ Νεγρίν

Για ποιον λόγο να το επιλέξει κάποιος; 

Για τον ίδιο λόγο που επέλεξα να πραγματοποιήσω εγώ το εργαστήριο στην Καταπαctή. Προσφέρει ένα υγιές, πολιτισμένο περιβάλλον να δουλέψει κανείς με ωραίους καθαρούς χώρους, μια συνεργασία με ένα μάχιμο ηθοποιό και σκηνοθέτη, τον Σωτήρη Δούβρη ο οποίος στη συνεργασία μας μου έχει δείξει μια μεθοδικότητα και μια συνέπεια που είναι απαραίτητη στο χώρο του θεάτρου. Είναι μια σοβαρή προσπάθεια επαγγελματιών.


Με τον Σωτήρη Δούβρη συνεργάζεστε και στους «12 Ενόρκους», εκείνος από τη μεριά του ηθοποιού. Πως σου φαίνεται η νέα σας συνεργασία, που ο Σωτήρης έχει την ιδιότητα του διοργανωτή και σκηνοθέτη των παραστάσεων που θα σκηνογραφήσουν οι μαθητές σου;

Με τον Σωτήρη συνεργαζόμαστε σε μια παράσταση που αγαπώ πολύ. Μόλις έπεσε η ιδέα στο τραπέζι για μια διαφορετικού είδους συνεργασία, ενθουσιάστηκα γιατί είχε έρθει η εποχή να προσφέρω όποιες γνώσεις έχω. Η στέγαση της επιθυμίας μου από την Καταπακτή με πολλά επιπλέον οφέλη που θα σας αναλύσω στην πορεία, με πέτυχε τη σωστή στιγμή. Με λίγα λόγια, ο Σωτήρης ήθελα ένα εργαστήρι σκηνογραφίας και εγώ ένα αντίστοιχο σεμινάριο. Με το που βρεθήκαμε, συμφωνήσαμε αμέσως!

“12 ένορκοι”, σκηνοθ. Κ. Νικολαΐδη, σκηνικά Ντέιβιντ Νεγρίν

Αν και είσαι χρόνια επαγγελματίας σκηνογράφος, φέτος διδάσκεις σκηνογραφία για πρώτη φορά. Τι σε ώθησε σε αυτή την απόφαση;

Δεν είναι η πρώτη φορά που διδάσκω σκηνογραφία. Σκοπεύω να διδάξω δυνητικούς σκηνογράφους για πρώτη φορά. Έχω διδάξει σκηνογραφία 8 χρόνια στην Δραματική Σχολή και στο εργαστήρι του Ιάσμου ηθοποιούς. Το να διδάξεις υπεύθυνα ανθρώπους που θα βγουν αύριο στην αγορά εργασίας και θα παλέψουν (όχι ως ηθοποιοί αλλά ως σκηνογράφοι) είναι μια τεράστια ευθύνη και ήθελα να είμαι απολύτως έτοιμος για να το κάνω. Οι βασικές γνώσεις της σκηνογραφίας μεταδίδονται σε έναν ηθοποιό αλλά τι κάνεις όταν θες να μεταδώσεις ένα σύνολο γνώσεων σε έναν άνθρωπο που θέλει να κάνει σκηνογραφία; Ως δάσκαλός της, πρέπει να είσαι απόλυτα έτοιμος…

“Ο εραστής της Λαίδης Τσάτερλυ”, σκην. Χ. Βορκάς, σκηνικά Ντέιβιντ Νεγρίν
“Η Παναγία των Παρισίων”, σκηνοθ. Χ. Βορκάς, σκηνικά Ντέιβιντ Νεγρίν

Εργαστήρι Σκηνογραφίας για παρακτικό σχεδιασμό παραστάσεων

Με τον Ντέιβιντ Νεγρίν

Από Δευτέρα 21 Ιανουαρίου 2019 και κάθε Δευτέρα 19:00 – 22:00

Δηλώσεις συμμετοχής έως Πέμπτη 17 Ιανουαρίου 2019

Meet the trainer!Τη Δευτέρα 14 Ιανουαρίου, οι ενδιαφερόμενοι θα έχουν την ευκαιρία να συναντηθούν με τον Ντέιβιντ Νεγρίν στην Καταπactή, να ενημερωθούν αναλυτικά για τον τρόπο διεξαγωγής του εργαστηρίου και να λύσουν οποιαδήποτε απορία μπορεί να έχουν. Απαραίτητη η δήλωση συμμετοχής.

Τα μαθήματα ολοκληρώνονται με τις παραστάσεις των τμημάτων υποκριτικής ερασιτεχνικού θεάτρου της Καταπactής, που θα έχουν σκηνογραφηθεί από τους μαθητές του εργαστηρίου.

ΕΡΓΑΣΤΗΡΙ ΣΚΗΝΟΓΡΑΦΙΑΣ ΓΙΑ ΠΡΑΚΤΙΚΟ ΣΧΕΔΙΑΣΜΟ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΩΝ

Διάρκεια μαθημάτων: 5 μήνες, από 21 Ιανουαρίου  έως  5 Ιουλίου

Ημέρα & ώρες:  από Δευτέρα 21 Ιανουαρίου 2019 και κάθε Δευτέρα  19:00 – 22:00

Τόπος Διεξαγωγής: εργαστήρι θεάτρου Καταπactή, Λ. Κορομηλά 19 – Ν. Κόσμος

Meet the trainer: Δευτέρα 14 Ιανουαρίου 2019, 19:00-20:00

Κόστος εργαστηρίου:300 ευρώ 

Τρόπος καταβολής: 50% με την εγγραφή και εξόφληση μέχρι και την 4η συνάντηση (11/2/2019)

Πληροφορίες – δηλώσεις συμμετοχής: 2168096448 – info@katapacti.gr

Πες μου το θέατρο να σου πω την ιστορία του: “Θέατρο του Νέου Κόσμου”

            

Η Κρυσταλλένια Περάτη γράφει για ιστορικά θέατρα της Αθήνας, την ατμόσφαιρα και την ιστορία τους

Αν κάποιος θέλει να μάθει λεπτομέρειες για την ιστορία του θεάτρου του νέου κόσμου δεν έχει παρά να ανατρέξει στο διαδίκτυο. Δεν έχω σκοπό να αναπαράγω όσα διάβασα αλλά να πω για αυτά που με έκαναν να τα αναζητήσω. Και αυτό είναι η εμπειρία που είχα πηγαίνοντας εκεί.

Ξεκίνησα να δω μία παράσταση. Κατέβηκα στάση Συγγρού φιξ και έβαλα περπατητό τζι-πι-ες. Πέρασα από την γωνία Αντισθένους και Θάρυπου, πολλές φορές και άρχισα να πιστεύω ότι πάω να βρω ένα θέατρο φάντασμα. Θυμάμαι να πεισμώνω και να λέω δεν μπορεί, αυτό το ρημάδι δεν κάνει ποτέ λάθος.Αποφάσισα να περπατήσω λίγο παρακάτω την Αντισθένους για να ανακαλύψω την ξύλινη πόρτα και το μικρό ασβεστωμένο παράθυρο του ταμία.

«Εδώ είμαστε».

Η μικρή αυλή ήταν ήδη γεμάτη από τους υποψήφιους θεατές οι οποίοι περιφέρονταν στα πέτρινα καθίσματα σαν τις μαζώξεις στην αυλή της εκκλησίας του χωριού.

Άρχισα να παρατηρώ. Τι ελληνικές ταινίες μου ήρθαν στο μυαλό, τι κυρίες με μαντήλια στο κεφάλι να σκουπίζουν με αχυρένιες σκούπες, τι παρατημένα σκουριασμένα ποδήλατα με σκισμένες σέλες . μπήκα σε μια ρομαντική χρονομηχανή όπου συνάμα δεν υπήρχε τίποτα φλύαρο τίποτα περιττό.

Πώς να το πω, ένιωσα ευπρόσδεκτη. Αυτή η αμεσότητα που αποπνέεται από τον χώρο και μέσα από την ζεστασιά της πετράς ακόμη…Δεν μπόρεσα παρά να αισθανθώ οικεία. Σαν διάλειμμα από οικογενειακό τραπέζι. Εκεί, μεταξύ φαγητού και γλυκού.

Τρίτο κουδούνι και μεταφέρθηκα μέσα από ένα ζεστό φουαγέ στην αίθουσα της παράστασης.

Η σκηνή είναι στημένη με τέτοιο τρόπο ώστε ο θεατής να μην είναι μακριά και αποξενωμένος , οπότε με κέρδισε ολότελα. Η παράσταση, «Αστερισμοί» του Νικ Πέιν με την Στεφανία Γουλιώτη και τον Μάκη Παπαδημητρίου, αποκάλυψη. Σκοτεινή και συνάμα τρυφερή. Θυμάμαι ότι για πρώτη φορά δεν ενοχλήθηκα από τις φλύαρες κυρίες που κατά την παράσταση, μάλλον εντυπωσιασμένες παρά αγενής, μίλούσαν για τις παλιές αποθήκες του φιξ.

«Εδώ είμαστε».

Ώστε ο χώρος ήταν παλιότερα παλιές ζυθαποθήκες του Φιξ. Για σκέψου.

Ομολογώ πως κάνοντας την σύντομη διαδρομή προς την έξοδο αυτή την φορά δεν ήθελα να περάσω πέρα από την ξύλινη πόρτα. Η παράσταση αλλά και ο χώρος είχαν πετύχει τον σκοπό τους.

Περπάτησα μέχρι την στάση Μετρό φιξ. Ώστε ο χώρος ήταν παλιότερα παλιές ζυθαποθήκες του Φιξ. Για σκέψου.

Έπρεπε να ομολογήσω. Ο ιδιοκτήτης, Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος, είχε σεβαστεί τον χώρο και είχε επιτύχει να εμφυσήσει έναν καινούργιο χαρακτήρα με σκοπό ίσως, να συνεχίσει να γράφει ιστορία.

Ένα ρομαντικό ατόπημα μα φανερά δύσκολα υλοποιήσιμο. Ένας χώρος σαν την ζυθοποιία έχει περάσει σε χεριά που τον σέβονται ακόμα και αν δεν τον συνέδεε ποτέ κάτι με το ίδιο το θέατρο ή έστω κάτι καλλιτεχνικό. Αφορούσε όμως κάτι γοητευτικά ιστορικό.

Εννοείται πως άρτι αφιχθείσα σπίτι, ο υπολογιστής πήρε φωτιά.

Έμαθα λοιπόν πως οι πρώτες παραστάσεις έγιναν στην αυλή πριν καν ολοκληρωθεί η αναπαλαίωση του χώρου. Οι παραστάσεις αυτές ήταν ο «Κοινός λόγος» της Έλλης Παπαδημητρίου και η «Βρωμιά» του Ρόμπερτ Σνάιντερ.

Κοινός Λόγος

Έκτοτε έχω γίνει σχεδόν θαμώνας. Βέβαια εκεί ακόμα δεν με φωνάζουν με το μικρό μου όνομα αλλά εγώ νιώθω σαν το σπίτι μου. Το Θέατρο του Νέου Κόσμου ένα θέατρο ταπεινής καταγωγής με ανησυχίες και βαθιά κοινωνικές ευαισθησίες. Μας έχει (καλό)μάθει στις δυνατές παρουσίες και σε παραστάσεις που σε κάνουν καλύτερο άνθρωπο. Σε έναν μοναδικό χώρο μόνο κάτι μοναδικό μπορεί να γίνει.Είναι ολοφάνερο ότι η φρέσκια ματιά έχει σκοπό να εμπιστευθεί και να αναδείξει νέους καλλιτέχνες με σεβασμό στο νέο ελληνικό θέατρο. Αισθάνομαι όμως ότι πάνω απ’ όλα υπάρχει σεβασμός στον θεατή.

Περλιμπλίν και Μπελίσα
Πέτρες στις τσέπες τους

Με δύναμη από την Κηφισιά

Η Καταπactή γιόρτασε τα πρώτα της γενέθλια

Η Καταπactή έκλεισε 1 χρόνο λειτουργίας του καινούριου της χώρου και το γιόρτασε με ένα μεγάλο πάρτυ!

Το εργαστήρι θεάτρου «Καταπαcτή» γιόρτασε τη συμπλήρωση του πρώτου χρόνου δημιουργίας του με  ένα μεγάλο πάρτυ στον χώρο της, το Σάββατο 29 Σεπτεμβρίου 2018.

Ο εμπνευστής του χώρου Σωτήρης Δούβρης και οι μαθητές του εργαστηρίου υποδέχτηκαν φίλους καθώς και ανθρώπους του καλλιτεχνικού χώρου προκειμένου να γιορτάσουν μαζί μια χρονιά δημιουργίας, καλλιτεχνικής αναζήτησης και ομαδικής-ατομικής δραστηριότητας, αλλά και για να ανταλλάξουν ευχές για μια νέα θεατρική, δημιουργική  σεζόν.

Η βραδιά εξελίχθηκε  ευχάριστα με τους καλεσμένους ν’ απολαμβάνουν τις μαγικές μελωδίες της ερμηνεύτριας του τσέλου, Ηλιάνας Κορέτση, και του κιθαριστή-τραγουδιστή Θοδωρή Σμπιλή.

Μεταξύ άλλων το παρόν έδωσαν οι :  Θανάσης Κουρλαμπάς (και συμπρωταγωνιστής του Σ. Δούβρη στην παράσταση «12 Ένορκοι»), Νίκος Κουφάκης και Μελισσάνθη Ρεγκούκου (συμπρωταγωνιστές του Σ.Δούβρη στην παράσταση «Ο αντρειωμένος»), ο ηθοποιός Στέφανος Κοσμίδης, η ηθοποιός Κατερίνα Κωνσταντέλου και ο  σκηνογράφος David Negrin,  ο Δημήτρης Κοκκινάκης (ιδρυτής Impact Hub Athens) καθώς και πολλοί από τους μαθητές της «Καταπαcτής»

Στην επιτυχία της βραδιάς συνέβαλαν καθοριστικά οι χορηγοί της,  με την Pizza Fun να προσφέρει γευστικές πίτσες και το γνωστό bar της Κυψέλης “It’s a βίλατζ” να κερνάει ζεστό και μυρωδάτο Gluhwein αλλά και δροσιστικές μπύρες!

Φωτογραφίες: Ορέστης Ροβάκης

Σωτήρης Δούβρης – Θανάσης Κουρλαμπάς

Νίκος Κουφάκης – Σωτήρης Δούβρης – Μελισσάνθη Ρεγκούκου

Σωτήρης Δούβρης – Στέφανος Κοσμίδης

Αναστάσης Κοκουγιάννης – Δημήτρης Κοκκινάκης – Ειρήνη Θεοδοσιάδου

Σωτήρης Δούβρης – Κατερίνα Κωνσταντέλλου – David Negrin

Μάθημα γνωριμίας για το εργαστήρι ερασιτεχνικού θεάτρου

Δεύτερο δωρεάν μάθημα γνωριμίας για το εργαστήρι ερασιτεχνικού θεάτρου της Καταπactής με τον Σωτήρη Δούβρη, στις 22/9, 20:00-21:00!

 

Η Καταπactή διοργανώνει το δεύτερο, κατά σειρά, δωρεάν μάθημα γνωριμίας για το καινούριο τμήμα του εργαστηρίου ερασιτεχνικού θεάτρου, αφού οι συμμετοχές για το πρώτο στις 15/9 έχουν συμπληρωθεί.

Το εργαστήρι ερασιτεχνικού θεάτρου είναι μια σειρά μαθημάτων, που δεν έχει σαν στόχο μόνο να ανεβάσει μια παράσταση, όπως κάνουν ήδη πολλές ερασιτεχνικές ομάδες άλλωστε. Πρωταρχικός στόχος είναι η εκπαίδευση του ερασιτέχνη ηθοποιού. Όπως σε όλα τα καλλιτεχνικά χόμπυ, έτσι και στο θέατρο πρέπει να αποκτήσεις μια βασική τεχνική πριν ανέβεις πάνω στη σκηνή για να ερμηνεύσεις έναν θεατρικό χαρακτήρα.

Τα μαθήματα περιλαμβάνουν ασκήσεις υποκριτικής και σωματικού θεάτρου, διαχείρισης συναισθημάτων και σωματοποίησης του, αγωγή λόγου και φωνής αλλά και ανάλυση θεατρικού κειμένου και χαρακτήρα. Στο τέλος της χρονιάς, χρησιμοποιώντας την τεχνική κατάρτιση που κατέκτησαν μέσα στη χρονιά, οι συμμετέχοντες ερμηνεύουν τη δική τους ολοκληρωμένη θεατρική παράσταση και την παρουσιάζουν στο κοινό, σε κάποιο θέατρο της Αθήνας!

Στο μάθημα γνωριμίας, ο καθένας έχει την ευκαιρία, χωρίς κόστος,  να πάρει μια γεύση των μαθημάτων που θα διεξαχθούν μέσα στη χρονιά. Μία ώρα γεμάτη με σωματικές και υποκριτικές ασκήσεις που βοηθούν το συμμετέχοντα να διαχειριστεί και να βελτιώσει τα εκφραστικά του μέσα, αλλά και να διευρύνει τους ορίζοντες και τη φαντασία του!

Σας περιμένουμε!

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ – ΔΗΛΩΣΕΙΣ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗΣ

Εργαστήρι θεάτρου Καταπactή

Λάμπρου Κορομηλά 19 – Νέος Κόσμος

2168096448

info@katapacti.gr

Ο Σωτήρης παρουσιάζει την “Καταπακτή” (συνέντευξη)

Συνέντευξη στον Αντρέα Κατωπόδη για το Happy week

Ο Πατρινός ηθοποιός κάνει το όνειρό του πραγματικότητα στήνοντας ένα διαφορετικό θεατρικό εργαστήρι.
Ο Σωτήρης Δούβρης ανήκει στους «δικούς μας» ανθρώπους όπως και να το δει κανείς. Τον νιώθουμε οικείο όσοι έστω και λίγο έχουμε μιλήσει μαζί του, ενώ και μόνο τηλεοπτικά ή θεατρικά να τον έχει συναντήσει κάποιος, το αποτύπωμα είναι μόνιμο. Για όποιον ειδικά τα τελευταία 15 χρόνια έχει ζήσει ή εργαστεί στην Πάτρα σε κάποιο ΜΜΕ ή χώρο πολιτισμού, ο Σωτήρης είναι ένας από τους λίγους «δικούς μας» που με ποιοτική δουλειά και στηριζόμενος στις δικές του δυνάμεις και επιλογές, έκανε το βήμα προς την Αθήνα και συνεχίζει να εκπλήσει ευχάριστα με κάθε νέο project του. Τον συναντήσαμε στον Νέο (του) Κόσμο στην Αθήνα και μας αποκάλυψε την Καταπακτή… ή ορθότερα «Καταπactη» η οποία πιθανότατα είναι το καλύτερο του project έως τώρα. Οι ερωτήσεις είναι ενδεικτικές από όσα θα μπορούσε κάποιος να μάθει για το χώρο, τους στόχους του και τον ίδιο. Από κοντά κάποιος μαθαίνει πολλά περισσότερα.

Λοιπόν, Σωτήρη, ας ξεκινήσουμε από τα βασικά. Τι είναι η καταπακτή; Γιατί την είπαμε έτσι;

Η Καταπactή είναι ο χώρος που πάντα ονειρευόμουν, από τότε που ξεκίνησα να ασχολούμαι με το επάγγελμα του ηθοποιού. Πρόκειται για ένα θεατρικό εργαστήρι που έστησα με πολύ κόπο και μεράκι στο Νέο Κόσμο, στην οδό Λάμπρου Κορομηλά 19. Συγκεκριμένα πρόκειται για εργαστήρι θεάτρου όπου ο κάθε ερασιτέχνης μπορεί να γνωρίσει τη θεατρική τέχνη απ’ όλες τις πλευρές, φτάνοντας στον τελικό μεγάλο στόχο που είναι η παρουσίαση παράστασης στο κοινό. Παράλληλα όμως, διοργανώνονται και σεμινάρια για επαγγελματίες ηθοποιούς που θέλουν να εξελίξουν τα εκφραστικά τους μέσα και την τεχνική τους. Ήδη έχουν διοργανωθεί δύο σεμινάρια φωνητικής και τώρα είμαστε στο στάδιο προετοιμασίας εργαστηρίου υποκριτικής αρχαίου δράματος!

Όταν σκεφτόμουν το όνομα που θα δώσω στον χώρο, έψαχνα για κάτι που θα αντικατοπτρίζει όλο το μυστήριο που περιβάλλει την τέχνη του ηθοποιού. Κάτι που να κάνει σαφές ότι η δουλειά που γίνεται στον χώρο αυτόν, δεν έχει να κάνει με την επιφάνεια της υποκριτικής αλλά με το βάθος της. Η καταπακτή ήταν βασικό στοιχείο των αρχαίων θεάτρων. Ήταν ένας κρυφός μηχανισμός που χρησίμευε συνήθως, για να κατεβαίνουν οι χαρακτήρες του έργου στον “κάτω κόσμο” ή να βγαίνουν από αυτόν Μια πολύ καλή μου φίλη, όταν άκουσε την ιδέα μου για το όνομα, ανακάλυψε και το act μέσα σε αυτό. Τέλος, όταν είδα τον συγκεκριμένο χώρο στον Νέο Κόσμο, με τα 2 τεράστια παράθυρα κοντά στην οροφή, μου έφυγε και η τελευταία αμφιβολία! Κοίταξα ψηλά και σκέφτηκα «Μπήκα στην Καταπactή!»

 

Πως ξεκίνησε ως ιδεα;

Έχω ιδιαίτερη αγάπη στο ερασιτεχνικό θέατρο, μιας και ήμουν κι εγώ ερασιτέχνης στην Πάτρα, πριν έρθω στην Αθήνα για να φοιτήσω στη δραματική. Θεωρώ το θέατρο πολύ δημιουργική ενασχόληση και θαυμάζω πολύ τους ανθρώπους που θυσιάζουν τον λίγο ελεύθερο τους χρόνο για να μάθουν έναν ρόλο και να παίξουν σε μια παράσταση. Σκέφτηκα λοιπόν, να φτιάξω μια σειρά μαθημάτων, προσαρμοσμένων στις ανάγκες των ερασιτεχνών, που δεν μπορούν να διαθέσουν πάρα πολύ χρόνο από τη ζωή τους, έτσι ώστε να αναπτύξουν μια υποκριτική τεχνική. Έχουν όμως τη θέληση να κάνουν κάτι διαφορετικό, δημιουργικό και συγχρόνως ωφέλιμο για τον εαυτό τους. Πέντε χρόνια πριν ξεκίνησα να διδάσκω σε μια σχολή εικαστικών τεχνών που αποφάσισε να εισάγει και το μάθημα του θεάτρου στο πρόγραμμα της. Φέτος, που ωρίμασαν οι συνθήκες αποφάσισα να κάνω το βήμα και να φτιάξω το δικό μου χώρο.

Σε ποιον απευθύνεται;

Η Καταπactή απευθύνεται σε κάθε άνθρωπο, ανεξαρτήτου ηλικίας που τον γεμίζει να προκαλεί σκέψεις και συναισθήματα στους γύρω του. Απευθύνεται σε αυτούς που δεν θεωρούν τη σκέψη κούραση, αλλά ανάσα, που τους δίνει τη δύναμη να αντιμετωπίσει την τρέλα που ζουν στην καθημερινότητά τους. Απευθύνεται σε αυτούς που θέλουν μέσα από ένα χόμπι να κάνουν ένα ταξίδι αρχικά εσωτερικό, που στην πορεία θα εξωτερικευθεί μέσα από έναν ρόλο σε μια παράσταση. Σίγουρα δεν απευθύνεται σε αυτούς (και είναι πολλοί) που δηλώνουν: «Έχω πολλά στο μυαλό μου, δεν θέλω να σκέφτομαι στον ελεύθερο μου χρόνο. Προτιμώ να κάτσω στην τηλεόραση, να βλέπω και να μην σκέφτομαι τίποτα»


Τι στόχο έχει;

Να μεταδώσει σε όσους περισσότερους μπορεί την αγάπη για το θέατρο.

Να προσφέρει σε επαγγελματίες ηθοποιούς όσα περισσότερα εφόδια μπορεί, μιας και ο κόσμος του θεάτρου έχει γίνει πια ιδιαίτερα περίπλοκος και δεν αρκούν μόνο οι γνώσεις που παίρνεις από μια σχολή.

Να μεταδώσει το αίσθημα της αλληλεγγύης. Ακλόνητη πεποίθηση μας στην καταπactή, είναι ότι οι ερασιτέχνες δεν έχουν το δικαίωμα να αξιώνουν χρηματικό αντίτιμο για μια δουλειά που την κάνουν στον ελεύθερο τους χρόνο σαν χόμπι. Επειδή όμως θεωρούμε κρίμα να συγκεντρώνουμε τόσο κόσμο στις παραστάσεις μας και να μην τους παρακινούμε να συμμετάσχουν σε κάποια κοινωνική δράση, κάθε χρόνο στις τελικές μας παραστάσεις συγκεντρώνουμε τρόφιμα, φάρμακα, ρούχα κ.α. για κάποιον. Φέτος, για παράδειγμα, αντί εισιτηρίου, συγκεντρώνουμε τρόφιμα και φάρμακα για την «Λέσχη Αλληλεγγύης – κοινωνικό φαρμακείο Νέου Κόσμου» και για το «Κοινωνικό Παντοπωλείο του Δήμου Παλαιού Φαλήρου»


Τι κάνει τωρα; στο μελλον;

Διοργανώνουμε το τρίτο κατά σειρά σεμινάριο που απευθύνεται σε επαγγελματίες ηθοποιούς. Πρόκειται για το Εργαστήρι Υποκριτικής Αρχαίου Δράματος και το διδάσκει ο Παντελής Παπαδόπουλος, ένας εξαίρετος δάσκαλος, σκηνοθέτης και φυσικά ηθοποιός. Μέσα από τις τεχνικές που έχει αναπτύξει με την, τεράστια πραγματικά εμπειρία του, έχει φτιάξει μια σειρά μαθημάτων που πραγματικά δεν πρέπει να χάσει κανένας ηθοποιός που θέλει να ασχοληθεί σοβαρά με το αρχαίο δράμα.

Τα τμήματα των ερασιτεχνών που διδάσκω εγώ βρίσκονται λίγο πριν την παρουσίαση του #theloveproject2018finalcut, το οποίο θα παρουσιαστεί σε δύο Σαββατοκύριακα και περιλαμβάνει τρία έργα: Το «Μια όμορφη… Βασίλισσα», το «Ντέστινυ» και τον «Ματωμένο Γάμο».


Γνωριμία ή σύμπτωση ή συγκίνηση με κάποιο πρόσωπο που θα κάνει γκελ σε όποιον το διαβάσει;

Είμαι πολύ χαρούμενος που μπορώ και φιλοξενώ σεμινάρια με αγαπημένους μου ανθρώπους του θεάτρου.

Τα σεμινάρια φωνητικής, διδάχθηκαν από την αγαπημένη μου δασκάλα στη σχολή, Μάρω Θεοδωράκη. Μια καλλιτέχνης με τεραστιες γνώσεις, εμπειρία και ειλικρινή αγάπη για το θέατρο.

Το Εργαστήρι Υποκριτικής Αρχαίου Δράματος το διδάσκει ο Παντελής Παπαδόπουλος, σκηνοθέτης στην τελευταία μου θεατρική δουλειά, στην παράσταση «Ο Αντρειωμένος» στο θέατρο Αλκμήνη. Ένας άνθρωπος με τεράστια γνώση και εμπειρία, που τα 24 από τα καλοκαίρια της ζωής του τα έχει περάσει στην Επίδαυρο παίζοντας αρχαίο δράμα.

Ο Κώστας Βουτσάς, ο πιο αγαπημένος κωμικός ηθοποιός της Ελλάδας, που είχα την τύχη να συνεργαστώ μαζί του στο «Ένα παιδί μετράει τ’ άστρα» στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών και σε καλοκαιρινή περιοδεία, επέλεξε την Καταπactή για να κάνει πρόβες της φετινής του παράστασης.

 

Ολοκληρώθηκαν με επιτυχία οι παραστάσεις του #theloveroject2018

Το #theloveproject2018 – final cut ανήκει πια στο θεατρικό παρελθόν της Καταπactής! Πρόκειται για τη θεματική που απασχόλησε το εργαστήρι ερασιτεχνικού θεάτρου την περασμένη χρονιά και παρουσιάστηκε σε δύο διήμερα παραστάσεων. 16 και 17 Ιουνίου η Καταπactή μετατράπηκε σε θεατρική σκηνή για να φιλοξενήσει το «Μια όμορφη… Βασίλισσα», ένα έργο σκληρό αλλά και με αρκετές δόσεις μαύρου χιούμορ. Η ιστορία του φωτίζει την προβληματική σχέση μιας μάνας με τη μεσήλικη κόρη της και πως αυτή επιδεινώνεται όταν η κόρη γνωρίζει επιτέλους τον έρωτα. Το έργο παρουσιάστηκε από το νεότερο τμήμα του εργαστηρίου, που ξεκίνησε μαθήματα τον Ιανουάριο του 2018!

23 και 24 Ιουνίου στον πολυχώρο του δημαρχείου Παλαιού Φαλήρου ανέβηκαν το «Ντέστινυ» και «Ματωμένος Γάμος»  των Δήμου και Lorca αντίστοιχα. Δύο έργα, το ένα σύγχρονο το άλλο κλασσικό πια, που δείχνουν πως ο Έρωτας διαχρονικά αφήνει ανεξίτηλο το σημάδι του στις ψυχές των ανθρώπων.

 

Στο «Ντέστινυ», που παρουσιάστηκε από το τμήμα που ξεκίνησε μαθήματα τον  Οκτώβριο του 17, παρακολουθήσαμε την ιστορία δύο γυναικών, στην αιχμηρή ηλικία των 30 και κάτι, απελπισμένες χωρίς να το ξέρουν, πεισματικά προσηλωμένων στην επιθυμία τους να αυτοπροσδιοριστούν, στην ανάγκη τους να αγαπηθούν. Χωρίς να ξέρουν τον τρόπο. Ένας εραστής με παραπλανητική ταυτότητα δίνει την αφορμή για αυτοσκηνοθεσίες σε μια κωμωδία παρεξηγήσεων χωρίς τέλος, – ή καλύτερα, με ένα τέλος μετέωρο-εισαγωγή σε μια καινούργια μοναξιά.

Ο «Ματωμένος Γάμος», παραστάθηκε από τους παλαιότερους μαθητές του εργαστηρίου μας, κάποιοι εκ των οποίων έκλεισαν την πέμπτη τους χρονιά! Το δράμα του Λόρκα ξεκινά με τον αρραβώνα του νέου και της νέας. Ένα σύννεφο όμως απειλεί την χαρά του γάμου που θα επακολουθήσει. Η νύφη είναι ακόμη ερωτευμένη με τον Leonardo, την οικογένεια του οποίου χωρίζει αίμα με την οικογένεια του γαμπρού. Οι Felix έχουν σκοτώσει τον πατέρα και τον αδελφό του. Την απειλή του αίματος που πλανιέται γύρω από τη γαμήλια ατμόσφαιρα την συλλαμβάνει η μάνα του γαμπρού. Το πρωί του γάμου ο Leonardo επισκέπτεται την νύφη. Όλοι ακολουθούν το δρόμο που χαράζει ο θάνατος.

Οι πάνω από εξακόσιοι θεατές, που καταχειροκρότησαν τους ηθοποιούς και τους συντελεστές, συμμετείχαν πολύ ενεργά και στην κοινωνική δράση της Καταπactής. Έτσι, αντί για εισιτήριο, κάθε θεατής συνεισέφερε τρόφιμα και φάρμακα, με αποτέλεσμα να συγκεντρωθεί μια πολύ μεγάλη ποσότητα των δύο ειδών που προφέρθηκαν για την ενίσχυση της «Λέσχης αλληλεγγύης – κοινωνικό φαρμακείο Νέου Κόσμου» και του «Κοινωνικού παντοπωλείου του δήμου Παλαιού Φαλήρου».

 

 

 

Επισκεφθειτε μας

Λάμπρου Κορομηλά 19, 11745 –  Νέος Κόσμος.

Contact

E: info@katapacti.gr
P: 216 80 96 448

Connect

Privacy Settings
We use cookies to enhance your experience while using our website. If you are using our Services via a browser you can restrict, block or remove cookies through your web browser settings. We also use content and scripts from third parties that may use tracking technologies. You can selectively provide your consent below to allow such third party embeds. For complete information about the cookies we use, data we collect and how we process them, please check our Privacy Policy
Youtube
Consent to display content from Youtube
Vimeo
Consent to display content from Vimeo
Google Maps
Consent to display content from Google